Tag

Caroline Ligtenberg

Browsing

Ik ben verliefd op de prachtige vegan art books die zij maakt en onwijs geïnspireerd door het feit dat zij haar eigen sanctuary heeft. In dit interview kun je verder kennis maken met Priya Cynthia Kishna, oprichter van Pupa Veg. Ze deelt onder andere haar verhaal over hoe lang de weg voor haar was om vegan te worden, het verhaal van Pupa, hoe het is om als student vegan te leven en hoe zij haar sanctuary heeft vormgegeven.

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Het feit dat mijn tekenproject dieren en het milieu helpt, geeft mij energie om ermee door te gaan. Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik nu eindelijk eens moet stoppen met die vegan boeken, omdat ze te veel tijd kosten, maar ik kan het niet helpen. Na het succes van ieder boek dat ik uitbreng, wil ik er gewoon nog meer maken zodat ik nog meer levens kan besparen door het concept van geweldloosheid te verspreiden. Het is maar goed dat ik honden heb die lange wandelingen nodig hebben en lekker op het strand en in het park willen hollen, anders kwam ik nooit buiten, haha. 😛 

 

 

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?  

Ik was in mijn jeugd het type dat “dierenbeul” riep naar bontdragers, terwijl ik zelf ook betaalde om dieren voor een andere vorm van plezier uit te buiten, namelijk voor hun vlees en lichamelijke afscheidingen (melk, eieren). Ik realiseerde me niet eens hoe onwetend en hypocriet ik was toen, want ik geloofde oprecht dat we vlees aten voor onze gezondheid en mijn ouders slikten de propaganda van de vlees- en melkindustrie als zoete koek naar binnen. We waren allemaal zwaar gehersenspoeld door al die reclames en als kind wist ik nog niet dat de informatie van de tv-reclames, de “research” achter de beweringen en zelfs in mijn schoolboeken werden aangeleverd en gefinancierd door deze industrieën die hun portemonnee probeerde te vullen, net zoals de sigarettenindustrie had gedaan, jaren daarvoor. Een paar van mijn familieleden, zoals mijn oma en een paar ooms, aten geen vlees, maar meer omdat ze hun Indiase tradities volgden, dus daardoor heb ik nooit aandacht besteed aan de mogelijkheid zonder vlees te leven, laat staan dierlijke producten. Mijn vader had destijds veel geld, dus zowel ik als mijn broer en zus werden volgepropt met vlees, zuivel, vis, eieren en de borstvoeding van een koe. Ik vond het gewoon normaal dat mijn moeder elke keer de wc onderkotste nadat zij, als iemand met een lactose intolerantie, zuivel had geconsumeerd. Ik dacht dat het hoorde. Ik dacht zelfs dat het gezond was, want dat zei ze me altijd, omdat de reclame het zei. Ik zag velen familie en vrienden doodgaan aan hartziekten, kanker, diabetes en andere levensstijl ziekten. “Het zit in de familie” werd er maar gezegd. “En het gebeurt zomaar.” Ik hoorde hetzelfde van andere families. Het zat allemaal in de familie, er was niks aan te doen, je kon het niet voorkomen, waarschijnlijk zou ik het ook krijgen als ik vijftig zou worden. Ik wist destijds nog niet dat het heel zeldzaam is als zoiets in je familie heerst, en dat het dus eerder kwam door de dierlijke producten die mijn familie tot zich nam ook omdat onze hele familie fel tegen roken en drinken was. Onbewust pleegden ze op die manier één voor één zelfmoord. De eerste dood die ik werkelijk meemaakte was dat van mijn tante. Ik herinner mij nog dat ik erg verdrietig was en ik vraag mij tot vandaag de dag nog af of ik haar had kunnen redden als ik toen wist wat ik nu weet. Ik was naïef en onwetend, dacht werkelijk dat de regering gaf om zijn mensen en dus nooit dingen zou toestaan die schadelijk waren voor mijn gezondheid. Dus als mijn moeder mij een plakje worst aanbood in de vorm van een schattig beertje of een Happy Meal met speeltjes van Aladdin en de Kleine Zeemeermin erin begonnen mijn ogen te glinsteren: “Hebben! Hebben!”. En terwijl mijn zusje uren gedwongen werd door mijn moeder om aan tafel te blijven zitten tot ze haar glas melk op had (ze vond het heel vies), slikte ik het mijne in één keer weg en riep trots naar haar: “Kijk, ik word later groter dan jij, want ik drink mijn melk wel.” Het kwam geen moment in mij op dat we indirect aan het zuigen waren aan de tiet van een compleet andere diersoort: voor babymelk nog wel, als kinderen die al vast voedsel konden eten. Kortom: ik was een naïef kuiken dat in een sekte leefde dat carnisme heette. 

 

 

Mijn weg naar veganisme spreidde zich uit over meer dan 10 jaar. De eerste keer was toen ik en mijn zus, als jonge tiener, China Town in Amerika bezochten. In tegenstelling tot in de Westerse wereld, was hier geen dikke muur van comfort om het geweten van de klant te sussen, dus al het dierenleed was gewoon zichtbaar. Uit walging weigerden zowel ik als mijn zus ooit nog een hap vlees te nemen. Op diezelfde vakantie ging dat nog wel: mijn oom haalde Chinees met gefrituurde tofu, mijn oma maakte dingen klaar. Maar eenmaal terug van vakantie ging het niet zo goed meer. Ik en mijn zus kregen ruzie met onze moeder en mochten voor straf het fornuis niet gebruiken en ook geen eten pakken. Mijn vader was overdag op het werk tot ‘s avonds laat. Ik en mijn zus pikten af en toe een zakje chips uit onze voorraadkast toen mijn moeder niet keek. We zetten ons zakgeld bij elkaar om eten te kopen in de supermarkt. We konden helemaal niet koken, dus we leefden op chips, snoep, koek, cup noodles, sla en af en toe een vega-burger en begonnen op uitgehongerde zombies te lijken. Na 2 weken begon mijn moeder weer voor ons te koken. Maar als iemand die geen verstand had van voeding en die nooit compleet plantaardig gekookt had (behalve op Diwali), waren de maaltijden armzalig en ontbraken (weet ik achteraf) aan ijzer, calcium en meer voedingsstoffen doordat ze het vlees niet had vervangen door groen met een soortgelijke voedingswaarde. We aten ook simpelweg veel te weinig calorieën en hongerden onszelf onbewust uit.  En een glas melk erachteraan verergerde het probleem. We hadden ook nooit de moeite genomen om wat onderzoek te doen op internet of recepten op te zoeken. Gewoon omdat we daar te lui voor waren. 

