Tag

moederschap

Browsing

Soms heb je van die interviews waarvan je hoopt dat het nooit eindigt. Dat heb ik met dit super inspirerende en fijne interview met Yoshi Julia. Een vrouw die tegen het traditionele onderwijs is en een geweldige community heeft opgebouwd van moeders, die net zoals haar thuisonderwijs geven. En.. Ook nog met een heel bijzonder randje; op basis van het leven met de maan. Ze heeft een prachtige missie die ze deelt in dit interview inclusief een beeldschoon gedicht. Voordat ik teveel verklap; ga er even lekker voor zitten. Ik wens je heel veel leesplezier toe 😀 !

Kun je wat meer vertellen over jouw missie?

Mijn missie is ontstaan vanuit mijn hart en elke dag merk ik hoe erg het mij op het lijf geschreven is. Het voelt zo kloppend, het voelt zo in flow. Ik lag dus in bed, met mijn zoons naast mij. Zij sliepen al en ik lag te voelen en na te denken over wel of niet naar school en hoe het dan verder moest, want het voelde niet goed. Eigenlijk wilde ik altijd al thuisonderwijs geven. En ik weet niet eens meer precies hoe; Toen kwam ik dus ineens op het idee om te gaan leren met de maan. Oftewel maanthema’s.

Ik ging zitten en in één week heb ik eigenlijk de hele basis en structuur uitgewerkt, een aanmeldpagina gemaakt en gedeeld. Ik kon het zelf bijna niet geloven en nu voelt het alsof het nooit anders is geweest.

Mijn missie met de maanthema’s is ouders ondersteunen in het geven van thuisonderwijs ofwel ‘alternatief’ onderwijs. Ik merk dat er best veel ouders zijn die het graag zouden willen en het toch nog niet helemaal durven of denken dat het pittig is. En ja, je moet er wel wat voor regelen, maar het is echt wel haalbaar.

Het Maanthema is ook echt bedoeld voor de ouders. Ik geef informatie voor de ouders, ik doe wel suggesties voor ‘opdrachten’ of activiteiten die ze met hun kinderen kunnen doen en ik organiseer elke volle maan een live event waar we elkaar kunnen ontmoeten. Het maanthema wordt ervaren met ouder & kind en de kinderen kunnen dan met elkaar spelen.

In principe leert de ouder en kan de moeder of vader die het thuisonderwijs geeft de kennis doorgeven aan de kinderen op een manier die past bij hun kind. Ook ondersteun ik in het vinden van de vorm van de manier, door bijvoorbeeld Paardencoaching & Kernvisiecoaching aan te bieden als extra ondersteuning.

De Thema’s die ik kies zijn uniek (al lijken de namen soms heel gewoontjes) en wat ik deel zijn vaak dingen die niet meer algemeen bekend zijn. Waarvan ik voel dat het belangrijk is dat ouders en ook hun kinderen dit juist wél weten.

Als voorbeeld het lopende maanthema: Wetten & Regels. Hoeveel kinderen & ouders weten, en doorvoelen de zeven wetten van het universum? Hoeveel ouders weten die wetten ‘uit te leggen’. Op dit moment ken ik geen curriculum of ‘lesboeken’ laat staan activiteiten daarvoor, die ondersteunen om hier een meer doorgrond gevoel en weten van te krijgen. We leven in het universum, alles wat er daarbinnen bestaat voldoet aan de zeven wetten – die in essentie eigenlijk maar een wet is en voor ons ‘simpele’ driedimensionale brein is opgedeeld in zeven. Dus ja, in mijn ogen is het zeker goed om je daarover te informeren.

Daarnaast is het ook een soort ‘unschooling’ voor de ouder. Waar mogen zij hun ideeën laten gaan en vrijlaten. Onbewust hebben we toch een bepaald beeld van ‘hoe het moet’, ook als we denken dat we het écht anders doen. Als je die onbewuste dingen niet opruimt, creëer je niet meteen iets nieuws, je maakt het tegenovergestelde.

Stel je hebt een overtuiging vanuit je ouders meegekregen: dan ga je ofwel die overtuiging overnemen/kopiëren, ofwel je draait die overtuiging om. In feite zijn het twee dezelfde zijden van een munt. Als je echter opruimt, kan jouw overtuiging naar boven komen. Dan kan er écht iets heel nieuws ontstaan. Hierdoor denken we dus vaak dat we iets nieuws doen, dat we het anders doen, terwijl we eigenlijk hetzelfde doen op een andere manier.

Wat betekent bewust ouderschap voor jou?

Bewust ouderschap reikt voor mij heel ver. Het gaat mij echt om bewustwording. Kinderen, paarden, gebeurtenissen, ons leven spiegelt in wezen onze binnenwereld. Ouderschap betekent voor mij verantwoordelijkheid nemen voor je eigen pijn en/of emotie. Als er bijvoorbeeld onrust ontstaat in huis, of mijn kind doet zichzelf pijn, of er ontstaat een ‘vervelende’ situatie dan reflecteer ik. Ik stel mezelf vragen: Waarom gebeurt dit nu? Wat heeft dit te zeggen? Waar raakt het mij? Dit betekent niet dat je jezelf als moeder of vader overal de schuld van zou moeten geven, of dat jij verantwoordelijk bent voor alles wat erom je heen gebeurt. Het is veel meer je bewust worden van wat er om je heen gebeurt en jezelf dus de vraag stellen wat dit voor jou te zeggen heeft. Zelfs op die vraag of vragen hoef je niet meteen een antwoord te hebben, soms gaan daar weken overheen (of langer). Door het stellen van de vraag, stel je jezelf open. Je neemt een open en onvoorwaardelijke houding aan, waardoor er ruimte ontstaat voor het antwoord.

