Tag

fotografie

Browsing

Op 7 juni dit jaar overleed mijn vader aan de gevolgen van alcoholisme. Over zijn verslaving en wat dit met mij als kind heeft gedaan, schreef ik een paar maanden geleden een blog artikel waar ik ontzettend veel reacties op ontving. Waaronder van Daniel; de geweldige fotograaf die de eerste foto’s van ons als kersvers gezin gemaakt heeft. In dit interview deelt hij het verhaal van zijn moeder die overleed aan de gevolgen van haar verslaving, zijn levenslessen en hoe hij in het diepste dal het licht vond in fotografie. Ook kun je kans maken op loveshoot t.w.v. €200!

Ons verleden heeft enorm veel overeenkomsten. Zo ben je net zoals ik, een kind van een verslaafde. Hoe heeft dit jouw leven beïnvloed?

Eigenlijk werd ik altijd een beetje boos als iemand iets slechts over mijn moeder zei. Ik wilde nooit horen dat ze ‘een verslaafde’ was. Ik denk dat dit was omdat ik van haar hield en wist dat ze zoveel meer was dan alleen dat. Toen ik klein was merkte ik er niet veel van. Ik weet alleen dat ik de geur van rook verschrikkelijk vond. Van het bier trouwens ook. Later, eind basisschool denk ik, ging ik steeds meer beseffen hoe slecht roken voor je is en begon ik mij te ergeren aan elke sigaret die ze opstak. Ook zag ik het verband tussen het alcoholgebruik en de ruzies met mijn vader. 

Mijn moeder was heel sociaal. Ze kon met wildvreemde mensen uren kletsen. Iedereen kende haar en ze was of aan het lachen of aan het schelden. Een echte Rotterdamse. Voor mij en mijn broertje deed ze alles. Ze was in alle opzichten een voorbeeld voor mij. Maar toch snapte ik iets niet. 

Ze had op veel vlakken een sterke wilskracht en veel doorzettingsvermogen. Bijvoorbeeld toen de dokter zei dat ze geen kinderen kon krijgen. “Dat zullen we nog wel eens zien, pleur effe gauw op” zei ze. Toen adopteerde ze mij en vier jaar later mijn broertje. Twee keer per week een half uur fietsen door de regen om mijn broertje en mij naar zwemles en voetbal te brengen was nooit een probleem. Voor ons deed ze alles.

Maar stoppen met roken en drinken lukte echt niet. Ik begreep niet waarom haar dit niet lukte. Ze zei dan: ‘’ik rook al vanaf mijn 14de, probeer dan maar eens te stoppen.’’  Ook vertelde ze over haar moeilijke jeugd en dat ze daardoor gewend was te drinken. Ze heeft meerdere malen hulp gezocht en in verschillende klinieken gezeten. Ze heeft er echt hard aan gewerkt en ik ben er trots op dat ze haar drankverslaving heeft overwonnen. Roken is helaas niet gelukt. Longkanker met later uitzaaiingen naar de hersenen en haar overlijden waren hier het gevolg van.

Naast de vele goede dingen die ik van haar heb mogen leren, liet ze in haar verslavingsgevoeligheid het tegenovergestelde zien. 

Maar een slecht voorbeeld is ook een voorbeeld. Ik heb geleerd hoe het niet moet en wat er dan gebeurd. Dit heeft mij gevormd. Zo heb ik nooit gerookt, drink ik niet en ben ik altijd bezig met een gezonde levensstijl. Vooral het feit dat ik geen bier drink vinden veel mensen raar. De geur alleen al roept bij mij negatieve gevoelens op. Ook vind ik zo’n blikje of flesje gewoon helemaal niet bij mij passen. Ik kan er niet van genieten en hoef dat ook niet.

Wat zijn jouw 3 grootste en belangrijkste levenslessen?

Hakuna matata!

Heb geen zorgen, zorg maar dat je geniet. Nooit gedacht dat dit zo diep kon zijn. Maar zo is het echt! Ik heb geleerd de dingen die ik niet kan veranderen te accepteren. Ongeacht of je je zorgen maakt om iets, het gaat niets aan de situatie veranderen. Behalve dat het druk maken slecht is voor je gezondheid en je eigen leven minder fijn maakt. Ik kijk bijvoorbeeld ook nooit naar het nieuws. Ik focus op de positieve dingen in mijn leven en ik ben dankbaar voor wat ik heb. Ik kan er bewust van genieten. Don’t worry be happy! 

