Tag

bevallingsverhalen

Browsing

Vandaag is het alweer tijd voor het laatste deel van de reeks bevallingsverhalen en tips van andere bloggers. Voordat ik hiermee begon, gruwelde ik van bevallingsverhalen en was ik als de dood om bijvoorbeeld uit te scheuren. Sommige verhalen heb ik gelezen met ingehouden adem maar ze hebben allemaal één ding gemeen; ze zijn stuk voor stuk magisch! In dit laatste artikel deelt Giulia van Bij mama thuis haar verhaal, net zoals Kim van Kimsdailythings, Marguerita van Marstyle.nl, Linda van Mamaliefde en Ingrid van Blogs by Ingrid. Heel veel inspiratie- en leesplezier!

Voordat we gaan beginnen…

Super leuk dat je op het punt staat om dit blog artikel te lezen! Zoals je weet is Claire’s Mission een lifestyle blog met een missie en is deze heerlijke reeks met bevallingsverhalen en tips, compleet iets anders dan dat je van mij gewend bent. Maar aangezien ik in verwachting ben van een wonder, is dit wel iets wat ik ook enorm graag met je wil delen. En ik ben gezegend met prachtige vrouwen, geweldige bloggers en fantastische mama’s die één voor één hun verhaal en tips met je willen delen. In totaal bestaat deze reeks uit 3 artikelen, voor deel 1 klik hier en voor deel 2 klik hier. Vandaag is het alweer tijd voor het laatste deel! 😀

Heb je vragen? Stel ze gerust! Dit mag onderaan het artikel, op social media of rechtstreeks aan de blogger.

Laten we van start gaan…

Giulia van Bij mama thuis :

‘’Een geplande keizersnede, niet echt de bevalling waar ik al die jaren van had gedroomd. Ik hoop nog steeds vurig ooit een natuurlijke bevalling mee te mogen maken, maar toch vond ik ook deze bevalling prachtig! Omdat het een geplande bevalling was, verliep alles heel rustig en soepel. Oké, behalve die ruggenprik dan die in eerste instantie niet werkte. Er was echter geen haast, iedereen was vrolijk en ik voelde mij wonderbaarlijk ontspannen! Toen de ruggenprik eenmaal wél werkte, was het voor mijn gevoel een kwestie van seconden voordat het doek voor mijn gezicht weggehaald werd en de gynaecoloog ons dochtertje uit mijn buik tilde. Tranen sprongen in mijn ogen! Nee, dit was niet hoe ik het jarenlang voor mij had gezien, maar dit was ook prachtig! De verpleegkundige die al de hele middag bij ons was nam ons dochtertje over en bracht haar naar een tafel een paar meter verderop. Onder mijn toeziend oog mocht mijn man het laatste stukje navelstreng afknippen en haar eerste luiertje aandoen. Binnen no-time bracht hij haar in zijn armen naar mij en lag ze op mijn borst! Van wat er in mijn buik gebeurde, kreeg ik niets meer mee. Onze Ella was geboren!

Eenmaal op de uitslaapkamer mocht ze heerlijk bij mij komen drinken en toen het gevoel in mijn benen terugkeerde werden we samen naar de afdeling gebracht. Minder dan 48 uur later reden we als kersvers gezinnetje naar huis! Natuurlijk had ik veel pijn, maar er werd goed voor mij gezorgd en het viel mij echt gigántisch mee. Na 8 dagen liep ik voor het eerst achter de wandelwagen en vanaf dat moment ging het in rap tempo bergopwaarts! De kraamverzorgster, verloskundigen en gynaecoloog gaven allemaal aan dat ik erg snel herstelde. Mijn conditie vóór de bevalling zou daar wel eens iets mee te maken kunnen hebben gehad. Aangezien er voor het ondergaan van een keizersnede nou eenmaal niet heel veel tips te geven zijn, zou ik je daarom in ieder geval deze mee willen geven: zorg dat je er zo fit mogelijk in gaat, dan geef je je herstel in ieder geval al een goede start!’’

Kim van Kimsdailythings :

‘’Ik maakte mij niet heel erg druk over de bevalling en heb ook geen bevallingsplan geschreven. Ik ben meer een gevoelsmens die dat op dat moment wel bekijkt. Wel vond ik het een beetje spannend omdat ik niet goed wist wat ik kon verwachten.

De 19de kreeg ik af en toe al last van mijn rug, best grappig want ik had voor de grap gezegd dat ik dan zou bevallen. Ik was op dat moment 38+1 weken zwanger. Mijn vriend was die hele dag aan het werk en toen hij thuis kwam zei ik dat ik steeds wat vaker last van mijn rug kreeg. In lichte paniek zette hij nog even de box in elkaar want die stond nog niet klaar. Ik had toevallig wel die week, omdat iedereen er zo op aandrong, de vluchttas klaargezet. Later op de avond heb ik voor de zekerheid toch even de verloskundige gebeld en die zei dat ik toch wat regelmatiger een wee zou moeten hebben. Zie je wel, dacht ik toen. Niks aan de hand. 