Ik leef dit ook echt, bijna ieder moment. De kunst is wel om er niet in door te slaan en je dus te beseffen dat het niet jou ‘schuld’ is. Maar, als je je bewust wordt van je pijn, kun je er wel verantwoordelijkheid voor nemen en het opruimen.

Waarom werkt het traditionele schoolsysteem volgens jou niet?

Het is te oubollig, niet meer van deze tijd, kinderen worden te veel hetzelfde behandeld. Als je kijkt naar met wat voor een bewustzijn kinderen op aarde komen, snap ik echt dat zij niet passen binnen het schoolsysteem. Denk aan hooggevoelige kinderen of kinderen die multidimensionaliteit ervaren.

In de opleiding tot kernvisiecoach heb ik bijvoorbeeld geleerd dat kinderen in ieder geval tot en met hun tiende vooral leren via gevoel – de rechterhersenhelft. Terwijl het grootste gedeelte van het schoolsysteem is ingericht op de logica – de linkerhersenhelft. Dat sluit al niet bij elkaar aan.

Net als dyslexie, dat is een term. Dyslexie ‘bestaat niet’. Als je kinderen met dyslexie op de juiste manier leert hoe zij leren, kunnen ze sneller leren dan leerlingen die het via de logica doen. Dit geldt ook voor dyscalculie of ADHD, of ADD.

Wat eigenlijk heel logisch is. Want ons ‘gevoel weten’, heeft wel 200.000 keer meer informatie dan onze logica. Met je gevoel ben je, als je goed weet hoe het in elkaar zit vele malen sneller. En dat is nou juist wat we precies niet leren op school. Om ons gevoel te gebruiken, om dat kompas te gebruiken. En eerlijk, dit is niet op alle scholen zo. Er zijn scholen die heel dichtbij komen en die het echt gaaf hebben aangepakt. Toch denk ik dat we te veel proberen onze kinderen in een systeem te proppen. Veel van de dingen die ze leren, zijn toch hetzelfde. In mijn ogen zijn essentiële zaken niet meegenomen: zoals bijvoorbeeld het besef van onze chakra’s, hoe het geldsysteem in elkaar zit en hoe onze binnenwereld werkt om er een paar te benoemen.

Wat is jouw ervaring met thuisonderwijs, unschooling, coöperatief onderwijs en alternatief onderwijs?

Ik denk dat er ondertussen wel meer ouders die ervaring hebben met thuisonderwijs, haha. Mijn ervaring ermee is tof. Ik moet eerlijk zeggen dat unschooling wel onder thuisonderwijs valt, maar een hele eigen manier van leren is. Het wordt ook wel gezien als een levenswijze. CPO of coöperatief passend onderwijs gaat echt over de brug slaan tussen het een en het ander, wat goed is voor het kind. Op dit moment staat mijn oudste zoon nog wel ingeschreven op school, dus ik moet nog een soort van samenwerken. Alternatief onderwijs is eigenlijk een vorm van passend onderwijs vinden. Eerlijk, ik hecht niet zoveel waarde aan namen. Ik mix en match ook best wel door elkaar.

Zo geloof ik zelf wel heel erg in zelfsturend leren. Onderzoek doen op basis van de vragen die je kinderen stellen, waaruit dan weer nieuwe vragen ontstaan. Dat is echt tof, dat is leuk. Tegelijkertijd geloof ik ook in het aanbieden van nieuwe stof, suggesties doen, prikkelen en echt een actieve houding innemen als je kind vragen stelt. Vandaar ook dat die maanthema’s voor mij zo goed voelen. Misschien als je er van buitenaf naar zou kijken dat ik dan voornamelijk unschooling doe. En zoals ik zei: ik hecht daar niet zo veel waarde aan.

Kan dit ook zomaar in Nederland? Hoe zit dit met leerplicht?

Ja, dit kan. Als je kind niet is ingeschreven op een school kun je je vrij gemakkelijk beroepen op artikel 5b, waarbij je richtingbezwaar doet. Richtingbezwaar houdt kort in dat jou levensovertuiging of geloofsovertuiging niet rijmt met de richtingen of denominaties op de scholen die 6,5 km bij jou vandaan wonen.

Ik heb er een heel uitgebreid blog over geschreven; ook over hoe je er eventueel wel uit het schoolsysteem zou kunnen komen. Het blog kun je hier lezen.

Hoe heb je het leven met de maan in je leven geïntegreerd?

Op veel manieren. Als kind was ik mij al erg bewust van de maan en voelde ik ook de maan aan. Mijn cyclus richt zich bijvoorbeeld op de maan. De ene keer bloed ik een paar maanden rond nieuwe maan, dan weer rond volle maan. Met nieuwe maan trek ik mij meer terug, neem ik meer ‘me time’ en ik voel dan ook vaak dat ik moe ben. Meestal slaap ik dan iets meer en langer.

Intuïtief maak ik rondom nieuwe maan vaak schoon, of als ik bijvoorbeeld bepaalde dingen te verwerken heb dan besteed ik daar rond nieuwe maan extra aandacht aan, omdat het gemakkelijker is om oude dingen vrij te laten rond nieuwe maan.

Ik organiseerde voor een tijdje ook bijeenkomsten tijdens de nieuwe maan, om met een groepje vrouwen dan naar de sauna te gaan, omdat het met nieuwe maan gemakkelijker is afvalstoffen af te voeren. Ik knip bijvoorbeeld mijn nagels ook meestal rond nieuwe maan en ik ben dit jaar begonnen met een minituintje. Dan let ik op de stand van de maan met bijvoorbeeld het zaaien van zaadjes.

Rond volle maan werk ik vaak tot laat door, wat mij dan ook echt totaal geen extra energie kost. Ik kan het dan doen op een paar uur slaap. Ik kan dan wel proberen te slapen, maar ik lig dan meestal toch wel in bed bomvol ideeën. Richting volle maan komen er nieuwe ideeën en rondom nieuwe maan kan ik ze dan uitwerken en reflecteren. Beter beslissingen maken over welke ideeën ik graag zou willen uitvoeren, want het kan niet allemaal tegelijk. k zat bijvoorbeeld lang te twijfelen over het volgende maanthema na Wetten & Regels en ineens, de ochtend voor nieuwe maan wist ik het zeker: Paardenkracht.