Iedereen heeft zijn eigen beleving. Leer te filteren en de feiten te zien.

Elk verhaal wat je hoort wordt verteld vanuit de ogen van de verteller. Vraag na een voetbalwedstrijd Feyenoord – Ajax maar eens of alles eerlijk is gegaan aan de supporters. Weinig kans dat de mensen in Rotterdam hetzelfde vertellen als in Amsterdam. Zo is het met elke situatie. Iedereen wordt gevormd door zijn verleden. Het is maar net hoe degene die het verhaal vertelt tegen de wereld aan kijkt. Mensen die kansen zien, met humor of enthousiasme kunnen vertellen inspireren mij.

Doe wat je écht leuk vind.

Begin dit jaar las ik op Instagram bij een model iets over de Wet van de aantrekkingskracht. Vervolgens kwam ik bij een podcast hierover en uiteindelijk bij Michael Pilarczyk. Sinds ik zijn Meditation Moments app ben gaan gebruiken heeft mijn leven echt een duidelijke richting gekregen. Deze app bevat zijn luisterboek: Master your Mindset en zijn vertaling van Napoleon Hills boek Think and grow rich. Deze luister ik nu voor de vijfde keer. Deze boeken bevatten een stappenplan voor succes. Ze laten mij nadenken over wat ik nu eigenlijk echt wil in het leven. Vervolgens leer je een doel te stellen, een plan te maken en handige manieren om hier keihard aan te werken.

Sinds ik dit doe lijkt het alsof ik op een roze wolk leef. Het geeft mij veel positieve energie om hier bewust mee bezig te zijn. Omdat ik merk dat ik succes boek en elke dag een stap zet richting mijn doelen, weet ik dat ik goed bezig ben. Ik sta elke ochtend met veel energie op omdat ik weet dat ik elke dag weer de kans krijg om stappen te zetten richting het leven van mijn mooiste leven.

Je moeder is, net zoals mijn vader, overleden aan de gevolgen van alcoholisme en sigaretten. Kun je hier wat meer over vertellen?

Over levenslessen gesproken. Ik heb er nog één: Het leven heeft een deadline. Deze kwam hard, keihard binnen toen ik hoorde dat mijn moeder uitzaaiingen had naar de hersenen en dat ze nog maar drie maanden te leven had. Ze wilde heel graag oma worden en op dat moment was mijn vrouw zes maanden zwanger. Uiteindelijk is ze gelukkig wel oma geworden en heeft ze het na de geboorte nog drie maanden uitgehouden.

Het overlijden van mijn moeder had ook op mijn tante en mijn nicht een grote impact. Toen mijn tante hoorde dat haar zus was overleden belandde zij op de intensive care met longproblemen. Dit was zo heftig dat zij niet bij de uitvaart van haar zus kon zijn. Mijn nicht was er wel. Zij had een sterke band met mijn moeder. Waarschijnlijk omdat zij soortgelijke problemen hadden. Na de uitvaart is mijn nicht naar huis toe gegaan, in een stoel gaan zitten en gaan roken en drinken totdat ze niet meer kon. Ze had een einde gemaakt aan haar leven. Mijn tante verloor dus binnen een week haar zus en een dochter. 

Drie maanden later was mijn tante inmiddels alweer een tijdje thuis. Ik durfde haar niet te bellen, omdat ze zo veel op mijn moeder leek. Aan de telefoon leken hun stemmen bijna identiek. Toen ik van mijn vader hoorde dat ze mijn dochter wel weer eens wilde zien besloot ik haar toch te bellen. Dat deed ik op een vrijdag. Het was toch wel fijn en vertrouwd om haar stem te horen. We spraken af voor zondagmiddag om 12:00 uur.

Die zondag werd ik in de ochtend gebeld door mijn andere nicht. Ze zei dat mijn tante tweemaal een hartstilstand had gehad en in de ambulance was overleden. Ze had de avond voor onze afspraak heel het huis netjes gemaakt, dingen verplaatst en extra boodschappen gedaan. Het was te veel voor haar.