 

Na een jaar waren wij suffe, slappe noodleslierten geworden, die het energieniveau hadden van een hoogbejaarde (en dan bedoel ik niet een fitte zoals Ellensworth Wareham). “Het zal vast komen doordat we geen vlees meer eten,” maakten we onszelf wijs, alsof we leeuwen waren, gevolgd door een reeks domme stereotype “ex vegan” excuses om onszelf goed te praten weer vlees te gaan eten, waaronder de bekende “we eten wel biologisch, dan heeft het dier een goed leven gehad,” geweten sussende onzin. Ja, ik was ooit zo’n domme “ex-vegan” die veganisme de schuld gaf van mijn eigen onwetendheid. En onze “alleen bio vlees” regel werd al gauw wegens gemakzucht overboord gegooid “want McDonalds” en “het is duur”. 

 

Er kwam pas echt verandering in mijn perspectief op wat we dieren aandeden, ongeveer twee jaar daarna. Ik kreeg een konijn genaamd Pupa. In tegenstelling tot mijn andere konijnen, was ze net een hondje; ze liep overal mee naartoe, binnen en buiten en luisterde zelfs als je haar riep of wegstuurde. Ik hechtte me erg aan dit dier en leerde daardoor dat dieren ook gevoelens hebben. Maar ik realiseerde mij toen nog niet hoe hypocriet ik zelf was door mensen te betalen om andere dieren, die net zoveel gevoel hadden en een wilskracht om te leven als Pupa, te laten afslachten. Ik hield van Pupa en zij was het eerste waar ik heen holde toen ik thuis kwam van school. We hadden destijds nog geen honden, dus Pupa kon gewoon los lopen door het huis en door de tuin. Het waren leuke tijden. Daar kwam een einde aan toen een mislukte kwakzalver genaamd Maaike J. Grijpstra mijn Pupa om het leven bracht, samen met mijn andere dier: Tooty. Ik was intens verdrietig, en verwachtte dat ik steun zou krijgen van mijn vrienden en familie. Maar toen ontdekte ik iets dat mij als een klap in het gezicht trof: bijna iedereen die ik kende was niets minder was dan een “milkshake duck” zoals dat wordt genoemd. “Het was maar een beest,” werd er geroepen. “Koop gewoon een nieuwe!” Dus ik stond er alleen voor. Ik was jong, wist niet goed hoe ik de kwakzalver moest aanklagen en geen van de volwassenen in mijn leven deed moeite om mij ermee te helpen. Dus via via kwam ik terecht bij het Veterinair Tuchtcollege. Mijn leraar waarschuwde mij nog dat die kwakzalver haar collega’s de Tuchtzaak zouden beoordelen en dat ik geen kans maakte daardoor, ondanks al mijn bewijs en het sectierapport, maar ik ging toch. Ik kwam daar, in mijn eentje met de trein. Ik had al mijn zakgeld ingeleverd voor een treinkaartje, want geen van mijn vrienden of familie wilden moeite doen voor “maar een dier”. Ik had hulp gekregen van een mevrouw van Stichting Konijnenbelangen om mijn verweer op papier te zetten omdat ik dat op mijn leeftijd nog niet zo goed zelf kon, maar de vrouw zelf kon er niet bij zijn omdat ze thuis zieke dieren had die regelmatig medische zorg nodig hadden. Dus daar zat ik dan, tegenover het monster dat mijn dieren doodde. Haar koude, emotieloze ogen vergeet ik nooit meer. Ze had nooit ook maar een beetje berouw getoond: het leek wel of ze zelfs trots was op wat ze had gedaan. Ze had hetzelfde gedaan bij de golden retriever van een oud echtpaar dat ik had gesproken in de trein, die door haar ook een pijnlijke dood was gestorven. Ze gaf zich uit voor konijnkundig dierenarts, maar je kreeg je dieren gillend en dood terug nadat ze klaar was ze te castreren en er met het geld vandoor ging. Het bleek dat ze de darmen van de dieren met een mes toetakelde, niemand weet waarom. De kliniek waar ze werkte had haar ontslagen om die reden, maar ze zette toen haar werk elders voor. Ik moest haar tegenhouden voordat ze nog meer slachtoffers zou maken! Maar helaas ging dat niet door. Want in de Tuchtzaak werd ik opnieuw bespot en werden de kwakzalver haar daden gewoon simpelweg van tafel geschoven, met het sectierapport van de dierenarts die haar had ontslagen ook. Want “het was maar een beest” en “ze waren goedkoop in de winkel” dus “kon ik net zo goed een nieuwe halen”. Ik hoorde ze nog na giechelen toen ik na hun oordeel vertrok. Vanaf die dag heb ik mijn familie nooit meer als hetzelfde gezien en mijn vrienden abrupt verlaten zonder verklaring. Het waren milkshake ducks, allemaal! Ik had Pupa en mijn andere konijn die door Grijpstra was vermoord begraven in de achtertuin. Ik was teleurgesteld in de mens, in ons rechtssysteem, in het feit dat mensen als die kwakzalver gewoon vrij mochten rondlopen in dit land. En ik voelde mij alleen, alsof ik het enige levende wezens was en de rest van de wereld emotieloze robots zonder gevoelens.
 

 

En opnieuw kon ik daardoor niet voorkomen dat ik oog in oog kwam te staan met mijn eigen hypocrisie. Ik wist hoeveel Pupa had geleden, hoeveel mijn andere dier had geleden dankzij die kwakzalver. Maar was ik echt veel beter dan die kwakzalver als ik andere dieren nog ergere dingen aandeed door iemand te betalen om ze uit te buiten en te doden? Ik keek terug naar mijn vleesloze dagen van een tijd terug. Ik snapte toen nog steeds niet waarom al die Indiase mensen, ook in onze eigen familie, niet slap en ziek werden zonder vlees, maar ik wel. Maar ik wist dat er een manier moest zijn om daarachter te komen. Ik wilde geen vlees meer eten. Ik wilde geen dieren meer mishandelen zoals dat monster die mijn dieren had gedood had gedaan! Dus ik stapte uit het geweten sussende bootje die ik samen met mijn zusje had gecreëerd en besloot toch weer een poging te wagen om te stoppen met vlees eten via de eerste stap: pescotariër. En het rare was: ik begon toen al tekeningen te maken over dierenrechten, over veganisme, ook al was ik zelf niet vegan. Een deel van mijn geweten wist dat ik iets verkeerds deed. 