Toch heb ik die hele nacht niet geslapen omdat ik echt weeën kreeg. Mijn vriend werd om 5:00 uur met de vraag hoe vaak ik nu een wee had. ‘Om de drie minuten’ was mijn antwoord. Toen heeft hij de verloskundige gebeld en een half uur later was de beste man er. Ik had op dat moment 3-4 cm ontsluiting. Nu gaat het toch wel echt beginnen dacht ik. De verloskundige zou om 9:00 uur weer komen en toen het zover was zat ik op 7 cm. Dat schoot lekker op! Ons kindje komt echt op de 20ste! Toen belde de verloskundige naar het ziekenhuis (want dat was onze wens) maar het ziekenhuis was vol! Hoe kan een ziekenhuis nou vol zijn voor een bevalling?! We mochten toen kiezen voor een ander ziekenhuis maar eigenlijk had ik daar totaal geen zin in. Ik lag heerlijk op mijn eigen bed in mijn eigen omgeving, mijn vriend kon lekker naast mij liggen en het belangrijkste; alles ging goed. Dus hebben we op dat moment besloten dat het een thuisbevalling werd. 

Om 10:00 uur werden mijn vliezen doorgeprikt, alsof er een warme vloedgolf uit kwam. En een klein half uur later mocht ik gaan persen. Ik dacht dat het 3 keer drukken zou zijn en je kind eruit was, maar dat viel even tegen. Een uur ben ik bezig geweest (wat normaal schijnt te zijn) en ik vond het heftig. Het deed zeer en ik deed voor mijn gevoel maar wat. Uiteindelijk stak het hoofdje eruit en toen ben ik maar blijven persen. En toen was daar onze zoon! Hij werd op mijn buik neergelegd en we hoorden dat het een jongetje was. Welkom Tijs! 

Het voelde heel bijzonder, gek, speciaal maar ook heel mooi dat het vrouwenlichaam hiervoor gemaakt is. Ik kan terugkijken op een fijne, vlotte bevalling en daar ben ik heel blij mee. Ik denk dat het vooral ook zo snel ging omdat ik gewoon echt relaxt was en achteraf was het zo fijn om thuis te bevallen. Ik kan het iedereen aanraden!’’ 

Marguerita van Marstyle.nl :

“Ja een bevalling doet pijn, maar het is ook het moment dat jij als vrouw het meest in je kracht staat. Je hoeft daar geen angst voor te hebben, probeer die te parkeren. Je lijf neemt het namelijk over. Er komt een dusdanige hoeveelheid hormonen vrij, dat je – ondanks de pijn – in een soort roes verkeerd. Mijn ex-man blijft zeggen dat hij mij nog nooit zo kalm heeft gezien als tijdens de bevallingen van onze dochters. Dat vond ook mijn nichtje, die tijdens beide bevallingen als dienstdoende verpleegkundige in het ziekenhuis heeft geholpen. Op televisie zie je vaak van die krijsende, panische vrouwen, maar dat is niet nodig en je maakt het vooral voor jezelf extra moeilijk en pijnlijk als je tijdens de bevalling zo in je angst gaat zitten. Vertrouw op jezelf en op je lichaam. Voel je oerkrachten. Geloof mij, als een stresskip zoals ik kalm, krachtig en rustig zonder kunstgrepen haar bevallingen kan doen, kun jij het ook. Mits er medisch natuurlijk niets misgaat.”

Linda van Mamaliefde :

‘’Mijn oudste liet erg lang op zich wachten en met 42 weken zwangerschap was er een afspraak gemaakt om ingeleid te worden in het ziekenhuis. Daar zag ik erg tegen op, want ik wilde graag thuis bevallen. Gelukkig vond zij dat ook en kwamen aan het eind van de avond de weeën op gang. In het begin lag ik alleen in bed en probeerde ik de tijd te doden met het kijken van Netflix, ik was bang dat het nog wat valse weeën / harde buiken waren waar ik al even last van had. In het begin ging dat nog wel, maar op een gegeven moment werden ze veel heftiger en was ik erg blij dat mijn man tijdens de haptonomische zwangerschapsbegeleiding had geleerd hoe hij door middel van drukpunten de pijn kon verlichten. Het duurde even voor ze heel regelmatig waren,. Maar.. Lang leve de weeën timer app op de telefoon!

Rond middernacht was het toch echt zo ver dus tijd om de verloskundige te bellen. Ik had gelezen dat er drie fasen waren; met eerst de indalingsweeën voor de eerste 4 cm, en daarna nog de ontsluitingsweeën die wel even op zich konden laten wachten. Gelukkig kwam de verloskundige voor controle en toen ze vroeg hoe ver ik dacht te zijn hoopte ik die eerste fase gehad te hebben en vroeg ik hoopvol 4 cm? Niet dus. Het zat enorm mee en ik zat al op 9,5 cm. Zo ver waren we echter nog helemaal niet, dus in alle haast moesten de spullen nog gepakt worden, kruik gevuld en natuurlijk de kraamverzorgster gebeld worden die met alle spoed kwam. Ondertussen moest ik naar de wc en ja hoor daar kwam de eerste aandrang; de persweeën begonnen!