Zo raakte ik binnen drie maanden drie mensen kwijt en was het voor mij glashelder dat het leven een deadline heeft. Elke dag heb je minder tijd. Dus ben ik er iets mee gaan doen!

Hoe heb je dit alles verwerkt? En wat zijn jouw tips?

Mijn tip is: zoek hulp! Praat. Je bent niet alleen en je hoeft het ook niet alleen te doen. Ik probeerde dat wel en sloot mij voor alles en iedereen af. Hierdoor raakte ik in een depressie en burn out. Ik had het gevoel dat niemand mij begreep of wist wat ik voelde. Mijn hoofd zat zo vol met ongeloof, verdriet en paniek dat ik niet meer kon nadenken. Ik had alleen verplichte gesprekken met mijn vrouw over boodschappen en onze dochter. Maar zelfs een simpele vraag als; wat wil je eten? kon ik niet beantwoorden. Wat leidde tot frustratie en ruzies tussen mij en mijn vrouw die er eigenlijk alleen voor stond. Terwijl ze net moeder was geworden van haar eerste kind. Normaal gesproken praat ik in mijn hoofd tegen mezelf als ik nadenk. Toen lukte mij dat gewoon niet. Als ik het probeerde leek het alsof mijn hersenen geen lucht kregen. Geen ruimte om na te denken. Alles was mij te veel. Ik ging hier mee om, door voor mij uit te staren, geen antwoord te geven en contact zo veel mogelijk te vermijden.

Mijn vader en moeder gingen naar een psycholoog die hen hielp bij het omgaan met kanker. Toen mijn moeder overleed, heb ik haar plek daar ingenomen. De psycholoog heeft mij leren praten over alles. Het heeft mij echt veel geholpen om met haar te praten. Vrienden weten vaak niet wat ze moeten zeggen, omdat ze het niet hebben meegemaakt. Anderen proberen je te helpen met adviezen waar je niks mee kan of ze zeggen: ‘je moet het een plekje geven’. Op die zin zat ik totaal niet te wachten.

Praten met Annemarije, mijn psycholoog, was vanaf het begin al anders. Ik merkte dat dit haar vak was en het was fijn om haar alles te vertellen zonder een oordeel te krijgen. Wij hebben ook samen gewerkt aan mijn zelfvertrouwen, eigenwaarde, mindfulness en het plezier in het leven terugkrijgen. Want dat was helemaal weg. 

En in je dieptepunt kwam je passie voor fotografie (opnieuw) tot leven! Kun je hier wat meer over vertellen?

Dit kwam eigenlijk door de gesprekken met de psycholoog. Zij heeft me laten inzien hoe belangrijk het is om voor jezelf te zorgen. Ze gaf mij de opdracht om elke dag iets nuttigs, iets leuks en iets ontspannends te doen. Ik ging ter re-integratie weer een paar uurtjes werken, ben weer begonnen met voetbal, fitness en ook weer met fotografie. 

Fotografie is echt prachtig. Het geeft mij zó veel moois. Ik begon toen met landschappen. Ik weet nog dat ik voor het eerst sinds lange tijd ergens van kon genieten. Het was de zonsopkomst bij de Erasmusbrug in Rotterdam. De lucht kleurde mooi oranje en je zag de stad langzaam wakker worden. De rust en het gevoel van de zon op mijn gezicht liet mij voor het eerst sinds lange tijd weer ergens van genieten. 

Daarna wilde ik mij richten op portretfotografie en ben ik via Facebook in groepen terecht gekomen waar modellen en fotografen afspreken om samen te shooten. Via deze groepen heb ik met veel modellen mogen shooten. Tijdens de shoot leerde ik nieuwe mensen kennen. Dat, en het feit dat ze blij waren met de resultaten gaf mij weer zelfvertrouwen. Zo bloeide mijn passie voor fotografie weer helemaal op.

Wanneer wist je dat je professioneel wilde gaan fotograferen?

Het was al een paar jaar een droom, maar daar bleef het toen bij. Eind vorig jaar fotografeerde ik de bruiloft van een vriendin van mij. Ik vond het helemaal geweldig om zo’n belangrijke dag te mogen vastleggen. Toen kort daarna het Coronavirus uitbrak zag ik dit als een kans. Ik had eindelijk de tijd om mij echt te verdiepen in trouwfotografie en mijn website te bouwen. 