 

 

Ik kreeg nieuwe vriendinnen op mijn nieuwe school. Eén van hun was vegetarisch en de ander veganist. Ik, als pescotariër toen, keek erg tegen ze op, vooral tegen de veganist. Mijn zusje vertelde ze trots dat ik ook geen vlees at, behalve vis. Maar mijn nieuwe vegetarische vriendin deinsde er niet voor terug te zeggen dat ze dat hypocriet vond. Eigenlijk had ze gelijk. Ik had jaren vissen als huisdieren gehad: ik wist dat ze gevoel hadden en pijn konden voelen. Dus ik stopte al gauw daarna ook met het eten van vis. In 2010 werd ik dus officieel vegetariër. Ik kon nog steeds niet echt koken, maar mijn ouders hielpen mij. Het ging toen goed. Ik voelde mezelf een echte dierenvriend, niet realiserend dat achter melk en eieren nog erger dierenleed zat dan achter vlees en dat ik diezelfde industrie daardoor nog in stand hield. Tot ik de opleiding paraveterinair ging doen en ging stagelopen, en uiteindelijk ook werken, op diverse biologische boerderijen waar er vlees, zuivel, wol, honing en eieren werden geproduceerd. Ik hield ook eigen kippen, die ik uitbuitte voor hun eieren. Dit keer hongerde ik mezelf niet uit en mijn ouders waren vooruit gegaan in het bereiden van vleesloze maaltijden, dus bleef ik mij goed voelen. 

 

 

Ik weet nog dat toen ik de eerste dag op een boerderij kwam werken, mijn collega keihard in de lach schoot toen ik vroeg of koeien gemolken moeten worden omdat hun uiers anders zouden exploderen. Ze was een zeer harteloze boerin als het op dieren aankwam en stuurde ze zonder pardon naar de slacht, baby of geen baby, maar ze was wel eerlijk over de gruwelijkheden die we dieren aandeden. Behalve op de open dag tegenover bezoekers van de boerderij natuurlijk. Die lieten we voor het gemak de gruwelijke dingen (zoals het versnipperen van mannetjeskuikens, het doden van stiertjes en het slachten) maar niet zien. Ik begeleidde klassen over de boerderij, vertelde ze pure leugens over hoe dieren op hun bord komen (terwijl 99% van het vlees in de supermarkt/slager niet afkomstig is van de veld-dieren op onze kleine boerderij, maar van de helgaten die we de intensieve veehouderij noemen) en ze gingen weg met het idee dat de dieren “in slaap worden gebracht” en “ze het niet erg vinden”. Ik had nog nooit zoveel bij elkaar gelogen in mijn hele leven! Maar de boerderij moest draaien, en de waarheid zou klanten wegjagen, dus “kijk eens naar onze blije dieren op dit veld!” Ik wilde zelfs voor altijd boerin zijn. Dat was mijn lust en mijn leven toen; en dat zou mijn toekomst ook zijn. Ik heb geen idee hoe ik het volgehouden heb om zo lang als veeboerin actief te zijn. Maar de jaren streken voorbij en beetje bij beetje ging ik dood van binnen om het feit dat ik dieren vreselijke dingen aandeed. Bange kleine bokjes die ik in de vrachtwagen richting de slacht forceerde terwijl ze hevig tegenstribbelden en gilden, om ze vervolgens in stukken gehakt te verkopen aan de klanten. Ze waren niet dom: ze voelden aan dat er iets ergs met ze ging gebeuren als ze die wagen in zouden gaan. Ik voerde de stukken lijk van de baby geitjes die ik de week daarvoor nog knuffelde en de fles gaf aan mijn familie. Ik voelde me langzaam in een emotieloze afgestompte robot veranderen. Ik voelde mij een monster en dat was ik ook. De empathie knop moest altijd uit tijdens het werk, anders redde ik het niet. Ik had er geleerd te lachen wanneer ik mij verdrietig voelde. 

 

 

In mijn vrije tijd las ik, zoals alle jaren daarvoor, mij nog altijd graag in over het milieu, de veehouderij en dieren. Maar toen ik ontdekte dat de veehouderij de hoofdoorzaak is van alles dat mijn vader mij altijd leerde dat slecht was: ontbossing, Co2 uitstoot, grondverontreiniging, dode zones in de oceaan, watervervuiling, voedsel- en waterverspilling (dieren leven niet op magie), natuurgebiedsvernietiging, met als gevolg de uitroeiing van duizenden(!) bedreigde diersoorten en plantsoorten per jaar en voedsel- en watertekort in 3e wereldlanden, was het de druppel. Ik stopte met tegen mezelf te liegen en werd onmiddellijk vegan. Ik was 26, net op mezelf gaan wonen, studeerde nog en kon voor geen reet koken en had bijna nooit geld voor de luxeproducten zoals kant- en klare vegan nuggets en burgers. Maar dit keer gebruikte ik dat niet als excuus. Ik opende YouTube, leerde mijn eigen seitan en sojaproducten te maken en vroor het in zodat ik voorraad had. Ik wilde een receptenboek maken voor mensen zoals ik, die studeerde en weinig geld hebben en slecht zijn in koken, maar toch vegan willen worden. Maar hoewel ik veel boeken geschreven had in mijn leven, had ik er nooit eentje uitgegeven. Als aanloopje begon ik het Vegan Artbook. En binnen twee weken was die uitverkocht, voor dezelfde prijs als de drukprijs omdat ik oprecht andere vegans, dieren en het milieu wilde helpen. Inmiddels is mijn vegan project een project geworden voor het goede doel, want ik ben een dierenopvang gestart en 100% van de opbrengst van mijn boeken gaat daarheen. Nog iets dat mij vegan heeft gemaakt is het feit dat ik als kind jaren gepest ben op school om iets dat ik niet kon kiezen of veranderen, namelijk mijn huidskleur. Toen ik jaren later mijn oude dagboeken terug las van die tijd, viel het mij op dat mijn pestkoppen precies dezelfde excuses gebruikte om mij te onderdrukken als vleeseters gebruiken om dieren te onderdrukken: “Zij zijn anders! Het is natuurlijk! Het is mijn keuze! Wilde dieren doen het ook! God zegt dat het mag! Wij zijn superieur! Dan had je maar niet als een *voeg moreel irrelevante criteria toe* geboren moeten worden! Hun met ons vergelijken is een belediging!” etc. Ik realiseerde mij dat ik eigenlijk geen haar beter was dan mijn pestkoppen waren omdat ik dieren ook als “minder” behandelde alleen maar om moreel irrelevante dingen waar ze niks aan kunnen doen; om hoe ze geboren waren. Ik was eigenlijk erger dan de racisten, want ik objectificeerde en doodde mijn slachtoffers ook nog of betaalde iemand om dit voor mij te doen.  