Toen ik net op bed lag was de kraamverzorgster er ook en een twintig minuten later was onze dochter er. Ik was er mentaal nog helemaal niet klaar voor.

Vooraf wilde ik haar heel graag aanpakken, maar toen ik dat hoopje mens zag leek het zo onwerkelijk. Dat wat 9 maanden in mij had gezeten had nu toch echt het levenslicht gezien. Zo teer en kwetsbaar, ik durfde het ook niet aan te pakken. Gelukkig veranderde dat wel snel en kregen we even een uurtje de tijd om met zijn drieën bij te komen en te wennen aan het idee.

Daarna volgde de controle en de bevalling bleek zo snel te zijn gegaan dat ik een subtotaal ruptuur had. Die controle was echt hel, erger nog dan de bevalling zelf dus ik was superblij toen ze aangaven dat we toch naar het ziekenhuis moesten. Waarop ze raar keken toen ik zo naar beneden liep van de trap, ze stonden al op het punt om de brandweer te bellen om mij door het raam er uit te tillen 😉 . We zijn in de eigen auto naar het ziekenhuis gereden en daar was ik in de ochtend de eerste. Wat was ik daar blij mee, ik kreeg een volledige verdoving en toen ik weer bij was had ik nergens meer last van.

Helaas moest ik nog wel een nacht blijven ter controle, dat vond ik vreselijk want de rest van mijn kamergenoten lieten de baby ‘ophalen’ omdat ze huilden en ik wilde haar liever bij mij houden. Ik kon echter nauwelijks bewegen vanwege een katheder en onder ‘commentaar’ van hun heb ik toch ook op de knop gedrukt dat ze met de verpleegster mee mocht. Achteraf heb ik daar toch wel spijt van.

Toen ik een jaar later zwanger was van de tweede kreeg ik dus te horen dat ik eerder moest bellen. Met 37 weken braken toen de vliezen, natuurlijk op het moment dat ik met de oudste in de babywinkel op bezoek was bij de babyfotograaf. Gelukkig kon zij gelijk mee met mijn moeder die erbij was. Die avond moesten dus de weeën beginnen anders zou ik de volgende dag naar het ziekenhuis moeten. De avond duurde heel lang, maar zonder weeën. Toen mijn man toch maar naar bed was gegaan begonnen ze spontaan, dit keer hadden we wel alles klaar liggen en was de ‘operatiekamer’ voorbereidt. Toen de weeën regelmatig werden gelijk gebeld en ja hoor, toen begon het grote wachten. Ik voelde wel weer die aandrang maar was er nog niet klaar voor. Ik had ook het gevoel dat ik moest poepen, maar schaamde mij daarvoor en op het toilet durfde ik ook niet echt want de vorige keer kwam toen de baby. Dus met zijn vieren van alles geprobeerd en eindelijk de volgende ochtend was het zo ver en werd onze zoon geboren. Het bijzondere is nog wel dat toevallig die avond dezelfde verloskundige en kraamverzorgster dienst hadden.

Mijn tips: Zorg dat je voor de bevalling de naam van je kind hebt afgesproken met je partner! Wij wisten bij de eerste niet of het een jongen of meisje zou worden. Over de meisjesnaam waren we het (gelukkig) eens, maar de jongensnaam niet. Dus tijdens de bevalling was het ‘Ja, maar wat nu als het een jongen wordt?’. Op dat moment durfde hij mij natuurlijk niet meer tegen te spreken dus werd het mijn voorkeur. Toch waren we allebei opgelucht dat het een meisje bleek te zijn, aangezien we daar wel uit waren 😀 !’’

Ingrid van Blogs by Ingrid :