Door de boeken van Michael Pilarczyk heb ik een strategisch plan om succesvol te worden. Hierdoor heb ik het geloof en vertrouwen gekregen dat ik echt professioneel fotograaf wil en kan worden.

Inmiddels heb ik een aardige site staan door een samenwerking met meerdere specialisten en heb ik in Asim Bari een top fotograaf als coach gevonden. Elke dag zet ik een stap richting mijn doel en dat voelt goed.

En direct met heel veel succes! Want je won de Photomasters fotowedstrijd! Wat heeft deze erkenning met en voor je gedaan?

Ja haha dat was echt geweldig! Twee jaar geleden zag ik de Photomasters wedstrijd voor het eerst. Er deden duizenden mensen mee vanuit heel de Benelux. De 11 prijswinnaars hadden super mooie fotoseries en kregen een groot prijzenpakket. Het werd mijn droom om daar tussen te staan als winnaar. Ik kreeg een ingeving voor een fotoserie waarbij ik een ballerina gebouwen uit de stad zou laten ‘nadoen’ in haar poses. En een paar weken later kreeg ik een mailtje dat ik bij de prijswinnaars zat! 

Toen ik won was ik vooral blij met de erkenning. Mijn idee en uitvoering waren blijkbaar goed genoeg om een prijs te winnen. Als ik er nu op terugkijk ben ik vooral trots op de manier waarop. 

Ik herken de formule tot succes uit Think and Grow Rich. Het gaat om een sterk verlangen naar het behalen van je doel, een goed idee krijgen, plan maken en actie ondernemen. Ik ben blij dat ik voor mezelf (nog meer) bewijs heb dat deze formule werkt.

Kun je wat meer vertellen over Trouwfotosvandaan.nl?

Ik wil gaan doen wat ik écht leuk vind en dat is mensen blij maken en verrassen met mijn creativiteit en kwaliteit. In fotografie, mijn passie, kan ik dit goed voor elkaar krijgen. Bruiloften zitten heel de dag door vol met prachtige momenten, uitdagingen voor mij als fotograaf en er zijn veel vrolijke mensen. Elke bruiloft is een feest en de blijdschap en dankbaarheid wanneer ik de eindresultaten laat zien maakt mij echt gelukkig. Dit merkte ik toen ik vorig jaar een bruiloft van een vriendin mocht fotograferen. Kort daarna ben ik begonnen aan mijn website TrouwfotosvanDaan.nl. Ik heb inmiddels al een paar bruiloften mogen doen en er staan ook weer nieuwe op de planning. Ik hoop dat dit er nog veel meer worden, want ik vind het geweldig om te doen!

Met wat voor mensen werk je graag samen?

Ik houd ervan als mensen gevoel voor humor hebben en als mensen kiezen om hun energie op positieve dingen te richten. Wanneer je jezelf niet te serieus neemt dan ben je al snel mijn vriend. Ook werk ik graag met je samen als je goed bent in je vak en mij kan verrassen in creativiteit, vindingrijkheid of ambitie. Gedrevenheid om je doel te behalen en weten hoe je dat doet inspireert mij. Dat vind ik echt mooi om te zien!

Waar moet een mooie foto aan voldoen?

Juiste belichting, dus niks onder- of overbelicht. Een spannende compositie, waardoor je blijft kijken. Een mooie pose, waarbij de vormen van je model(len) goed uitkomen, een expressie die gevoel overbrengt en de juiste cameratechnieken. Hoe meer van deze dingen kloppen, hoe beter de foto.

Voeg je hier, als fotograaf, dan ook nog je eigen gevoel en stijl aan toe dan ontstaan er echt herkenbare kunstwerken.

Heb je tips voor het maken van de perfecte selfie?

Het belangrijkste is dat je goed laat zien wat je bedoeling is met de selfie. Wil je laten zien dat je ergens bent, zorg dan dat zowel jij als de plaats goed belicht en met een rechte horizon in beeld is. Wil je er zelf goed op staan, houd de camera dan op ooghoogte. Anders krijgt je lichaam rare verhoudingen. Wil je er met meerdere mensen op? Probeer hem dan met de camera aan de achterkant van je telefoon. Vergt enige oefening, maar dan komt er vaak wel meer in beeld. Je kan de foto nemen door op één van je volumeknoppen te klikken!

