Wanneer je zwanger bent, dan sta je in het middelpunt van de belangstelling. ‘’Hoe voel je je? Hoe gaat het op je werk? Kun je het nog een beetje volhouden tot aan je verlof? Zijn jullie er al helemaal klaar voor?’’ Zodra je bent bevallen en je moeder bent geworden dan verschuift deze belangstelling naar je kindje toe. Helemaal logisch natuurlijk! Want zo’n kleintje is direct het lichtpuntje en liefste wezentje ooit! Maar vergeten we niet iemand? In dit blog artikel deel ik mijn persoonlijke verhaal met je.

Je hebt zojuist de grootste prestatie ooit geleverd, maar wordt je wel gezien?

Ik heb echt de fijnste kraamtijd gehad die ik mij had kunnen wensen. Ik kijk er dan ook met heel veel liefde op terug. Want wat was het heerlijk om met ons kleintje in een bubbel te leven, lekker veel te knuffelen en van elkaar te genieten. Uiteraard werd ons meisje ook overgoten met liefde en aandacht van iedereen om ons heen en was er ook alle aandacht voor mij als vrouw en mama. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar ik hoor regelmatig van andere mama’s dat dit niet vanzelfsprekend is. Ik vond het heerlijk en ik ben super dankbaar voor de gesprekken die ik dagelijks kon voeren met mijn moeder, oma en goede vriendin. Tijdens die gesprekken was er ook gewoon alle ruimte om het te hebben over de bevalling, het herstel, de liefde voor het heerlijke kleine wezentje en alle gevoelens die er op dat moment waren. Dat werkt zo helend en bevrijdend!

En dan…?

Maar na die heerlijke kraamtijd, werd het opeens stil. Misschien ook wel een beetje van mijn kant. Want het herstel was klaar, we hadden onze draai weer gevonden en in onze bubbel waren we gewoon dolgelukkig met elkaar. ‘’Waar kun je het dan over hebben?’’ Ik denk dat dit een vraag is die zich in mijn omgeving heeft afgespeeld. Want hoewel ik het heerlijk vond om de verhalen en avonturen te horen van iedereen die ik lief heb, de dagelijkse beslommeringen en meer, kreeg ik eigenlijk nog maar één vraag terug.

‘’Hoe gaat het met Lana?’’

De mooiste vraag in de hele wereld! Want ik wil niets liever dan het de hele dag hebben over mijn prachtige meisje die iedere dag weer wat nieuws leert. Zo zwaait ze bijvoorbeeld naar iedereen die we in het bos tegengekomen en zegt ze ‘’dag!’’. Ook zingt ze liedjes wanneer we door het bos heen lopen en bouwt ze prachtige dingen met haar blokjes. Ook praat ik met haar. Hele gesprekken voeren we en ze is super nieuwsgierig! Want ze wijst het liefst overal naartoe en dan vraagt ze ‘’daar?’’ of ‘’die?’’.

Zoals je begrijpt kan ik het uren hebben over haar! En ik ken ook helemaal niemand die niet helemaal verliefd is op ons prachtige meisje die altijd vrolijk is. Maar wanneer ik – de trotste mama – uitgepraat ben dan is het ook stil.

Zijn de vragen op of ben ik gewoon niet meer interessant?

Ja, ik werk vanuit huis en ik ben fulltime mama. Het gekke is dat je als thuismoeder vaak wordt behandeld als iemand die geen werk heeft of die niet meer op de hoogte is van het leven buiten haar bubbel. En dat terwijl ik gewoon werk. Want op de momenten dat mijn meisje slaapt (ook ’s avonds) zit ik achter mijn laptop en werk ik aan mijn blog. De kintsugi workshops heb ik trouwens in december verkocht. Maar ik ben wel bezig met het uitwerken van nieuwe mindful knutselworkshops voor kinderen & volwassenen en ik heb zelfs een nieuwe onderneming ingeschreven bij de KvK. En ik heb nog zooooo veel meer te vertellen! Bijvoorbeeld over een super leuke Facebook groep die ik recent heb opgericht voor bloggers, alle dingen die ik doe omdat ik weer super fit wil worden (zo zit ik middenin een 5-daagse sap detox), de droom om te emigreren die we aan het realiseren zijn en nog zoooooo veel meer.