 

 

Vandaag de dag realiseer ik mij dat “zij zijn anders” gebaseerd op moreel irrelevante criteria nooit een rechtvaardiging is voor het kwaad doen van andere zelfbewuste wezens. Ik ben blij dat Pupa en de racistische pestkoppen in mijn leven waren gekomen, anders had ik misschien nooit het licht gezien. En zolang dieren, of welke andere groep dan ook, nog worden onderdrukt, zal ik voor ze opkomen zolang ik leef. Want inmiddels voelt het als een morele verplichting. 

 

 

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?  

Dat verschilt iedere dag. Soms ga ik naar de supermarkt, soms naar een toko… als het maar lekker en voedzaam is, gooi ik het in mijn winkelmand. En hoewel vlees, zuivel en eieren nu uit mijn lijstje “ongezonde voedingsmiddelen” zijn gescrapt, heb ik nog 1 vijand: suiker! Ik hou van vegan donuts, vegan cupcakes, vegan koekjes, snoepjes en oooh, Turkse lekkernijen! Ik ben altijd een snoepkont geweest, maar ik probeer het de laatste 2 jaar te beperken. 

 

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?  

Mijn vriend is vegan geworden, mijn honden zijn allemaal opgevoed op Amidog voer en ik heb met mijn boeken meer dan 1200 berichten ontvangen van lezers die zeggen dat ze er ook vegan/vega door zijn geworden. 

 

 

Je bent de oprichter van Pupa Veg, hoe is deze naam ontstaan? Ik ben trouwens verliefd op je logo! 

Pupa is, zoals ik al verteld had, mijn overleden nijntje. Zij is een van de belangrijkste stappen geweest in mijn reis naar het veganisme, dus heb ik haar naam gekozen als artiestennaam. Ik en mijn volgers hebben de kwakzalver die haar doodde op Facebook gevonden laatst en afgebrand. Ze heeft iedereen geblockt die een negatieve review neerzette. Ik hoop dat ze op een dag gestopt wordt. 

 

 

Je maakt prachtige art books die je verkoopt op Pupa Veg. Wat inspireert je en wat is het thema van de art books die je verkoopt? 

Als veganist krijg je veel vragen. Op school was iedereen altijd te lui om de boeken en documentaires door te nemen die ik ze aanraadde om erover te leren. Dus ben ik het in cartoon vorm gaan samenvatten tot mini-stripjes voor luie lezers zoals mijn klasgenoten. En toen was er opeens wel interesse. Pupa Vegan is een nieuwe serie die ik na Vegan Artbook en VEGventures ben begonnen. Dit keer sorteer ik alles op onderwerp (het groene boek gaat bijvoorbeeld over het milieu, de gele over ethiek, de blauwe over gezondheid, de oranje over de jacht etc.). Ik wil het zo kort, krachtig en overzichtelijk samenvatten als ik kan, zodat bijvoorbeeld de ouders van een vegan tiener/kind beter kunnen begrijpen waarom hun kind dit wil en dat ik mezelf niet steeds hoef te herhalen wanneer mensen mij vragen stellen. Het verschil met Pupa Vegan is dat het, in tegenstelling tot de vorige boeken, een iets serieuzer project is met bronvermeldingen. 

 

 

 

 

En naast je art books verkoop je ook nog andere super leuke en inspirerende dingen in je webshop. Kun je hier wat meer over vertellen? 

Ik produceer af en toe wat merchandise met mijn tekeningen erop, zoals T-shirts, kussens en diner borden. Mensen vinden het leuk om hebbedingetje te hebben van mijn projecten, maar ook mensen die mijn werk niet kennen kopen ze. 

 

 

Wat zou je heel graag toe willen voegen aan je webshop? 

Ik zou wel meer verschillende producten willen. Maar mijn eigen bijbaantje is geen vetpot en de opbrengst van de boeken is voor de dieren, dus er komen alleen nieuwe producten bij als er genoeg geld voor is. 

 

 

En je hebt je droom (en die van mij) gerealiseerd. Super gaaf! Kun je wat meer vertellen over Pupa’s sanctuary? Hoe is het idee ontstaan, wanneer ben je begonnen, wat voor dieren red je en hoe ziet je sanctuary eruit? 

Ik ging het huis uit met mijn konijn. Mijn zusje en mijn moeder gaven hun eigen konijnen weg aan mij. Het eerste konijn dat ik vond op straat liep langs de autoweg. Ik ben er als een gestoorde op mijn hoge hakken achteraan gehold. Een man met zijn zoontje die langs fietsten vroegen wat ik aan het doen was. Ik loog maar dat mijn konijn was ontsnapt. En voor ik het wist, renden we alle 3 achter dat dier aan terwijl automobilisten naar ons vloekten. Met hulp van hen kreeg ik het dier te pakken. Hij was erg ziek, want tamme konijnen overleven het niet in het wild en zijn niet bestand tegen velen ziekten. Ik heb het konijn behandeld en daarna bij mijn eigen konijnen geïntroduceerd. In de loop van de jaren kwamen er meer konijnen bij. Vooral in de vakantieperiodes werden er konijnen gedumpt. Ik studeerde nog, had een miezerig inkomen, maar ik kon het niet over mijn hart krijgen om de dieren aan hun lot over te laten. Als konijnenkenner zag ik gelijk welke konijnen wilde konijnen waren, die ik gewoon liet, en welke tamme waren (meestal al ziek) die ik vervolgens meenam. Ik heb ook konijnen gekregen van andere mensen die ze vonden of hadden gered van de vleesindustrie. Uiteindelijk heb ik mijn vegan boek project gebruikt om ze te onderhouden. Ik moet nog steeds zelf wel wat geld bijleggen omdat ik nog niet zoveel donaties voor ze krijg, maar het gaat langzaam vooruit. In noodgevallen springt mijn vriend bij. Mijn konijnen zijn trouwens niet gekooid – ze lopen los en de mannetjes worden gecastreerd (om “feest” te voorkomen met 1000 extra konijnen) omdat kooien voor criminelen zijn naar mijn mening. Ik heb buizen voor ze en ik ben van plan in de toekomst donaties in te zamelen om een zandkasteel voor ze te bouwen waarin ze ook kunnen graven.  