Stel er is één foto die je mag uitkiezen die voor jou heel dierbaar is, welke zou dit dan zijn en kun je wat meer vertellen over het verhaal achter deze foto?

Dat is een foto waar we een canvasdoek van hebben hangen in de gang. Daarop staan mijn vader en moeder op onze bruiloft. Naast het feit dat deze foto mij herinnert aan één van de mooiste dagen van mijn leven, besef ik bij het zien ervan ook dat ik heel mijn leven zoals het is te danken heb aan hen. Ook krijg ik een fijn gevoel als ik mijn ouders zie stralen op deze foto. Voor mij is dit hoe gelukkig zijn eruit ziet.

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik zou heel graag bruiloften willen fotograferen op prachtige locaties in het buitenland. Bruiloften zijn sowieso geweldig en als ik dan ook nog op de mooiste locaties mag komen zou het helemaal perfect zijn. 

Voor samenwerkingen sta ik zeker open. Ik ben op zoek naar weddingplanners, trouwlocaties en bruidswinkels. Eigenlijk zijn alle trouwleveranciers zijn welkom. Misschien kunnen we samen iets moois aanbieden of een styled wedding shoot organiseren.

Wat is jouw definitie van succes?

Succes is het resultaat van de manier waarop je denkt. Dat heb ik geleerd van Michael Pilarczyk. Uit zijn boek Master your Mindset en zijn vertaling van Think and Grow Rich leerde ik een strategie en denkwijze waarmee ik gericht kan werken aan aan het behalen van succes. Succes is een keuze. Niet dat je kan kiezen: doe mij maar succes, maar je kan er wel voor kiezen om gedisciplineerd en hard te werken zonder op te geven.  Succes volgt dan. Daar vertrouw ik op.

Delen: WIN! Een loveshoot t.w.v.  €200!

Het is alweer even geleden dat Daniel de allereerste foto’s van Lana, Roy en mij heeft gemaakt maar we zijn er nogsteeds zo blij mee! En… Ik heb geweldig nieuws! Daniel geeft namelijk één loveshoot t.w.v. €200,- voor 20 bewerkte foto’s weg. Mogen we jou hier blij mee maken? Stuur dan een mail naar info@clairesmission.com en laat ons weten met wie jij deze loveshoot zou willen doen. Nog meer kans maken? Volg Daniel dan ook op Instagram en laat een reactie achter onder dit interview.

Volgende week dinsdag ontvangt de winnaar een persoonlijk mailtje. ❤


Daisy van Poelje van homeofdaisies.nl blogt en vlogt over alles wat haar blij maakt; van bloemen, vrolijkheid, lente en sproetjes tot aan beauty, travel, wonen en gezondheid. En dat alles 100% vegan! Ik ben verliefd op haar labrador Bentley, asielkat Bailey en Daisy’s geweldige verhaal! Wat haar zo inspirerend maakt? Je komt het te weten in dit interview. Heel veel lees plezier!

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Ik ben naast een bezig bijtje ook chronisch ziek. Energie is daarom voor mij erg belangrijk, want ik heb dagelijks pijn en ben snel moe. Dit jaar heb ik besloten mijn werkdagen anders in te delen. Daardoor heb ik meer tijd en ruimte voor mezelf, mijn blog en fotografie. Maar het meest energie krijg ik van lekker buiten zijn en wandelen met onze labrador Bentley van anderhalf. Daar ga ik meteen als ik van mijn werk kom uitgebreid mee wandelen door het bos of langs de zee. Daarna is het tijd om even te rusten en een kopje koffie te drinken voordat ik eventueel nog wat werk voor mijzelf (blog, vlog of fotografie) ga doen.