Ik word er weleens onzeker van.

‘’Ligt het aan mij? Ben ik zo veranderd sinds ik mama ben? Ben ik niet meer interessant genoeg? Ziet iemand mij nog staan?’’ Ja, het zijn vragen die ik mezelf regelmatig stel. Want hoewel ik onwijs lieve en mooie mensen om mij heen heb, de liefste en mooiste man van de wereld, een perfecte dochter (en super lieve vriendinnen met wie ik alles kan delen), ben ik weleens eenzaam. En dan kijk ik naar mijn dochtertje en besef ik mij, dat zij niet alleen mijn hele wereld is maar ik ook die van haar. Nog nooit eerder heb ik mij zo verbonden gevoelt en in dat opzicht, compleet gezien.


Zijn er meer mama’s die zich ook weleens zo voelen? En voel jij je als mama voldoende gezien?

6 Comments

  1. Als ik op bezoek ga bij een kersverse mama was ik nooit degene die, samen met de anderen in de kamer, boven het kindje hangt. Ik hou altijd mijn afstand. Ik zal eerder een praatje slaan met de kersverse mama om daarna naar de baby te kijken. Ik heb zelf geen kids dus ik ken de etiquette niet. Maar ik ga ervan uit dat een mama heel beschermend is. Ik zal dan ook nooit uit mezelf een baby gaan aanraken op optillen. Dit gewoon uit respect voor de mama. Ik zal pas ‘iets’ doen als de mama ‘groen licht’ geeft. Mooi verhaaltje hier.

  2. Wat een mooi en oprecht artikel! Ik herken het wel een beetje, hoor. Ik werk ook vanuit huis en voel me vaak niet eens echt serieus genomen in mijn werk. Alsof ik niet ‘echt’ werk. Maar wij weten wel hoe het echt zit! Ik moet zeggen dat ik me mede dankzij de online wereld niet zo eenzaam voel. En inderdaad, voor onze meisjes ZIJN wij de hele wereld en dat is wat telt! You rock, mama ❤️

  3. Dat is een goede vraag. Ik herinner me wel dat ik me wel eens eenzaam heb gevoeld destijds. Nu mijn kinderen ouder zijn is dat anders.

  4. Hoe vaak ik niet heb gehoord: “Vind je het niet saai zo thuis?”, “Waarom werk je niet meer?”, “Wat doe je eigenlijk de hele dag?”. Ik werkte al in loondienst vanaf mijn 20ste toen al mijn leeftijdsgenoten aan het feesten waren in allerlei studentengroepjes en pas veel later aan het werkend leven begonnen. Maar toen was ik ook niet aan het vragen waarom ze nog niet werkten. En dat herken ik dus ook zeker terug toen ik stopte met werken om voor Mila te zorgen. Net als jij werk ik vanuit huis. Eerst nog zonder inschrijving bij de KvK en later met. En toch had ik het gevoel dat ik niet voor ‘vol’ werd aangezien. Nu wel steeds meer. Nu men ziet wat ik doe, hoe hard ik werk, ook avonden en weekenden. Het geld dat ik verdien (nog lang niet mijn directiesecretaresse-salaris. Maar dat komt!) en de mooie producten die ik zo nu en dan krijg (en wat ook weer geld scheelt, als ik het niet zelf hoef te kopen). Poeh, heel verhaal, maar je raakt een snaar bij mij.
    Wat een prachtig schatje is Lana toch ❤️

Write A Comment

Solve : *
28 − 15 =


Pin It