‘’Mijn zwangerschap van Emma verliep prima. Ik had alleen last van een lage bloeddruk en al mijn energie ging op naar de zwangerschap en de groei van Emma. Dus ik was niet heel fit, maar verder geen spannende dingen. Op een zaterdag, zo’ n twee weken voor de uitgerekende datum, had ik het idee dat ik vruchtwater verloor. Niet zo’n hele plas zoals je wel eens in films ziet, maar gewoon een paar druppels. Dat gevoel bleef ik houden en dus belde ik de verloskundige. Door mijn verhaal en het feit dat het zo weinig was, wilde ze afwachten. Toch bleef ik het gevoel hebben vruchtwater te verliezen en dus belde ik haar weer. Ze besloot langs te komen, deed een testje en ja hoor, het was vruchtwater. En dat betekent dat je naar het ziekenhuis moet als je niet binnen 24 uur bevalt. Want dan bestaat infectiegevaar voor de baby. ’s Middags kreeg ik lichte weeën, maar niet sterk genoeg. ’s Avonds gingen we toch nog even naar het ziekenhuis omdat de weeën aanhielden. Maar ze vonden dat het kon wachten tot de volgende ochtend. Dan moesten we ons vroeg melden en zou ik ingeleid worden. We gingen weer naar huis. Ik wilde absoluut niet ingeleid worden. Ik kende alleen maar horror verhalen van inleidingen met weeën stormen en soms uiteindelijk toch een keizersnede. Nee, ik wilde Emma zelf op de wereld zetten. Maar dat moest dus deze nacht gaan gebeuren. Een uurtje nadat we weer thuis waren uit het ziekenhuis, werden de weeën sterker en gingen we dus weer naar het ziekenhuis. En daar is Emma ’s nachts, na een kwartiertje persen, geboren. Het moment dat mij het meest bij is gebleven, is het moment dat ze echt geboren werd. Die laatste pers en dan weet je en voel je, ze is er. En dan leggen ze haar bij je neer. Zo mooi. Ik had vooraf geen bevallingsplan. Ik wist wel dat ik in het ziekenhuis wilde bevallen. Gewoon, voor de zekerheid en mijn eigen rust. Ik ben blij dat ik in mijn eigen kracht heb geloofd en de wil dat ik haar zelf op de wereld wilde zetten.  Ook bij mijn eerste bevalling had ik het gevoel dat ik het kon sturen. Nu dus weer. Dat wil ik andere mama’s to be ook meegeven. Geloof in jezelf en je eigen kracht. Dan komt het zeker goed!’’


Welk verhaal (of welke tips) uit deze reeks is jou het meeste bijgebleven?

Wordt jij ook zo blij van bevallingsverhalen inclusief tips? Goed nieuws! Deel 2 staat vandaag online. In dit blog artikel delen Debby van Barcelonamom, Karin van Mama’s Meisje, Zahra van Trust Like The Birds, Ingrid van Blogs by Ingrid en Judith van Hip & Hot hun verhaal inclusief tips. Ben je net zoals ik in verwachting of mogen we jou altijd wakker maken voor dit soort verhalen? Lees dan snel verder. Heel veel lees- en inspiratieplezier!

Voordat we gaan beginnen…

Super leuk dat je op het punt staat om dit blog artikel te lezen! Zoals je weet is Claire’s Mission een lifestyle blog met een missie en is deze heerlijke reeks met bevallingsverhalen en tips, compleet iets anders dan dat je van mij gewend bent. Maar aangezien ik in verwachting ben van een wonder, is dit wel iets wat ik ook enorm graag met je wil delen. En ik ben gezegend met prachtige vrouwen, geweldige bloggers en fantastische mama’s die één voor één hun verhaal en tips met je willen delen. In totaal bestaat deze reeks uit 3 artikelen die ik de komende weken online zal zetten (klik hier voor deel 1).

Heb je vragen of tips? Stel/deel ze gerust! Dit mag onderaan het artikel, op social media of rechtstreeks aan de blogger.

Laten we van start gaan 😀 …

Debby van Barcelonamom :

‘’Ik ben mama van twee kindjes en heb dus twee keer een bevalling gehad. Aangezien ik weet dat er veel horror verhalen de ronde doen, vertel ik graag iets meer over de bevalling van mijn jongste. Dit om te laten zien dat een bevalling ook gewoon zonder problemen en erg snel kan gaan. Mijn totale bevalling duurde namelijk maar 3 uur! Ook bij de eerste bevalling heb ik eigenlijk geen problemen gehad hoor en verliep alles vlotjes. Bij de tweede had ik eigenlijk nergens last van, tot ´s morgens na het ontbijt mijn vliezen braken. En de weeën gelijk hevig los barsten. Ik woon in Barcelona, Spanje en daar beval je in het ziekenhuis. Dus vriendlief en ik stapten in de auto, nadat we eerst nog even ontbeten hadden. Aangezien we wisten dat we eenmaal in het ziekenhuis niet meer mochten eten, wilde ik niet met een lege maag aan de bevalling beginnen. Bij de spoedeisende hulp aangekomen werd ik gelijk geholpen en bleek ik al 5 cm ontsluiting te hebben. Aangezien de bevallingskamer nog bezet was, moest ik even op de spoedeisende hulp wachten. Wel aan de monitor om mijn weeën te controleren. Een uur later kreeg ik erge persdrang. Vriendlief riep dus snel de zuster die aangaf dat dit eigenlijk niet kon omdat er pas een uur verstreken was. Maar had zij het mis. Ik had volledige ontsluiting en de kleine had zin om met de wereld kennis te maken. 

Wat mij vooral is bijgebleven is dat ik bevallen ben in de medicijnkast. ‘Wat?’ denk je nu waarschijnlijk. Maar doordat alles zo snel ging en er geen tijd was om de bevallingskamer gereed te maken na de vorige bevalling, werd ik een geïmproviseerde bevallingskamer ingereden. Dit was ook de ruimte waar medicijnen bewaard werden. Tijdens de bevalling kwam er af en toe dus een zuster binnen om wat uit de kasten te pakken. Ik heb uiteindelijk niet lang in deze kamer gelegen, aangezien de bevalling zo snel is gegaan.