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Vorig jaar september ben ik veganistisch gaan eten. Ik at al een paar jaar weinig tot geen vlees meer en was mij steeds meer gaan inlezen over het veganisme. Toen kwam ik voor het eerst bij een osteopaat die mij vroeg naar mijn zuivelgebruik. Slik… Ik dronk zonder problemen een latte en een grote beker melk per dag, om nog maar te zwijgen over mijn liefde voor kaas. Toen ze mij adviseerde daar eens mee te minderen (zuivel kan reumatische klachten verergeren) ging voor mij de knop om. Dan maar veganistisch! Eerst nam ik mij voor het een periode te proberen, maar toen het mij heel makkelijk af bleek te gaan heb ik het doorgezet. Thuis eet ik 100% veganistisch. Buiten de deur (ik woon in Zeeland, niet de meest vooruitstrevende provincie) probeer ik zo goed mogelijk veganistisch te eten. Als het niet lukt wil ik nog wel eens spijbelen met iets van kaas of vis. Ik probeer het mezelf – en mijn omgeving – vooral niet te moeilijk te maken. Ik doe mijn best, maar ga ook weer niet op een blaadje sla leven als er geen vegan opties zijn. Dat laatste is dan ook mijn tip: probeer het voor jezelf niet ál te moeilijk te maken. Doe je best en als het een keer niet lukt is dat ook oké.

 

 

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Eigenlijk niet heel veel anders. In het begin ben je wel wat langer onderweg omdat je letterlijk elke verpakking controleert op de ingrediënten. Maar naar verloop van tijd weet je – in elk geval met je vaste prik artikelen – wel wat wel en niet vegan is. Gelukkig hebben we in mijn stad diverse supermarkten, waar ik verschillende vervangers haal. Jumbo is favoriet voor de eigen merk vleesvervangers, waarvan de meeste vegan zijn. Daarbij is de linzenburger mijn lievelings! Bij Dirk shop ik Vivera en Alpro producten (die zijn een stuk goedkoper dan bij AH of Jumbo). Verder eet ik extra veel groenten en gebruik ik in recepten vaak noten.

 

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Mijn moeder schoot met kerst wel even in de stress. Want gourmetten met een vegan, HOE DAN?! Gelukkig heb ik haar gerust gesteld en zelf voor mijn producten gezorgd. Zelf burgertjes gekocht, mijn eigen vegan kruidenboter en andere brood smeersels gemaakt. Van die burgers had ik er behoorlijk wat over, die ik de dag erna meenam naar mijn schoonfamilie. Mijn neefje van 10 vroeg of hij eens zo’n burger mocht proeven. “Lekker! Mag ik er nog één?” was zijn oordeel. Nog meer mensen proefden en iedereen reageerde ontzettend enthousiast. Ik vertel graag over waarom ik vegan eet, hoe makkelijk het eigenlijk is en wat de voordelen voor onder meer het milieu zijn als je al 1 dag in de week geen vlees eet. Daar heb ik tot nu toe alleen maar positieve reacties op gehad. Ik ben geen type die mensen wil overhalen het ook te doen, dat moet je namelijk helemaal zelf weten. Maar het feit dat steeds meer mensen er over nadenken wat vlees en zuivel met dieren en het milieu doen en hoe zij daar zelf een positieve bijdrage kunnen geven is voor mij al voldoende.

Je blogt op homeofdaisies.nl. Hoe is de naam en het idee hiervoor ontstaan?

Bijna 4 jaar geleden kwam het idee om (weer) te gaan bloggen. Omdat ik héél veel dingen leuk vind, vond ik het lastig om een naam te verzinnen die de lading dekt. Ik heb er echt hele brainstormsessies met mezelf aan gewijd haha en uiteindelijk kwam ik op dit. Home of Daisies staat voor een huis vol dingen waar ik (Daisy) blij van wordt. Bloemen, vrolijkheid, lente, sproetjes. Personal lifestyle met een vleugje beauty, travel, wonen en gezondheid.

Waar blog en vlog je allemaal over?

In de loop der jaren is het steeds meer een personal lifestyle website geworden. De dingen dus waar ik vrolijk van word en die ik wil delen. Dit kan gaan over beauty, reizen, boeken, reviews, eten/recepten, wonen. Van alles! Daarbij vlog ik al zo’n 3 jaar, waarvan ruim 2 jaar in de vorm van weekvlogs. Ik film mijn leven, wat ik allemaal onderneem, waar ik mee zit, fotosessies die ik doe, feestjes die ik bezoek. Mijn man Jochem en mijn harige kinderen (labrador Bentley en asielkat Bailey) hebben hier ook vaak een hoofdrol in. Maar soms ga ik ook meer de serieuze kant op. Zo heb ik best wat gedeeld over mijn chronische ziektes Hypermobiliteitssyndroom en Fibromyalgie, mijn zoektocht naar een goede anticonceptie en de depressie die ik had.