En hoe ziet het leren met de maan er in de praktijk uit?

De maanthema’s – intuïtief gekozen in flow met de maan, het seizoen en wat er speelt- die leef ik ook echt. De maanthema’s zijn voor mij een leidraad, een vertrekpunt. Want als je gaat onderzoeken kom je toch weer allemaal dingen tegen die misschien niet direct met het maanthema te maken hebben.

Dus met volle maan, wat voor vieren staat, dan is er dus een live event, een ontmoeting, een meeting. We gaan het ervaren en voelen.

Het laatste kwartier is meer kennis opdoen, je wat meer in het onderwerp verdiepen als ouder. Waarbij jij dit dan weer integreert of meeneemt naar je kinderen toe, of niet. Zo deed ik met het huidige maanthema: Tanden & kiezen een interview met de tandarts. Een paar dagen later liepen we door het bos. De tandarts had het ook over de sapstroom van de bomen, hoe die gelijk is aan de ‘sapstroom’ in onze kaken. Dus daar begon ik dan spontaan iets over te vertellen. Waardoor Riley daar weer op inhaakte en er zo een antwoord kwam. Of ik lees boeken voor over dat onderwerp of ik ga vragen stellen: Hee, wat voor tanden heeft een eend eigenlijk? Hebben alle dieren tanden? Als mijn kinderen erop ingaan – vaak wel – gaan we het uitzoeken. Als ze het niet doen, dan is dat ook oké. En zelf ontdek ik ook steeds meer, wat dan uiteindelijk, door het zelf te leven, weer bij je kinderen terechtkomt.

Met nieuwe maan schrijf ik een brief aan de ouders, met reflectie over het onderwerp. Om te voelen hoe en of ze dit verder willen onderzoeken. Het is dan vooral vragen stellen aan jezelf. Naar binnen gericht.

Met het eerste kwartier kun je nog verder de diepte in gaan, door gedetailleerdere vragen te stellen. Zo kun je bijvoorbeeld nog eens met een expert gaan praten, die ik voor dat thema inhuur. Dit is dan voor de ouders, online, of ik doe dat via een interview. Met sommige thema’s zal dat ook live zijn en dan kunnen kinderen ook vragen stellen.

En als afsluiting zorg ik voor een mooi verhaal. Het ziet ernaar uit dat ik die verhalen zelf ‘moet’ schrijven. Want ook in veel boeken wordt maar zo weinig informatie gedeeld over dingen die er écht toe doen. En veel boeken gaan ook over het geluk buiten jezelf. Terwijl ik juist kinderen wil herinneren en vooral het vertrouwen meegeven dat zij het zelf kunnen. Dat alles in henzelf al aanwezig is.

Kun je iets meer vertellen over de community die je aan het opbouwen bent?

Ja, de community die ik bouw is écht voor ouders die meer bewustzijn en bewustwording willen binnen zichzelf en hun gezin. In de ‘basis community’ deel ik ook inspirerende quotes, of filmpjes die ik tegenkom. En nuttige informatie.

Die community is er echt om dingen op een ‘veilige’ manier bespreekbaar te maken. Facebook, Telegram, Linkedin, Whatsapp, lezen in principe allemaal mee. Daarom heb ik de community ook bewust niet op één van die platformen, maar afgesloten. Ouders moeten zich veilig kunnen uiten over moeilijke onderwerpen, ik probeer deze ouders uit te nodigen en te verwelkomen. Ze eraan te herinneren dat zij het kunnen. En als ze mee willen doen met de maanthema’s is dat supergaaf. Als je wel aan de maanthema’s meedoet heb je natuurlijk een andere soort toegang tot de community dan de ‘standaard’ leden.

Wat betekent het moederschap voor jou?

Veel. Mijn zwangerschappen hebben mij zo veel gebracht. Mijn kinderen hebben mijn bewustwordingsproces enorm versneld. Ik was al redelijk bewust, maar door mijn kinderen ben ik ook echt op zoek gegaan om de dingen die er speelden echt te willen opruimen.

Het is voor mij ook flexibel blijven. Om niet dingen niet te doen, alleen maar omdat het niet in mijn plaatje of beeld past. Zo had mijn zoon laatst een minihutje gemaakt op de bank. Daar wilde hij graag in slapen. Logisch gezien en vanwege ritme en bla bla zeg je dan: nee, ga maar in je bed slapen. Dat komt dan als eerste bij je op. En dan denk ik verder en zeg ik tegen mezelf: maar waarom niet? Waarom zou het niet kunnen?

Waardoor je meestal tot de conclusie komt dat je het idee wilt afwijzen, omdat het niet past in jouw plaatje. Als je daar pas net mee begint, kan dat veel van je vragen. Want zoiets komt vaker voor dan dat je denkt, haha.

Wat zijn voor jou belangrijke dingen die je meegeeft in de opvoeding van je kind en wat voor voorbeeld wil je voor hem/haar zijn?

Best een aantal dingen. Mijn moeder zei toen ik kleiner was wel eens tegen mij: ‘’al zegt de koningin dat je het moet doen. Als het niet klopt, dan doe je het niet.’’