Mijn tips : Luister vooral naar wat de doktoren je aangeven. Ik had vooraf geen perscursus gedaan. En ik heb dit ook niet gemist. De doktoren gaven goed aan wanneer ik kon persen, hoe ik moest ademen en namen mij door het hele proces mee.’’

Karin van Mama’s Meisje :

‘’Ik ben mama van 2 meiden en inmiddels is meisje nummer 3 onderweg. Mijn eerste bevalling was álles was ik niet had verwacht. Ik hield enorm veel vocht vast (45 kilo aangekomen), kon op een bepaald moment niet meer bewegen zonder pijn en werd vanwege het risico op zwangerschapsvergiftiging ingeleid met 39 weken en 1 dag. Helaas was mijn lichaam daar helemaal niet klaar voor en heb ik na 3 helse dagen (met 39+4), inmiddels mét zwangerschapsvergiftiging en daardoor heel ziek, een spoedkeizersnede gehad. Dat bracht veel angst voor de tweede bevalling, maar met behulp van EMDR kwam ik over die angst heen. Ik besloot het deze keer, met toestemming van de gynaecoloog, zelf te proberen. Ik werd wederom ingeleid, deze keer vanwege de grootte van de baby. Met precies 40 weken kwam ik redelijk vlot tot 10 centimeter, maar daarna traden er complicaties op. Ik kreeg verschrikkelijke pijn op de plekken van de oude littekens en had bloed in mijn katheter. Binnen 20 minuten lag ik weer op de OK voor een spoedkeizersnede. Toch heb ik die tweede bevalling als positief ervaren, omdat ik ondanks alles zo ver gekomen was. Een soort bevestiging die ik nodig had! Voor de derde bevalling is alles veel relaxter, omdat ik nu weet dat ik een geplande keizersnede ga krijgen.

Mijn tips : Probeer alles op je af te laten komen. Je kunt een heel scenario schrijven, maar de kans dat het zo gaat als jij je voorstelt is heel klein. Het voorkomt dat je teleurgesteld raakt omdat je je teveel vasthoudt aan een bepaald plaatje. Door het allemaal losser te laten, stap je meer ‘open’ in de ervaring en kun je beter anticiperen op allerlei dingen die tijdens zo’n bevalling op je pad kunnen komen.’’

Zahra van Trust Like The Birds :

‘’Mijn tips : ik heb veel baat gehad bij zwangerschapsgym en dan met name de informatie die er verstrekt werd. Wat mij erg hielp bij mijn bevalling is het mechanisme achter de bevalling te begrijpen. Wat gebeurt er precies met mijn lichaam en hoe zorg ik ervoor dat ik dat proces niet belemmer? De weeën dien je over je heen te laten komen en weg te puffen. Die zorgen namelijk voor de ontsluiting. De beste tip die ik kreeg was dat ik tijdens de bevalling goed naar de instructies van de verloskundige moest luisteren. Die tip geef ik dan ook graag door.’’

Ingrid van Blogs by Ingrid :

‘’De bevalling van onze eerste dochter weet ik nog goed. Ik had een prima zwangerschap zonder kwaaltjes. Ik was met verlof en de uitgerekende datum naderde. Maar mijn man had nog een belangrijke opdracht voor zijn werk. En daarvoor moest hij een paar dagen naar Friesland. Niet echt in de buurt. En dat zat mij niet helemaal lekker. Wat nou, als de bevalling zou beginnen en hij een paar uur verderop zou zitten? Gelukkig kwam hij wel elke avond thuis slapen. Ik heb zelfs ’s avonds laat nog geholpen met de voorbereidingen voor de volgende dag. Maar wat was ik blij en opgelucht toen de opdracht er op zat. En alsof het zo moest zijn begonnen die nacht de weeën. ’s Ochtends belden we de verloskundige. Ik wilde graag in het zorghotel bevallen. Dan waren we dichtbij de medici, mocht er wat misgaan. Dat vond ik een fijn gevoel. Rond 11 uur die ochtend reden we naar het ziekenhuis. Ik had inmiddels 7 cm ontsluiting. Best een heftig ritje met drempels en rotondes, dat al met al een kwartiertje duurde, schat ik. Eenmaal in het zorghotel mocht ik eigenlijk direct beginnen met persen. Dat was nog een hele klus en na 5 kwartier werd ze dan eindelijk geboren. Wat mij onder andere is bijgebleven is het feit dat ik ingeknipt moest worden. Dat klinkt heftiger dan dat het is. Maar laat je man niet kijken! Gelukkig voel je er niks van en ook het hechten na de bevalling en het herstel viel reuze mee. Ik had geen bevallingsplan, alleen de wens om in het zorghotel te bevallen. Achteraf vond ik het heel mooi en bijzonder dat de bevalling pas begon nadat mijn man thuis was en de opdracht af was.  Zo moest het zijn en ik ben van mening dat je dit onbewust misschien toch zelf kunt sturen. De eerste bevalling liet ik vooral op mij af komen. Ik wilde er niet te veel bij stilstaan. De natuur zou vanzelf zijn werk wel doen. Dat wil ik andere mama’s to be ook meegeven. Maak je niet te druk, you can do it!’’