 

 

Wat zijn de 3 mooiste reacties die je ooit op je blogs en vlogs ontvangen hebt?

Dat waren sowieso de reacties die ik kreeg op de eerste blog die ik schreef over mijn depressie. Achteraf gezien heb ik die heel lang gehad, maar toen ik (eindelijk!) de diagnose kreeg voelde ik mij bijna geroepen dit openbaar te maken. Moeilijk? Zeker! Heel erg moeilijk zelfs. Maar de reacties waren het meer dan waard. Zoveel berichten van steun en herkenning. Ik kreeg veel comments onder mijn blog, maar minstens zoveel in privéberichtjes op Facebook en Instagram. Zoveel liefde! Weten dat je niet de enige bent, dat er meer mensen zijn en dat jouw stap voor het openbaar maken van hetgeen waar jij mee zit zoveel los maakt bij anderen. Dat vind ik mooi. En ik hoop dat er iemand zich geroepen heeft gevoeld hulp te zoeken na het lezen van mijn verhaal.

 

 

Krijg je ook weleens kritiek en zo ja, hoe ga je hiermee om?

Helaas wel. Mensen hebben altijd een mening en sommigen vinden het nodig om dit te ventileren. In het begin ging ik nog wel eens de discussie aan, maar daar ben ik mee gestopt. Onnodige energieverspilling. Van sommigen krijg ik wel buikpijn of slaap ik een nacht slecht. Maar dat zie ik voor mezelf ook als leerproces. Niet iedereen kan het altijd eens zijn met hoe jij je leven leidt of hoe jij de dingen aanpakt. Jammer dan. Ieder z’n ding. Weg met die telefoon en naast je neer leggen. Of als het lelijke scheldkanonnen zijn, lekker verwijderen.

 

 

Naast je blog, ben je ook werkzaam als freelance fotograaf. Hoe omschrijf je je stijl?

Dat klopt! Ik ben altijd wel bezig geweest met fotograferen, maar nu sinds een goed jaar bezig als zelfstandige. Of ik een vaste stijl heb durf ik niet te zeggen, dat ben ik misschien nog aan het ontdekken. Ik ben wel dol op gekleurde luchten, wapperende haren en lachende gezichten. Een moment vastleggen die niet geposeerd of gestileerd is. Maar anderzijds vind ik de sfeer van zwart-wit fotografie ook fantastisch. En het is natuurlijk ook afhankelijk van de opdrachtgever, wat die wil zien. Zo maak ik foto’s voor een bedrijf dat barbecues verkoopt. Dat is weer wat meer stoer qua materialen en styling, tegenover verliefde stelletjes op het strand. Dat contrast vind ik tof en past ook bij wie ik ben. Ik pas ook niet in een hokje.

Wat is de mooiste foto die je ooit hebt gemaakt en welk verhaal zit er achter deze foto?

Wat een gemene vraag! Alsof je moet kiezen wie van jouw kinderen favoriet is hahaha! Maar als het écht moet denk ik dat ik ga voor de zwart-wit foto van de handen. Ik was gevraagd om een fotoshoot te doen van een 13-jarig trouwjubileum. De vrouw kon na al die tijd nog steeds haar trouwjurk aan (hoe knap?!) en wilde haar man verrassen, samen met hun 3 kinderen. We fotografeerden in de kerk waar zij getrouwd zijn. De sfeer was heel gemoedelijk en fijn en ondanks dat ik best zenuwachtig was ging het super goed. Deze foto toont voor mij de liefde en samenhang tussen de leden van dit gezin weer, zonder dat je hun gezichten ziet.

 

 

Wat voor type veganist ben je?