 

 

Heb je tips voor mij en voor iedereen die een animal sanctuary wil oprichten? 

Zorg alsjeblieft dat je een goed inkomen hebt! Ik heb een keer 3 weken op cornflakes geleefd omdat zieke konijntjes duur zijn en ik toen nog een arme student was. Ik had het zwaar onderschat en heb geld moeten lenen en via Crowdfunding moeten verzamelen. Begin niet onvoorbereid! Lees je in over medische problemen bij de diersoorten die je houdt, zodat ze niet onverwacht sterven als je ziekte symptomen mist (gelukkig heb ik die kennis wel). Heb geduld met de dieren: sommigen kunnen getraumatiseerd zijn en hebben tijd nodig om te herstellen. En maak alsjeblieft geen “kinderhoek” waar kinderen konijntjes en caviaatjes kunnen knuffelen: dat is alleen maar stress (en vaak ook pijn door verkeerd oppakken) voor die dieren. Indien je dieren herplaatst, plaats dan geen getraumatiseerde dieren bij mensen met kleine kinderen, of het nou een hond is of een konijn (mijn dieren worden overigens nooit aangeboden ter adoptie, tenzij ik iemand zou vinden die ze gegarandeerd niet in kooien opsluit).  

 

 

Wat voor type veganist ben je? 

Een geduldige, maar wel een eerlijke. Ik deel vaak mijn eigen ervaringen, om te laten zien dat ik ook ooit stond waar zij nu staan. Maar ik ben geen apologist: ik zeg geen dingen om mensen zich beter te laten voelen over het geweld waarin ze deelnemen, maar ik zeg de dingen zoals ze werkelijk zijn. Ik denk dat mijn project zoveel interesse opwekt omdat ik erg veel geduld heb met mensen. Zelfs de hardnekkigste vegan-hater zet ik niet op mijn blocklist, maar ik vraag gewoon beleefd of hij/zij zichzelf wilt verklaren. 

 

 

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd? 

Emily Moran Barwick van Bitesizevegan. Ze heeft mij heel veel geholpen met de informatie van mijn nieuwe boeken, evenals Dr. Michael Greger. 

 

 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?  

Lees je in. Wordt geen “ex vegan” door jezelf onbewust uit te hongeren zoals ik deed in het begin. EET GENOEG CALORIEËN! Heel belangrijk. Je hoeft niet alles in één keer te onthouden: doe gewoon je best om het zo goed mogelijk te doen en fouten mag je in het begin maken. Begin met vlees, dan melk/kaas, dan eieren, leer, bont en proefdier cosmetica… Lees de ingrediënten van producten. Gewoon snel er doorheen, je hoeft niet alles te lezen, let alleen op woorden ertussen als “ei” of “melk” (of andere benamingen voor melk zoals “zuivel”, “lactose”, “weipoeder”, “wei” etc.) Het is even puzzelen in het begin, maar langzamerhand ga je vanzelf onthouden welke producten wel leedvrij zijn en gooi je ze automatisch met gemak in je winkelwagen. Oh ja, en als je weinig geld hebt, probeer dan zelf seitan of sojaproducten te maken door een simpele Youtube zoekopdracht: “Vegan chicken” of zo in te typen. Probeer er verschillende tot je er eentje hebt die je echt lekker vind. En sluit aan bij vegan groepen om tips en advies te krijgen (pas wel op met apologist groepen, want die oenen zitten er ook tussen). Diverse junkfood restaurants beginnen ook vegan opties aan te bieden, zoals burgers, dus het wordt alleen maar makkelijker. Test diverse plantaardige melken (sojamelk, rijstmelk, havermelk, kokosmelk etc.) van verschillende merken en probeer verschillende smaken om te ontdekken welke je lekker vind (melk is niet nodig, maar wel lekker). Voel je vrij op mijn pagina om vragen te stellen of neem een exemplaar mee van mijn kookboek en steun daarmee Pupa’s dierenopvang. 

 

 

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?  

Ik hoop mijn dierenopvang op een dag groter te kunnen maken zodat ik meer dieren kan helpen.  Soms werk ik samen met andere vegans en citeer ik hun teksten in mijn strip. Ik wou dat ik iemand had die mij kon helpen met de strips te tekenen, in dezelfde kwaliteit als ik dat doe. Het is zoveel werk. Maar ik heb geen geld voor een tekenaar, dus dat gaat ‘m niet worden. 😛 

 

 

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?  

  1. Dat alle vormen van onderdrukking (racisme, homofobia, sexisme, speciesisme etc.) voorgoed ten einde komen en dat de mens in harmonie leeft met de planeet en al haar wezens. Geen enkele vorm van onderdrukking blijft voor altijd voortbestaan, maar van mij zou het beëindigen ervan wel wat sneller mogen. 🙂  
  1. Ik wil dat Pupa en mijn andere overleden dieren terug komen… 🙁 Ik haat onrecht. 
  1. … uh… ik heb geen andere wensen meer. Um… ik wens de geest van Aladdin vrij! 😛  

 

Ben je gelukkig?  

Yep!  

 

 

Wat is jouw definitie van succes? 

Ik kan mij wel vinden in de definitie die Caroline Ligtenberg in je interview deelde.  

 

 

Gedeeld: Alle donaties voor Pupa’s dierenopvang zijn van harte welkom! 