Judith van Hip & Hot :

‘’Ik had al veel voor weeën gehad, dus toen tegen kwart voor 1 ’s nachts ik wat lichte krampen voelde, dacht ik dat het weer loos alarm was. Het was ook heel onregelmatig, soms een kwartier niks, dan weer een soort wee, dan 5 minuten niks, dan 20 minuten niks.  Rond kwart voor 2 maakte ik mijn man wakker en besloot ik onder de douche te gaan staan. Ik dacht nog steeds niet dat het nu echt begonnen was, maar ik hoopte wel dat de warme douche misschien zou zorgen dat het ging doorzetten. Dat gebeurde ook, en hoe! Om kwart over 2 werden de weeën echt heftiger en had ik wel door dat het nu echt begonnen was. De tijd tussen de weeën was wel lang, soms nog steeds 5-10 minuten. Dat was ik van mijn eerdere bevallingen niet gewend.  De weeën werden wel steeds pijnlijker en krachtiger, ik kon niet meer rechtop blijven staan.  Mijn man wilde naar het ziekenhuis toe dus belde ik zijn ouders. Die waren er om half 3, zodat wij weg konden. Onderweg naar het ziekenhuis werden de weeën zo ontzettend heftig, dat ik bang was dat de baby in de auto zou komen.  Ik zat op handen en knieën en vroeg steeds waar we waren, want het kon mij niet snel genoeg gaan.  Om 10 over half 3 gingen we door de slagboom van het ziekenhuis, dit heb ik later terug gezien op het kaartje van het parkeren. Ik wist amper hoe ik de auto moest uitkomen, maar met wat hulp ging het.  De weeën waren zò sterk, ik voelde echt dat de baby elk moment kon komen. Het enige wat ik dacht was: ‘ik moet naar een bed, ik moet naar een bed!’ In ons ziekenhuis is de afdeling verloskunde op de eerste verdieping. Ik durfde niet met de lift, dus ging ik met de trap. Vlak voor ik die op liep, braken mijn vliezen. Tussen de weeën door ben ik echt de trap op gerend. Toen ik op de een-na-laatste tree stond, kwam er een wee en voelde ik ineens het hoofdje tussen mijn benen zakken. Ik gilde naar mijn man dat de baby kwam. Hij rende weg om hulp te halen. Ondertussen deed ik mijn joggingbroek naar beneden om de baby te pakken. Op dat moment viel de baby er helemaal uit. Omdat ik op de trap stond schrok ik daar enorm van. Ik gaf vanuit instinct de baby een tikje, zodat het niet van de trap af zou vallen, maar op de grond boven de laatste trede. Dat lukte. Na een minuut kwamen allerlei verpleegkundigen aanrennen die mij op een bed hielpen en mijn baby van de grond pakten. Daarna werd ik een verloskamer ingereden en werd mijn baby nagekeken. Gelukkig was alles in orde, maar de bevalling was verre van hoe ik mij deze had voorgesteld! Het ging super snel. Nu was het natuurlijk ook de vierde, maar dat het zo zou gaan had ik niet verwacht! Het is allemaal goed afgelopen en ze is inmiddels al bijna 5 jaar.

De trap waar Judith het leven schonk aan haar dochter.

Mijn tips : houd je handen open en maak geen vuisten. Veel vrouwen doen dat omdat ze zich verzetten tegen de pijn, maar dan duurt het langer.’’


Volgende week donderdag komt alweer het laatste deel van deze reeks online, met daarin de bevallingsverhalen en tips van andere bloggers. Ben jij ook al zo benieuwd?

Ik kan er momenteel geen genoeg van krijgen; bevallingsverhalen inclusief tips. Aan de ene kant vind ik het namelijk zo magisch mooi maar aan de andere kant vind ik het ook doodeng. Want wat als mijn ergste nachtmerrie van compleet uitscheuren uitkomt (de horror!!!)? Hoog tijd om een aantal bloggers te vragen naar hun bevallingsverhalen en tips! Hopelijk kunnen ze mij en andere zwangere vrouwen een beetje gerust stellen… In dit eerste blog artikel is Ellen van MamaScrapelle aan het woord, Linda van Go-or-No-Go, Rosanne van Life by Rosie, Jasmina van Sparkles Inside en Debbie blogt voor Mamaplaats.nl. Heel veel lees- en inspiratieplezier!