Niet dat je alle autoritaire personen in je leven moet negeren. Meer dat je kritische vragen mag stellen over een opdracht. Een regel opleggen of dat mijn kind iets moet doen omdat ik het zeg: dat vind ik heel erg moeilijk en voelt ook niet kloppend. Ik geloof eerder in afspraken maken. Helder communiceren. Eerlijk zijn naar anderen en vooral naar jezelf. Kinderen voelen feilloos aan hoe jij je voelt. Dus als ik een vraag krijg van mijn zoon: Mama, ben je verdrietig? Dan geef ik dat toe. Dan zeg ik ja. En als het er is laat ik mijn tranen stromen. Of als mijn andere zoon vraagt: Waarom ben je zo boos mama? Dat ik dat uitleg, vertel waarom ik gefrustreerd ben. Die vragen stel ik ook aan hen als zij emoties voelen. Ik ben blij als ze hun emotie uiten, omdat het betekent dat ze het niet gaan opkroppen en internaliseren, zoals wij dat bijvoorbeeld hebben gedaan als kind. Dat betekent niet dat ik alles gedoog. Ik probeer meer te sturen hoe ze het veilig kunnen uiten.

En weer opnieuw reflecteren: waarom doet mijn kind zo?

Riley kan soms erg explosief zijn of boos. Met behulp van een coach ben ik dat gaan opruimen. En toen dat daadwerkelijk was opgeruimd kwam er onder die boosheid, heel veel verdriet. Soms denk ik ook dat hij mij die boosheid liet zien, zodat ik mijn verdriet zou gaan voelen en uiten. Kinderen doen dit overigens nooit express. Ook al lijkt dit soms zo. Vaak weten ze zelf niet waarom ze doen zoals ze doen. Dat komt omdat zij puur uiting geven aan wat er binnen in jou speelt. Ook geef ik ze denk ik mee, door mijn manier van leven, dat er altijd een keuze is. Juist als je denkt dat die er niet is. En vooral hen en mezelf herinneren dat we een goddelijk wezen of spiritueel wezen zijn, dat een ervaring heeft op aarde, in de vorm van een mens. Ons lichaam is de tempel, dus zorg daar goed voor. Ze echt bewust maken van die goddelijke kracht.

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik droom over een hele grote vallei, dicht bij de zee met ‘mooi’ weer. En dat daar een hele kudde paarden chill kan rondlopen om mee te zijn. In die vallei is een soort community waarbij iedereen voor zichzelf kan zorgen, maar er ook gemeenschappelijk goed is. Ze wonen daar niet per se in huizen, maar eerder Gers (yurts), pipocampers en tiny houses en soms misschien wel in een ‘gewoon’ huis wat duurzaam is gebouwd.

Het kan nog steeds ‘modern’ zijn. Dus het hoeft niet per se zo te zijn dat niemand daar meer een telefoon heeft of computer, maar wel dat daar heel bewust mee wordt omgegaan.

Ook zou ik een eigen moestuin echt super super vet vinden. Ik heb nu ook een miniminimoestuintje. Eén van mijn kwaliteiten is mensen bij elkaar brengen en verbinden die op het eerste gezicht veel van elkaar lijken te verschillen. Dus ik denk dat deze droom wel werkelijkheid is/kan worden.

Ben je gelukkig?

Ja, ik ben wel gelukkig. En ik wordt steeds gelukkiger. Geluk is in mijn idee een groeiproces, omdat geluk ontstaat hoe meer je één bent met jezelf, ofwel dat pure stuk of dat pure kind dat je ooit was. Door alles wat wij als kinderen opzuigen en uit liefde overnemen van anderen, in de hoop onze ouders/juffen/leidsters/meesters gelukkig te maken, heb je best wat meegenomen. Van jezelf verwachten dat dit in één dag is opgeruimd en opgelost is een best een groot doel. Zelf heb ik dus ook niet het gevoel dat geluk zo zwart wit is. Tegelijkertijd geloof ik ook dat geluk iets blijvends kan zijn, zolang je het van binnenuit laat ontluiken en er ruimte voor maakt. Vooral dat geluk van binnen, dat het te vinden is binnen in ons, dat mogen meer mensen gaan beseffen.

Wat is jouw definitie van succes?

Moeiteloos ondernemen. De tijd hebben om heerlijk tijdloos een wandeling te kunnen maken met mijn kinderen. Voldoening ervaren met wat je doet en daar ook een realistische prijs voor vragen. Echt impact maken bij mensen. Door wel bij jezelf te blijven en ze vanuit jouzelf te begeleiden. Niet redden of ‘helpen’, eerder ondersteunen en begeleiden. Ik geloof namelijk wel dat je de stap zelf moet nemen. Dat je de moed moet hebben om het zelf te doen. Als coach kan ik je daar natuurlijk wel bij helpen, en uiteindelijk kan ik die stap niet voor je maken.

Delen: een uitnodiging en gedicht.

Als je je als ouder aangesproken voelt door wat ik hier verteld heb, dan nodig ik je van harte uit in de community. Om met elkaar te kunnen verbinden.  

Het volgende maanthema “Paardenkracht” begint op 26 mei en loopt t/m 23 juni. Inschrijven kan t/m 25 mei 23.59. We beginnen live door lekker te gaan ervaren met de paarden bij mij thuis op 26 mei. Vanaf 20 mei kun je je aanmelden via deze link.

En ik wil graag dit gedicht met jullie delen:

Verbinden          

Is ver te vinden deze dagen

Het is

Moeilijk om te binden

Als verschillen

Zo groot lijken

Te zijn

Verbinden is helen

Verbinden is delen

Vanuit je hart

Als je echt verbindt

Dan ondervindt

Je de liefde binnenin

En ont – bindt

Je jezelf van oordelen

Oordelen van de ander

Oordelen over de ander

Én vooral

Oordelen over jezelf

Verbinden is helen

Verbinden is delen

Zonder vrees of blaam

Verbinden is vinden

Dat kleine stemmetje

Dat beeft

En het verwarmen

Liefdevol omarmen

Totdat het weer leeft

Leeft het en geeft

Het je kracht

Nu

Om samen verder te gaan

Innig verbinden

Met die wereld

Van binnen

Die we even

Vergeten zijn

Verbinden is helen

Verbinden is delen

En zingen

Het lied van je eigen wijsheid

Het lied van de vrijheid is nu daarbinnen

Luister maar


Heeft Yoshi jou ook geïnspireerd? En is er een vraag die jij aan haar zou willen stellen?