Als je mijn dierenopvang wilt steunen, kun je wat op mijn website kopen of een donatie doen via de donatie pagina; klik hier.  ♥

 

 

 

 

[separator]

 

Ik vind Caroline Ligtenberg een onwijs inspirerend mens. Samen met haar vriend Jeroen woont ze op Hierland, waar ze zoveel mogelijk zelfvoorzienend proberen te leven. Ook geeft ze buiten yoga, wandelcoaching, organiseert zij evenementen, verhuurt zij pipowagens, weet ze ook alles af van idealistisch ondernemerschap en is ze een geweldige coach. Laat je dan ook inspireren en… Maak kans op een overnachting voor 2 personen in een pipowagen op Hierland! Hoe gaaf! Lees dus snel verder. Enjoy 😀 !

 

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Ik krijg energie van de natuur om mij heen, yoga en meditatie, bewegen en contact met leuke mensen. We hebben een grote tuin waar we groenten en fruit telen en die ons wilde kruiden levert. Daar ben ik veel in aan het werk. Daarnaast wandel en fiets ik veel en ik loop hard. De dag begint vaak om 6:00 uur met een meditatie of ik fiets naar het zwembad. Daarna wandel ik minimaal een uur in het bos met de hond. Van yoga heb ik mijn beroep gemaakt. Leuke mensen ontmoet ik in mijn yogalessen, de buurt waarin ik woon en de gasten die de pipowagens huren. Gemiddeld een keer per week bezoek ik vrienden of familie of bezoeken zij mij. Daarnaast woon ik met een heel leuk mens samen.

 

 

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Ik geloof dat ik nu ruim 17 jaar veganistisch leef. Ik begon ruim 30 jaar geleden met vegetarisch. Ongeveer 20 jaar geleden kwam ik met het veganisme in aanraking. De toenmalige hoofdredacteur is een goede vriend van mij en deze activiteiten en zijn informatie konden mij overtuigen dat een veganistische leefstijl te prefereren is boven een vegetarische. Alleen vond ik dit sociaal erg onhandig. In die tijd had je nog niet zoveel veganistische producten. En mensen vonden het erg moeilijk om veganistisch voor mij te koken. Daarom heb ik er nog lang tegen aan gehikt. Totdat ik samen ging wonen met een veganist. Dat is geloof ik 17 jaar geleden.

 

De geleidelijkheid en alle informatie heeft mij geholpen om het vol te houden. Ook was het gemakkelijker voor mij om samen met een andere veganist vrienden en familie te bezoeken. Verder helpt het enorm dat ik erg creatief ben in de keuken.

 

 

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Ik maak heel veel zelf sinds we in Kranenburg wonen. Daarom houden we vooral de voorraden op pijl. Dat kan bij de grote drogisterij keten hier in Kranenburg. Het vers kopen we vooral in de natuurvoedingswinkel of de boeren markt als de tuin niet genoeg oplevert of te weinig variatie biedt. De boodschappen in de tuin vind ik het leukste. Het geeft me een groot gevoel van dankbaarheid als ik brandnetels of boontjes kan oogsten. De wilde kruiden versmaden we zeker niet en wieden doe ik daarom weinig. De kruiden geven zoveel variatie aan smaak en zijn super gezond! Een deel hiervan droog ik voor de winter. Voor in smoothies of om mee te koken. Amandelpasta en kokosmoes koop ik online bij Betty Butter. Die gebruik ik als room- of kaasvervanger en ik maak er melk van. En soms koop ik noten en zaden online omdat deze van betere kwaliteit zijn bij de webshop waar ik ze bestel.

 

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Ja natuurlijk. Ik kan je verzekeren dat dit voor iedere vegan geldt ook als deze er zich niet bewust van is. En dat zonder voor de levensstijl te prediken. Sommige mensen vinden mij en mijn bord confronterend. Deze mensen sus ik altijd en zeg dat ik ervoor gekozen heb en zij niet en dat dit gewoon zo is en oké is. Vaak komen we dan toch nog in gesprek. Veel mensen beginnen dan na te denken over wat ze in hun mond steken. Vooral als we voorbij het ‘Ik eet maar heel weinig vlees’ zijn. Zo zijn er al meerdere mensen vegan geworden. Nog meer vegetariër. Dit weet ik doordat ze bij mij terug komen met vragen om meer informatie, recepten en restaurants. Vrienden en buren houden altijd rekening met ons wat soms resulteert in een compleet vegan etentje voor iedere aanwezige. Alleen sommige familieleden vinden het maar lastig en nog steeds confronterend. En ook dat is invloed.

 

 

Door alle events die ik organiseer weten ook mijn klanten van mijn vegan lifestyle af. En ook uit deze groep mensen komen veel vragen over hoe het anders kan. Daarnaast hebben we de afgelopen jaren veel vrijwilligers via Workaway en WWOOF gehad. Uit heel veel verschillende culturen. Voor sommigen waren de vegan maaltijden een eyeopener. Voor anderen de aanzet om helemaal op vegan over te gaan. De meesten hebben hun beste vegan recept achter gelaten.

 

 

Onze honden en katten eten ook vegetarisch. Zonder discussie 😉 . Hun gezondheid is goed of zelfs verbeterd sinds ze hier zijn. Ze ruiken goed en zijn bijna nooit ziek.

 

 

Ik heb niet uitgerekend hoeveel dieren door onze levensstijl gespaard zijn. Dat laat ik aan anderen over 😀 .
 

Je bent de oprichter van Hierland. Hoe is het idee hiervoor ontstaan? Waar staat Hierland voor?

In 2011 zijn wij hier komen wonen. Hierland is van mij en Jeroen, mijn partner. Ik ben dus niet de oprichter. De plek bestond al en ik gebruik haar nu het meeste voor het werk dat ik doe. Deze plek heeft mijn leven veranderd. Ik had een recruitment bedrijf voor ‘maatschappelijk verantwoorde’ bedrijven en deed aan loopbaancoaching. Dit werk kon ik steeds minder rijmen met wie ik werkelijk ben en wat ik echt belangrijk vind. Daardoor heb ik geleidelijk aan mijn leven en werk veranderd; we leven steeds meer zelfvoorzienend in contact met de natuur in mij en om mij heen. Ik kwam langzaam echt aan bij mijzelf in het hier en nu. En ik merkte dat onze plek hetzelfde effect heeft op andere mensen. Hierland staat voor in het hier en nu zijn.