Ik denk nog een ontdekkende. Thuis eten gaat super goed en makkelijk. Ik vind het geen probleem om oude recepten om te bouwen tot vegan gerechten. Maar ik ben nog steeds nieuwe producten aan het ontdekken, manieren om op algehele gezondheid beter om te gaan met voeding. Daarnaast zou ik in de toekomst bijvoorbeeld ook qua kleding en verzorging meer vegan willen gaan. Gelukkig wordt het steeds makkelijker gemaakt, zoals de vegan huidverzoringslijn van Kruidvat die ook nog eens super betaalbaar is!

 

 

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Mijn oma was mijn grote voorbeeld, zij is afgelopen januari overleden. Zij vond het belangrijk er goed uit te zien en gaf mij altijd tips. Dat ik mijn wenkbrauwen moest bijtekenen en moest stoppen met die dikke zwarte eyeliner op mijn waterlijn. Hoe ik het beste koopjes kon scoren in de stad en welke kleding mijn figuur beter deed uitkomen. Daarnaast was ze dol op koken (mijn moeder totaal niet haha!) en leerde ze mij op dat gebied nieuwe dingen kennen door te proeven en te proberen. Oh en dat niemand ooit slechter is geworden van hard werken! Dat was haar motto.

 

 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

Zelf heb ik vooraf goed ingelezen op waar je qua voeding allemaal op moet letten, bijvoorbeeld B12 (die ik zelf niet blijk op te nemen en sinds januari geïnjecteerd krijg) en calcium. En ik was blij met de tip dat havermelk lekker is voor in je latte. Die is overigens ook heerlijk in je pannenkoek! En voor mij persoonlijk geldt: doe je best, maar wees niet te streng voor jezelf als het een keer niet lukt om een vegan koffie te scoren of om vegan te lunchen als je onverwacht buiten de deur eet.

 

 

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Mijn grootste droom is niet eens werk gerelateerd haha! Ik zou heel graag willen verhuizen naar een huisje met een lap grond, zodat ik meer dieren kan houden. Wakker worden met uitzicht op een weiland vol geitjes, schaapjes en misschien zelfs ezels en paarden. Lijkt me fantastisch! En dan komen er sowieso meer katten en ga ik mijn man heel hard overhalen voor nog een hond.

 

 

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

  • Een nieuw huis om al mijn huisdierendromen te laten uitkomen.
  • Kunnen leven van mijn fotografie (en/of blog), mede omdat ik dan nog beter mijn eigen tijd kan indelen voor mijn gezondheid en mijn dieren. En omdat ik dan voor mijn gevoel nooit meer hoef te werken!
  • Minder last hebben van chronische ziekten. Minder pijn, minder moe. Of gewoon helemaal niet meer ziek zijn, maar dat is natuurlijk een utopie.

 

Ben je gelukkig?

Als je mij dit een jaar geleden had gevraagd had ik ‘nee’ moeten antwoorden. Maar ik ben heel blij dat ik deze vraag nu met ‘ja’ kan beantwoorden! 😀

 

 

Wat is jouw definitie van succes?

Vroeger was ik daar heel zwart-wit in. Of je bent succesvol of je hebt gefaald. Ik ben ‘succesvol’ zijn veel minder belangrijk gaan vinden. Het gaat uiteindelijk om gelukkig zijn en jezelf omringen met mensen (en dieren!) die je blij maken. Dat je dan een keer niet die verre reis kan maken of de mooiste kledingstukken kunt kopen omdat je moeite hebt met het vinden van een baan, betekent niet meer dat je gefaald hebt. Meer dan je best kun je niet doen.

 

Gedeeld: hotspot tip!

Graag zet ik mijn lieve vriendinnen en harige vriendjes van Kattencafé Kat&Schotel in Goes in het zonnetje! Wat begon als een grapje tussen 2 chronisch zieke dames met een voorliefde voor katten, eindigde nog geen jaar later in de opening van het 10de kattencafé van Nederland. Hier wonen 8 schattige kattenkinders die veelal lange periode in het asiel hebben gezeten. Stuk voor stuk lieverds (al is Angel a.k.a. Eendo stiekem mijn favorietje) met een eigen karakter die in het café hun forever home hebben gevonden. Oh én ze hebben sojamelk voor capo’s en latte’s en vegan broodjes op de menukaart staan. Aanradertje! Ik ben kind aan huis in elk geval.

[separator]

Pin It