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik Giulia interviewde en wat is het bijzonder wat er in 3 jaar tijd allemaal kan veranderen! Niet alleen verhuisde we allebei, we zijn allebei ook trotse mama’s geworden en hebben allebei een andere wending gegeven aan ons blog. Hoog tijd dus voor een nieuw interview met mijn vriendinnetje! Ben je benieuwd naar alles wat haar bezighoud, de lessen die zij in de afgelopen jaren heeft geleerd en wil je een zak overheerlijke granola winnen?

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik je voor de laatste keer interviewde (klik hier) en wat is er in de tussentijd een hoop verandert! Kun je ons meenemen in de tijd?

Jeetje, er is inderdaad heel veel veranderd! Ik heb het vorige interview maar even opnieuw gelezen om te kunnen vergelijken. Een korte opsomming: mijn blog heet niet meer renmeisje.com, ik werk niet meer in loondienst én ik heb een dochter! Mooi om te zien dat een aantal dingen waar ik op dat moment al over nadacht, inmiddels werkelijkheid zijn geworden. 

En hoe gaat het nu met je?

Goed! Het was altijd mijn grootste droom om moeder te worden en die droom is uitgekomen, dus wat dat betreft ben ik absoluut gelukkiger dan ooit. Daarnaast had ik het in het vorige interview over mijn wens om volledig zelfstandig te werken en ook dat is gelukt! Verder kan ik wel clichés gaan opnoemen over dat ik het druk heb, maar hé: wie niet?! 😉

Jullie prachtige dochter Ella, is inmiddels alweer een jaar! Hoe bevalt het moederschap je?

Inderdaad, inmiddels is ze alweer bijna 13 maanden! Ik vind het moederschap fantastisch en zo ongeveer met de dag leuker worden. Knuffelen met zo’n klein frummeltje vond ik heerlijk, maar zo’n eigenwijs meisje met een heel eigen karaktertje is nog zó veel leuker! Ella leert inmiddels vrijwel elke dag iets nieuws en ik sta bij elke ontdekking als een gek te juichen. Ik kan werkelijk niet omschrijven hoe het voelt om je kind zo te zien groeien, maar iedere ouder weet wel wat ik bedoel.

Natuurlijk is het soms ook vermoeiend en frustrerend. Zeker de eerste 9 maanden waarin ik op een enkele keer na maximaal 4 uur achter elkaar kon slapen, waren behoorlijk vermoeiend. Nu ben ik dolblij dat Ella meestal wel tot ergens tussen 5 en 6 uur slaapt, maar toevallig heeft ze de afgelopen nacht weer meer dan twee uur liggen spoken. Dan realiseer ik me wel weer even: mijn eigen vrijheid heb ik voorlopig nog niet terug. En dan heb ik niet eens veel vrijheid nodig, maar slapen wanneer het mij uitkomt zou wel prettig zijn 😉 . Ella hoeft maar één keer te lachen en alles is weer goed, hoor! Ze is het méér dan waard. Maar ook die kant probeer ik af en toe te laten zien. Inmiddels weten we wel dat het moederschap niet alleen maar rozengeur en maneschijn is, maar zeker op social media lijkt het gras vaak toch veel groener aan de overkant. In onze tuin moet het gras nog aangelegd worden, dus ik kan je verzekeren; bij ons is het gras niet groener dan bij jou!

Wat zijn de belangrijkste lessen die je het afgelopen jaar hebt geleerd?

Een kind leert je zoveel! Mij tenminste wel. Ik ben een echte control freak, maar Ella heeft daar geen boodschap aan. Een kind zorgt juist altijd weer voor verrassingen en vraagt om flexibiliteit. Daar ben ik dan ook enorm in gegroeid! Zeker de laatste weken, nu ik wat meer tijd voor mezelf begin te nemen. Ik heb maandenlang vrijwel elk vrij moment gebruikt voor werk of huishouden en lag om 21.00 uur al te slapen in een poging genoeg nachtrust te krijgen. Inmiddels slaapt Ella (meestal) een stuk beter en nu ze weer naar de gastouder en de opa’s en oma’s kan heb ik wat meer ademruimte. Ik kan weer werken terwijl zij goed verzorgd wordt en heb ’s avonds nog even tijd voor mezelf. Het duurde wel een poos voordat ik die tijd voor mezelf ook daadwerkelijk begon te nemen; pas sinds een week of drie heb ik daar mijn draai in gevonden. Ik weet dat ik slecht ben in ontspannen en voor mezelf zorgen, maar ik merkte steeds vaker dat dat niet alleen effect had op mezelf maar ook op Ella. Haar nachtelijke avonturen kon ik steeds slechter aan – niet alleen door slaapgebrek – maar ook omdat ik nooit tijd voor mezelf nam. Ik at wel goed en bewoog voldoende, maar even lekker wegduiken in een boek of een paar nummers zingen? Dat had ik al meer dan een jaar niet meer gedaan. Op de een of andere manier lukt het mij nu wel! Ik lijk eindelijk een balans te vinden en mezelf ontspanning te gunnen. Ik ben er nog lang niet, maar als ik nu om 21.00 uur in bed lig met een boek ben ik al heel tevreden! En het allermooiste is; ik merk direct dat het werkt! Ik ben veel rustiger naar Ella toe, veel minder gestrest als ze een dagje nergens zin in heeft of ’s nachts ligt te spoken. Waar ik eerder meteen begon te piekeren over de slaap die ik miste en mijn planning die in de soep liep, kan ik dat nu al veel beter loslaten. Zo’n kleine verandering, met voor mij mentaal enorm veel resultaat!