 

 

Kun je ons wat meer vertellen over de evenementen die je zoal organiseert?

Alle events die ik organiseer ondersteunen mijn missie: Mensen inspireren om vanuit hun eigen kracht en waarheid te leven. Ze dragen zo bij aan bewustwording in het algemeen maar vooral rondom een vegan lifestyle.

 

Zo kan ik verschillende events organiseren zoals yoga, wandelingen, wilde groenten verzamelen en verwerken en ondernemerscoaching. De bezoeker ontvangt alternatieve informatie over een bepaald onderwerp en wordt gesterkt in diens eigen verantwoordelijkheid voor zijn of haar eigen leven en de levens om haar/hem heen. Daarnaast leren mensen bij coachings events, zoals wandelingen, en bij de yoga events meer over zichzelf. Vooral waar ze kracht uit kunnen putten en waar ze energie van krijgen.

Overigens, dit jaar komen er nog drie varkens wonen van Verein Tierfreiheit. En ik ga in de zomer vaker lezingen organiseren rondom het thema dierenwelzijn waar ik andere mensen voor inschakel. Zo heeft een van de vaste gasten een boek over hondenfokkers geschreven; een krimi met een boodschap. En hij is bereid om een lezing te geven over de vreselijke wantoestanden die de dierenhandel met zich mee brengt. Informatie die je in de media niet tegen komt omdat het wordt verzwegen of verdraaid.
Verder komen er diverse yoga events. Ik doe zelf altijd mee met International Yoga Day op 21 juni. De opbrengst van die dag gaat naar een goed doel. Vorig jaar was dat Plenty Food. Vaak organiseer ik dan ook een extra workshop.

 

Je geeft ook buiten yoga en wandelcoaching. Hoe ziet dit er in de praktijk uit?

Een wandeling duurt anderhalf a twee uur. We spreken af in een gebied rondom Nijmegen of hier in het Reichswald. Telefonisch of over de mail of de app hebben we het thema waaraan gewerkt wordt vast gesteld. Ik bewaak het proces en reik oefeningen aan, prikkel en spiegel. De natuur helpt ons daarbij. Ze spiegelt graag mee. Ons onderbewuste vindt altijd aanwijzingen in de natuur voor de problemen die we mee dragen. Bijvoorbeeld twee bomen die elkaar omarmen kunnen iemand vertellen dat ze er niet alleen voor staat.

 

 

Ook nemen de meeste mensen een rechte houding aan als ze lopen en kunnen ze diep doorademen. Hierdoor komt er meer zuurstof in o.a. de hersenen wat vaak al een opening geeft naar een andere kijk op een situatie. En… de energie uit de aarde en de hemel kan beter door iemand heen stromen. Zo raken we beter verbonden met onze eigen natuur en putten we kracht uit ons zelf in plaats van verwachtingen aan onze omgeving te stellen. Verder is het voor de meeste mensen niet dagelijks zo’n boswandeling en dat helpt weer om patronen te doorbreken. Na afloop kijken we terug op wat er gebeurd is tijdens de wandeling. Eventueel krijgt de coachee huiswerk mee en we kunnen een vervolgafspraak maken.

 

Een yogawandeling vindt in een groep plaats. Ze is opgebouwd als een yogales: warming-up, ademhalingsoefeningen, oefeningen. Er is alleen meer ruimte voor meditatief wandelen, ademhalingsoefeningen tijdens het lopen, balans oefeningen en de omgeving en het jaargetijde geven een extra dimensie. Zowel praktisch; Een boom die helpt bij een oefening, als ook energetisch; het contact maken met de omgeving. Zelfs het toestemming vragen aan een boom of deze mee wil doen met een oefening. Een meditatie over het weer, jaargetijde, natuurelement etc.

 

 

En… Pipowagens! Hoe gaaf! Hoe is het idee voor deze verblijven ontstaan en hoe zien ze er precies uit?

Al in het eerste jaar dat we hier woonden hebben we ons opgegeven voor Vrienden op de Fiets. We vonden het allebei leuk om mensen te logeren te hebben. Toen ik de kamer op Airbnb gezet had kreeg ik al meteen een aanvraag, van een vegan zelfs. Op een gegeven moment waren we de inbreuk op onze privacy een beetje beu. Ik heb mij toen beperkt tot de verhuur van de pipowagen. Omdat ik op Airbnb kan laten weten dat we geen vlees op ons terrein dulden komen er alleen leuke mensen. Sommige mensen komen zelfs regelmatig hier naartoe en zo ontstaat er een dieper contact. Echt leuk en daarom heb ik vorig jaar de tweede in gebruik genomen en vanaf april wordt ook de tipi van 8 meter doorsnee verhuurd. Deze heb ik laten komen voor de yogalessen, maar ze is te klein voor mijn groepen waar ik nu een ruimte voor huur. Hier kun je zien hoe ze eruit zien.

 

 

Heb je tips voor mensen die graag vanuit het idealisme willen gaan ondernemen en hier van willen kunnen leven?

Ja, ga ervoor! Laat je niet weerhouden door je angsten en blijf bij jezelf. Blijf open voor wat er zich aandient. Plannen helpen je om een stip op de horizon te zetten maar pin je er niet aan vast.
Zorg voor een stimulerende omgeving. Ik heb gemerkt dat een omgeving erg belemmerend kan werken. Mensen projecteren graag hun eigen angsten voor een zelfstandig leven op jou. Zoek mensen op die ook in je geloven. Of zoek een mentor die dit pad al gelopen heeft. Communiceer je plannen, je stappen en je successen dit zorgt ervoor dat je huidige omgeving er zich op instelt dat je echt voor jezelf bent begonnen en dat dit voor jou je pad is. (Soms moeten ze gewoon even wennen. Met hun negatieve projecties willen ze je eigenlijk beschermen.)

 

 

Maak duidelijke keuzes die je waarden ten goede komen. Ik ben van mening dat we allemaal kunnen doen wat ons hart ons ingeeft en daar van kunnen leven als we er ook echt voor gaan. Wil je toch nog in die uitkering blijven of vasthouden aan je goed betaalde baan dan gaat het niet lukken. Ook niet als je bij de overtuiging blijft dat succes op je bankrekening staat.