Voordat we gaan beginnen…

Super leuk dat je op het punt staat om dit blog artikel te lezen! Zoals je weet is Claire’s Mission een lifestyle blog met een missie en is deze heerlijke reeks met bevallingsverhalen en tips, compleet iets anders dan dat je van mij gewend bent. Maar aangezien ik in verwachting ben van een wonder, is dit wel iets wat ik ook enorm graag met je wil delen. En ik ben gezegend met prachtige vrouwen, geweldige bloggers en fantastische mama’s die één voor één hun verhaal en tips met je willen delen. In totaal bestaat deze reeks uit 3 artikelen die ik de komende weken online zal zetten.

Heb je vragen? Stel ze gerust! Dit mag onderaan het artikel, op social media of rechtstreeks aan de blogger.

Laten we van start gaan 😀 …

Ellen van MamaScrapelle :

‘’Het was 3 dagen voor de uitgerekende datum toen ik mijn ‘vluchtkoffer’ meenam naar het ziekenhuis. Nadat ik was geïnstalleerd kreeg ik al snel het eerste pilletje met prostaglandine ingebracht om de baarmoedermond voor te bereiden. Daarna lag ik een uur aan het CTG om te kijken of er weeën kwamen. Die bleven uit gedurende 3 dagen! Zelfs een onaangekondigde stripactie (au die is mij bij gebleven) mocht niet helpen. Na het maximale aantal tabletten gekregen te hebben, recordhouder zonder resultaat aldus de verpleegkundige, werd er besloten tot een keizersnede. Daar was ik blij mee want hoogzwanger op een afdeling rondjes wandelen, 40 spelletjes Rummikub met manlief om de dagen door te komen en de een na de ander die bij je op de zaal ligt en wel gaat bevallen is geen pretje! Na 3 dagen inleiding en een geplande keizersnede mochten we 24 maart ons dochter ontmoeten.

Mijn tips : neem in je bevallingsplan op dat je alles van te voren wilt doorpraten, als ze je willen strippen laat ze toestemming vragen. Het is jouw lijf! En neem een spelletje mee voor het geval je net als ik een paar dagen moet wachten tot je je kleine wonder in je armen mag sluiten.’’

Linda van Go-or-No-Go.nl :

‘’Ik ben met 38 weken natuurlijk en in ongeveer 12 uur bevallen van onze tweeling. Wat mij het meeste is bijgebleven is dat de bevalling zwaar is, maar wel écht goed te doen was. Ik heb overigens wel een ruggenprik gekregen om de pijn tijdens de voor weeën iets dragelijker te maken. Tijdens het bevallen had ik veel steun aan mijn man, die bij mij zat en zei dat ik het goed deed. Een pufcursus heb ik niet gevolgd en ik merkte ook dat ik die niet nodig had: ik volgde het ritme van mijn man die rustig ademde. Dat hielp mij enorm!
Wat vooral bijzonder was aan mijn tweelingbevalling is het moment toen ik van mijn eerste kindje was bevallen. Ik kreeg hem in mijn armen en zat volledig op een roze wolk. Ik hoorde na vijf minuten dat mijn tweede zoon op komst was en of ik wilde persen. Dat deed ik en 11 minuten na mijn eerste zoon was daar dan ook mijn tweede zoon. En heel eerlijk: zover ik weet was dat echt zonder pijn en ging het vanzelf. Maar dat kan natuurlijk ook komen omdat ik lekker weg lag te dromen met mijn eerste zoon al in mijn armen.

Mijn tip? Benoem duidelijk naar je partner toe dat het jou helpt als hij of zij rustig blijft. Dat helpt echt!’’

De prachtige tweeling van Linda en haar man; Daan en Jesse.

Rosanne van Life by Rosie :

‘’Mijn tips : wat je ook doet; zorg dat je je voorbereid. Je wilt er natuurlijk positief in staan, en dat is ook heel goed, maar praat ook over afwijkende scenario’s met je partner en leg dingen vast in een bevallingsplan. Denk er bijvoorbeeld aan of je medicatie wilt maar ook aan dingen als het laten uitkloppen van de navelstreng, welke houdingen wil je aannemen tijdens het opvangen van de weeën etc. Tijdens je bevalling is het maken van keuzes bijna niet te doen, denk vooraf na over wat je wel en niet wilt. Jij bent de baas over jouw lichaam, informeer je dus goed en laat je niks aanpraten.’’ 

Jasmina van Sparkles Inside :

‘’Wij hebben 8 jaar op ons kleine meisje moeten wachten. Tijdens mijn weeën, zei mijn man ‘we hadden nooit gedacht dat dit zou lukken, misschien kunnen we ook proberen om voor een

2de te gaan?’ Mijn antwoord; ‘de dag dat jij kunt bevallen, gaan we voor een 2de’ 😛 .