Zo zijn er dus heel veel lessen die ik het afgelopen jaar heb geleerd, maar de belangrijkste zijn wel bovenstaande twee; loslaten en goed voor mezelf zorgen. Door los te laten zorg ik beter voor mezelf en als ik beter voor mezelf zorg kan ik ook gemakkelijker loslaten. Het klinkt zo eenvoudig, hè 😉 !

Oh, wacht! Er is toch nog een andere hele belangrijke les die ik heb geleerd; geniet NU van dit moment, want je kunt het niet voor eeuwig vasthouden. Ik heb altijd al de drang gehad om alles vast te leggen, omdat ik niets wil vergeten. Vooral gevoelens zou ik zo graag in een potje willen stoppen om voor altijd te bewaren. Op vakantie zag ik vrijwel alles altijd door een lens, want ik maakte echt óveral een foto van. Zonde, dat weet ik! Maar pas nu Ella er is en het écht niet meer mogelijk is om alles vast te leggen, leer ik meer te genieten van het moment. Ik kan nu eenmaal niet overal een foto of video van maken (al doe ik nog steeds enorm mijn best), dus ik moet nu wel vaker bewust aanwezig zijn in het moment en gewoon genieten. Genieten van wat ik heb; een fantastische dochter!

Recent nadat je mama bent geworden van Ella, schreef je een heel mooi blog artikel waarin je aangeeft te stoppen met jezelf labels op te leggen en gewoon te doen waar je gelukkig van wordt. Kun je hier wat meer over vertellen?

Bedankt voor je compliment! En bedankt dat je mij weer even op dit artikel wijst. Ik moet echt weer eens meer over onderwerpen zoals deze gaan bloggen. Of beter gezegd; ik WIL meer over dit soort onderwerpen bloggen!

Terug naar je vraag. Ik merkte steeds vaker dat ik mij in hokjes geduwd voelde en dat het idee dat ik daar voor altijd in vast zou zitten mij benauwde. Van de enkeling die van mij weet hoe ik echt ben hoorde ik bovendien dat ik juist doordat ik niet perfect ben andere mensen inspireer. Tel daarbij op dat ik er soms over twijfelde of ik wel door zou gaan met bloggen, puur omdat ik mij ‘schaam’ voor mijn niet perfecte keuzes en mij realiseerde dat ik hier iets mee moest doen. Het duurde even voordat dit artikel online stond, maar de reacties erop waren overweldigend! Veel positiever dan ik had verwacht. Sindsdien durf ik ook meer van mezelf te laten zien, al zou ik daar nog veel verder in willen gaan. Dat heeft tijd nodig, zowel om angsten te overwinnen als om een balans te vinden in hoe ik mijn leven online wil delen. Maar dit artikel was voor mij in ieder geval al een enorme stap in de goede richting!

Heeft het ook geholpen? Ontvang je nu minder kritiek en levert het meer positieve gesprekken op?

Daarvoor moet ik er denk ik echt nog meer mee gaan doen. In mijn naaste omgeving is mijn boodschap wel heel goed ontvangen en hoor ik nu ook wat vaker dat het zo fijn is dat ik daar open in ben. Online merk ik dat mensen de laatste tijd ook wel iets milder zijn. Of misschien volgen de ergste critici me niet meer 😉 . In ieder geval verwacht ik wel dat hoe meer ik van mezelf laat zien, hoe positiever de reacties zullen worden!

Je hebt de naam van je blog verandert van Renmeisje naar Bij Mama Thuis. Kun je hier wat meer over vertellen?

Renmeisje startte als mijn hardloopblog en groeide uit tot een soort lifestyleblog. Toch merkte ik dat iedereen die mij benaderde dat deed vanuit een sportief perspectief. Zeker toen ik tijdens de zwangerschap van Ella al vrij snel niet meer kon hardlopen, voelde dat verkeerd. Ik deelde immers niet veel meer over sport en juist wel veel over andere onderwerpen. Toen Ella eenmaal geboren was pakte ik het sporten wel weer enigszins op, maar mijn lijf deed (en doet) niet echt van harte mee. Ik geef wel weer drie keer per week les in de sportschool, maar hardlopen doe ik tot op heden niet. Of dat er ooit weer van gaat komen? Dat weet ik zeker. Ik genoot er zo intens van! Maar met een dreumes, een drukke man, een eigen bedrijf en gelukkig toch drie vaste sportmomenten per week komt het er nu niet van. Daarnaast lijkt mijn lijf nog steeds niet hersteld van de zwangerschap, dus voorlopig houd ik het bij achter mijn dreumes aanrennen en mijn eigen lessen yoga en BodyBalance.

Over sporten schrijf ik dus niet veel meer, maar wel over alles wat in mijn hoofd en bij mij thuis afspeelt. Nu ik moeder ben, bij mama thuis dus!

Over welke onderwerpen blog je nu allemaal?

Ik blog eigenlijk over alles wat mij op het moment van schrijven bezighoudt. Dat is nu dus vooral het moederschap, ons huis(houden) en mijn werk. Uiteraard komen er zo nu en dan plantaardige recepten voorbij en ook voor reviews sta ik altijd open! Mijn blog is gewoon mijn uitlaatklep; als ik vind dat ik iets met de wereld moet delen en daar meer tekst voor nodig heb dan handig is om op Instagram en Facebook te plaatsen, dan schrijf ik een blog!

Al doe ik dat de laatste tijd veel te weinig. Ook iets met geen tijd en stiekem ook geen rust. Maar nu ik, zoals eerder gezegd, weer wat meer de tijd neem voor mezelf merk ik dat ik het bloggen wel weer wat actiever op wil pakken. Schrijven is immers mijn werk, maar ook een stukje ontspanning. In ieder geval voor mijn eigen blog, want wat ik daarvoor schrijf bepaal ik helemaal zelf. Ik ga er dus wel vanuit dat de frequentie waarin mijn blogs verschijnen de komende tijd wat omhoog geschroefd wordt!