 

 

Doe aan zelfonderzoek en aan persoonlijke ontwikkeling. Idealistische ondernemers leven hun eigen waarden. Het is erg belangrijk om te ontdekken wat jou drijft. Wanneer heb jij een vervuld leven? En wat zijn jouw krachten? Als je dit weet kun je je vertrouwen in jezelf en in het leven te vergroten zonder in (steeds dezelfde) valkuilen te stappen.
Verder: Hard werken is niet altijd nodig. Vanuit onze cultuur hebben we geleerd dat dit bijdraagt aan je succes. Ik weet uit ervaring dat het tegendeel waar is. Sinds 1986 ben ik ondernemer en ik heb heel hard gewerkt, weken van meer dan 80 uur gedraaid. Daarmee heb ik veel geld verdiend en verloren. Zelfs mijn gezondheid heb ik verloren in die tijd. Nu ik vanuit mijn eigen waarden werk verdien ik veel minder. Er bestaat geen scheiding meer tussen werk en privé en ik leid het leven dat ik wil leiden naar mijn waarden en mijn missie.

 

 

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Mijn vriendin Pimmm. We kennen elkaar uit onze studietijd. Ze heeft de glazen botten ziekte en daardoor heeft ze vaak in het ziekenhuis gelegen in haar jeugd en wordt ze in haar bewegingen sterk beperkt. Echter, ze heeft altijd haar dromen waar gemaakt. Zo is ze zelfs danseres geweest! Ze is belangrijk voor heel veel mensen waaronder haar man, reist de hele wereld rond en doet werk waarin ze haar talent kwijt kan. Van haar heb ik geleerd dat je je dromen waar kan maken ongeacht pijn, ongemakken en andere obstakels. En … dat je ook altijd weer voor andere dromen kunt gaan als de oude niet meer bevalt.
 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

Doe het stapje voor stapje en kijk daarbij ook of je een voedingspatroon aan kunt passen. Bijvoorbeeld van de aardappelen – groenten – vlees naar de Indiase curry met dahl. Op die manier blijven je maaltijden lekker en kun je wellicht nog meer slechte eetgewoonten aanpakken.

 

 

Organiseer een open buffet (Potluck) voor je verjaardag zodat je omgeving leert om creatiever met veganisme om te gaan. Uit eten met vleeseters vind ik niet leuk en soms ontkom ik er niet aan. Ik boek, waar mogelijk, zelf een restaurant voor iedereen of bel het restaurant vooraf en bereid ze voor op een of meerdere vegans.

 

 

Bezoek vegan events voor inspiratie en voor ontmoetingen met gelijk gestemden.

 

 

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik droom van een inspirerende plek waar mensen bij zichzelf komen en nieuwe stappen zetten voor verandering in hun leven. Ik geloof dat die droom al aardig verwezenlijkt is met Hierland. Ook droom ik ervan om de yogastijl waarin ik les geef, Do-In Yoga, in Duitsland te verspreiden zodat daar ook in meerdere steden Do-In Yoga gevolgd kan worden. Daar zou ik nog wel eens met iemand over willen sparren die iets soort gelijks gedaan heeft.

 

 

Zoals ik al aangaf komen er drie varkens die geld kosten. Ik ben op zoek naar donateurs voor de Verein Tierfreiheit eV. (nog geen website). En trouwens ook voor Stichting Dalle Noble Horse en Stichting Plenty Food.

 

 

En we zoeken vrijwilligers omdat we dit jaar geen ruimte hebben voor vrijwilligers via Workaway. We hebben wel losse klussen die een paar intensieve dagen in beslag nemen. Bijvoorbeeld schilderwerk en onderhoud aan de Pipowagens en in het najaar mensen die helpen met de tipi afbreken en schoonmaken. Af en toe onderhoudswerk aan de tuin. Mocht iemand zoiets leuk vinden dan kom ik graag in contact. Je krijgt dan kost en inwoning voor die dagen, werken maximaal 6 uur op een dag en er zal ruimte zijn voor wandelingen en uitstapjes.

 

 

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

  1. Alle mensen vegan. Dit heeft zo’n impact dat de wereldvrede vanzelf ontstaat. Honger is er dan ook niet meer. De positieve impact heeft Dr. Will Tuttle, een filosoof uit de US omschreven. Voor meer informatie klik hier.
  2. En alle dieren waaronder mensen gelukkig en vervuld zijn.
  3. Voor mezelf wens ik ook een gelukkig en gezond leven met lieve mensen en veel dieren om mij heen.

 

 

Ben je gelukkig?

Geïnspireerd door het Boeddhisme ben ik eerder gelijkmatig. Geluk is een moment en ja, ik ken heel veel momenten van geluk.

 

 

Wat is jouw definitie van succes?

Succesvol ben je als je je talenten tot ontplooiing weet te brengen en je leven leeft zoals jij dat wenst naar je eigen waarden. Als je ook voor andere dieren (waaronder mensen) iets kunt betekenen en als je veerkrachtig met tegenslagen om kunt gaan en daar weer sterker uit komt. Kortom als je de wereld straks een stukje beter achter laat dan hoe je haar gevonden hebt.
 

 

Gedeeld: Win een overnachting in een pipowagen en ontvang korting op een wandelcoachsessie rond Nijmegen!

Speciaal voor alle Claire’s Mission lezers en volgers heb ik een win actie. Ik geef namelijk één overnachting weg voor twee personen in een pipowagen! Wil je hier kans op maken? Laat dan een reactie achter onder dit interview met antwoord op de vraag waarom jij deze overnachting verdient en wie je met je meeneemt. Stuur daarnaast een mail naar info@clairesmission.com met je telefoonnummer. A.s. maandag maken wij de winnaar bekend middels een persoonlijk mailtje.

 

 

 

 

Lat but certainly not least… Verleen ik een korting van €20,- op een wandelcoachsessie rond Nijmegen. Deze kost normaal gesproken €90,- en met de kortingcode ‘ClairesBlog ‘ betalen jullie slechts €70,-. Deze korting is geldig tot drie maanden na plaatsing van dit blog.

 

 

[separator]

Dank je wel lieve Claire voor de mooie vragen. Ik heb er veel plezier aan beleefd om ze te beantwoorden.

[separator]

 

 

Pin It