Mijn tips :

  • Doe iets lekkers in je koffer voor tijdens de nachten (als je in het ziekenhuis moet blijven). Je slaapt amper dus dan is er wat te snacken. Neem ook druivensuiker of dadels mee, die zul je tijdens de bevalling wel nodig hebben.
  • Beperk daarnaast het bezoek voor de eerste dag. Ik mocht vanwege mijn complexe bevalling niet meteen bezoek ontvangen. Het resultaat? De 2de dag heb ik de hele dag door bezoek gehad en was ik kapot.
  • Neem onderbroeken maatje oma mee en een nachthemd met knopen als je borstvoeding wilt gaan geven. Je krijgt in het ziekenhuis van die wegwerp onderbroeken die heel erg lekker en elastisch zijn + die je amper voelt. Ook maatje tent overigens. Toen ik naar huis toe ging heb ik er 2 meegevraagd en telkens gewassen want damn (!) wat zaten die dingen heerlijk.
  • Schrijf in je geboorte plan wat je wel en niet wilt, ook of je wel of geen stagiaires aan je bed wilt.
  • Pak de setjes babykleding in en doe ze in een zipperlockerbag met alles wat er bij hoort. Dus mutsje, pakje, sokjes, etc. Mannen zijn nou eenmaal niet echt altijd sterren in combineren. Ik had daarom ook op de zipperlockerbags geschreven: eerste pakje, 2e pakje etc. etc.
  • Vertel niemand de exact datum dat je uitgerekend bent, reken er maar op dat je gestalkt wordt als de datum nadert.
  • Maak een briefje voor je man met daarop wie hij moet bellen na de bevalling en wat te doen (kraamhulp bellen, zorgverzekering etc.)
  • En dan nog een paar tips voor het meenemen van spullen. Neem niet alleen babykleding in maat 50 mee, maar ook maat 56. Onze meid paste met ruim 8 pond niet alle kleding. Neem iets mee voor je lippen, die van mij waren kurkdroog. Neem je voedingskussen mee om comfortabel op te kunnen liggen, die in het ziekenhuis zijn 10x niks. Neem muntgeld mee voor de rolstoel.
  • Schaf niet teveel luiers in maat 0 en 1 aan, mijn dochter heeft maat 0 nooit gepast en maat 1 max 2 weken.
  • Tip voor de man: praat niet teveel en stel al helemaal geen moeilijke vragen tijdens de weeën.’’

Debbie blogt voor Mamaplaats.nl :

‘’Op 23 oktober 2019 ben ik bevallen van mijn tweede kindje, heel bijzonder omdat ons eerste kindje geboren is op 23 oktober (ja dezelfde datum!) 2017. De eerste keer was het een geplande keizersnede, omdat mijn placenta tegen de baarmoedermond aan lag. De 2de keer mocht ik wel gewoon op een natuurlijke manier bevallen, wat alles nog een stuk spannender maakte.

We zijn er met 16 weken zwangerschap achter gekomen dat ons kindje een schisis heeft; een lip, kaak en gehemeltespleet. Dit maakte het nog spannender, ook omdat we heel benieuwd waren hoe hij eruit zou zien.

Op 23 oktober was onze dochter jarig. Ik had ’s nachts wat voor weeën gehad, maar die zakten wel weer weg. We zijn daarom gewoon naar de kerstshow van de Intratuin gegaan en eenmaal weer thuis heb ik even gelegen omdat ik moe was. Daarna tegen half 5 toch maar het ziekenhuis gebeld, omdat ik de hele dag al wel wat krampen had en ook wat bloedverlies had. Mijn schoonvader kwam onze oudste opvangen en omdat het nu toch wel serieuzere krampen werden gingen we bepakt met alle spullen naar het ziekenhuis toe. Eenmaal daar bleek dat ik inderdaad al echte weeën had en bij de eerste keer toucheren bleek ik al op 5 cm te zitten. Ik had een week eerder al 3 cm, maar het schoot dus al op.

Eenmaal op de kamer na een beetje geïnstalleerd te zijn, ging het toch wel erg rap. Ik had meteen regelmatige weeën. Ik dacht nog dat hij wel na 12 uur, dus een dag later zou komen, maar ik weet nog goed dat na anderhalf uur de verloskundige zei dat hij toch echt vandaag nog wel zou komen. Ik dacht echt ‘huh? Zo snel? Maar dat kan toch niet?’ Maar blijkbaar kon het wel. Ik heb ongeveer 3 uur weeën gehad en daarna een half uurtje geperst en toe was hij er al. Het ging allemaal zo snel dat ik geen moment aan pijnstilling heb gedacht. Ik zat er goed in, ontspande zoveel dat kon tussen de weeën door en deed mijn uiterste best tijdens het persen.

Het mooiste moment was toen hij er was, ik hem vast hield, hem bekeek en geen moment ben geschrokken van zijn schisis. Hij was prachtig, het hoort bij hem en het was gewoon zo. Dat vond ik echt heel bijzonder en zo mooi.

Bodhi, de prachtige zoon van Debbie.

Ik wil anderen vooral mee geven niet bang te zijn, dingen lopen zoals ze lopen. Vind je eigen rust en leg je erbij neer. Je kunt dit!’’


Volgende week donderdag komt deel 2 online, met daarin de bevallingsverhalen en tips van andere bloggers. Ik kan niet wachten! En jij?

Pin It