En je schrijft nu ook regelmatig gastblogs! Kun je hier wat meer over vertellen?

Ja, dat vind ik heel leuk! Schrijven voor een andere doelgroep, misschien weer nieuwe mensen leren kennen en een stukje publiciteit voor mezelf. Ik heb tijdens mijn zwangerschap blogs geschreven voor WIJ.nl en ben onlangs gestart met columns voor Ouders Online. Zulke gastblogs stimuleren mij weer om te schrijven over net iets andere onderwerpen of op een net iets andere manier en dat vind ik een mooie uitdaging!

Zijn er ook dingen qua bloggen die je nu niet meer doet?

Ik leg er vooral niet meer zoveel druk op. Een hele tijd geleden publiceerde ik elke dag een blog, daarna ging ik over op een paar keer per week en nu zie ik het wel. Ik erger mij dan soms wel aan mezelf dat ik al een tijdje niets heb gepost, maar realiseer mij ook dat de teksten die ik schrijf voor opdrachtgevers voorrang hebben. En het feit dat ik meer opdrachten heb is alleen maar een goed teken!

En je bent veel actiever geworden op Instagram! Kun je hier wat meer over vertellen?

Inderdaad, ik probeer meer aanwezig te zijn! Mijn eigen bedrijf is sinds mijn zwangerschapsverlof is afgelopen mijn enige inkomstenbron, dus ik moet mezelf wel op de kaart zetten. Daarvoor volg ik af en toe wat cursussen of webinars en de tips die ik daar krijg probeer ik toe te passen. Soms lukt dat een tijdje heel goed en soms weer wat minder, maar dat is oké. Ik vind het leuk om actiever te zijn en daar resultaten mee te boeken. Het levert mij vooral veel meer interactie met mijn volgers op en dat is hartstikke gezellig! Zeker als je zelfstandig ondernemer bent en dus geen collega’s hebt. Maar het kost ook veel tijd. Ik krijg steeds meer privéberichtjes en hoe leuk ik dat ook vind, het kost wel veel tijd. Ik beantwoord ze met veel liefde en er komen soms de leukste gesprekken uit voort! Zo heb ik via Instagram onder andere Lisa leren kennen. Een fantastische fotografe, zo blijkt! De foto’s van ons die je bij dit artikel ziet zijn door haar gemaakt. We kletsten online wat af, spraken af om deze foto’s te maken en kletsten online weer verder. Inmiddels hebben we alweer plannen voor nieuwe samenwerkingen! Dat vind ik echt heel mooi van social media. Een andere manier om mensen te leren kennen en dat kan hele waardevolle contacten opleveren.

Wanneer ik het echter even een periode wat drukker heb, ben ik minder actief. Dan is het iets te veel om ook nog continu updates te plaatsen én al die privéberichtjes bij te houden. Eerst had ik daar moeite mee, maar nu accepteer ik het. Het zijn mijn kanalen, dus ik ben de baas!

Hoe gaat het met Schrijfmeisje?

Heel goed! Na mijn verlof breidde ik mijn werkzaamheden langzaam weer uit en toen de coronacrisis begon was ik net met een paar nieuwe klanten gestart. Helaas had ik het in die periode wel erg rustig, omdat veel van mijn opdrachtgevers gedupeerd waren. Sommigen van hen kunnen nog steeds nauwelijks klanten bedienen, dus hebben ze ook geen budget om mij als tekstschrijver in te huren. Gelukkig voor mij zijn andere opdrachtgevers wel weer volop bezig, dus ik heb het inmiddels ook weer lekker druk! Ik schrijf nu voornamelijk SEO-teksten voor websites en verzorg de social media voor een aantal klanten. Zo gaandeweg ontdek ik steeds meer wat ik echt leuk vind om te doen en ik hoor van mijn opdrachtgevers natuurlijk ook welke waarde ik hen bied. Dat brengt mij verder in de ontwikkeling van mijn bedrijf en daar krijg ik héél veel energie van!

En voordat ik het vergeet; mijn droom is uitgekomen! Je bent Nederland aan het veroveren met je goddelijke granola! Kun je hier wat meer over vertellen?

Wat een heerlijk compliment! Mijn granola is inmiddels inderdaad landelijk te bestellen. Ik lever al jaren granola bij mij in de buurt, maar sinds een paar maanden lever ik ook aan Mengelmoes. Dit is een heel leuk winkeltje hier in de stad, waar je zowel cadeautjes kunt kopen als een lekker hapje kunt eten. Mengelmoes heeft tijdens de coronacrisis een webshop geopend en verzendt nu door heel Nederland! Zo is het dus ook mogelijk om mijn granola, in drie verschillende smaken, thuis te laten bezorgen!

Wat zijn je wensen en dromen?

Ik wens uiteraard een mooiere wereld, waarin we beter zorgen voor elkaar en de natuur. Voor mezelf wens ik dat ik heel lang mag genieten van mijn familie en vrienden. Dat Ella een broertje of zusje mag krijgen met wie ze een hechte band opbouwt. Dat ze beiden opgroeien tot mooie mensen die doen waar ze gelukkig van worden, goed zorgen voor zichzelf en voor elkaar en heel lang van hun families mogen genieten. Ik hoop dat mijn man en ik volop kunnen genieten van ons huidige klushuis en over een aantal jaren verhuizen naar een iets groter huis met een grotere tuin om nog langer van te kunnen genieten. Op carrièregebied hoop ik van mijn bedrijf een groot succes te maken, zodat ik ook in de toekomst geniet van wat ik doe en we voldoende inkomsten hebben om het leven te leiden waar wij gelukkig van worden. 

Hoe wil je dat je leven er over 3 jaar uit ziet?

Over 3 jaar hoop ik dat we wel een beetje klaar zijn met de grootste verbouwingen hier in huis, hoop ik dat Ella een broertje of zusje heeft waarmee ze de meest geweldige avonturen beleeft, hoop ik mijn bedrijf écht op de kaart te hebben gezet zodat alles wat ik doe eigenlijk op rolletjes loopt, hoop ik dat onze tuin volop bloeit en ons voorziet van heerlijke kruiden en groenten, hoop ik met ons gezin een cruise te kunnen maken en hoop ik dat ook mijn familieleden in Italië mijn kind(eren) in het echt ontmoet hebben!

Zijn er samenwerkingen waar je voor openstaat?

Absoluut! Ik sta vrijwel overal voor open. Zolang het maar bij mij past. En wat bij mij past, dat zie ik op dat moment wel. Ik blijf mezelf ontwikkelen en wil mij niet vastpinnen aan bepaalde ideeën die ik nu heb, maar waar ik in de toekomst wellicht compleet anders over denk. Dat is toch ook wel het mooie van mens-zijn? Alsmaar leren, alsmaar veranderen. Ik voel mij vandaag niet anders dan gisteren en voelde mij gisteren echt niet anders dan eergisteren, maar ik voel mij wél heel anders dan een paar jaar geleden! Zonder het echt in de gaten te hebben zijn we onszelf aan het ontwikkelen. Waar ik nu sta, is niet waar ik over een jaar sta. Dus voor welke samenwerkingen ik opensta, dat ontdek ik gaandeweg. 

Niet perfect, wel gelukkig. Dat is je nieuwe lijfspreuk. Heb je tips, tricks do’s and don’ts voor iedereen die hetzelfde najaagt?

Die lijfspreuk past echt bij mij, juist omdat ik er moeite mee heb. Ik ben een perfectionist en heb moeite met gelukkig zijn. Maar hoe vaker ik die zin uitspreek of opschrijf, hoe beter het lukt! Helaas is er geen schakelaar die je om kunt zetten om je gedachten te veranderen. Het is je mindset die moet veranderen en dat gaat niet van het ene op het andere moment. Het is een proces. Op sommige vlakken kan ik mijn perfectie inmiddels wel loslaten en gelukkig zijn, maar wat andere dingen betreft nog niet. En dat is oké! Vroeger was ik elke avond boos op mezelf als het mij niet was gelukt om te ontspannen. Tegenwoordig zie ik veel beter wat er wél lukt. Oké, ik heb vandaag niet gelezen. Maar ik lag wél op tijd in bed! Ik heb wél mijn nagels gevijld! En niet minutenlang doelloos door mijn Instagram-feed gescrold. Ik ben milder naar mezelf geworden en dat is denk ik wel de sleutel tot succes. Het is echter niet een kwestie van die sleutel omdraaien en je bent er. Het is twee stappen vooruit, een stap terug. En je dan vooral niet laten ontmoedigen door die ene stap terug!

Een tip is misschien wel om je te focussen op kleine dingen, echt hele kleine dingen. Voor mij is het bijvoorbeeld een belangrijk doel dat ik weer veel ga lezen, omdat ik daar echt van geniet en ik door te lezen ook echt kan ontspannen. Jarenlang probeerde ik mezelf dan te pushen om hele boeken te lezen door lijstjes te maken van wat ik wilde lezen of door ‘lezen’ in mijn agenda te zetten. Het werkte allemaal niet. Nu liggen er verschillende boeken in mijn nachtkastje en neem ik mezelf elke dag voor te lezen. Geen minimum, geen maximum. Geen verplichte kost, ik kan elke avond weer kiezen voor het boek waar ik op dat moment behoefte aan heb. De ene keer lukt het, de andere keer niet. Gisteren las ik in het ene boek, vandaag komt het er misschien niet van en morgen lees ik misschien slechts weer één bladzijde uit een ander boek. Natuurlijk erger ik mij dan alsnog aan het feit dat ik nauwelijks vooruitkom in die boeken, maar zo langzaamaan hoor ik mezelf steeds vaker denken; maar je komt wél vooruit! Dan zie ik op Instagram weer een of andere boekenwurm voorbij komen en ben ik jaloers, maar denk ik nu; ik ben onderweg. Ik zet stappen, hoe klein ze ook zijn.  

Gedeeld: vegan cheesecake & win een zak granola!

Eigenlijk had ik dit aan het begin van dit interview moeten doen, dan had ik gezegd; ren even naar de supermarkt, haal de ingrediënten voor dit recept, maak ‘m en kom morgen terug om onder het genot van een stukje taart dit interview te lezen. Maar hé, deze cheesecake smaakt al-tijd goed!

Aangezien je zelf zo dol bent op mijn granola, lijkt het mij ook heel leuk om een van je volgers blij te maken met een zak verse granola! Dus ik zou zeggen: volg @clairesmission en @schrijfmeisje_ op Instagram, laat een leuke reactie achter onder mijn meest recente post en stuur mij even een privéberichtje om te laten weten dat je meedoet! Dan kunnen we meteen kennismaken, gezellig 😀 !

Ik stuur de winnaar op dinsdag 18 augustus een berichtje!


Welke vraag zou jij aan Giulia willen stellen?

Bijna dagelijks ontvang ik de leukste vragen via Instagram, Facebook en per mail. Recent heb ik daarom in een poll op Instagram aan jullie gevraagd of jullie het leuk vinden als ik de 10 leukste vragen uitgebreid beantwoord in een blog artikel. En wat bleek? Maar liefst 90% (!) werd hier enthousiast van. Dus; tadaaaa! Hier is het blog artikel waar jullie op hebben gewacht. Met daarin onder andere antwoord op vragen als hoe Lily en Jaimy reageerde op Lana, waarom wij kiezen voor wel of niet laten vaccineren, de volgende Kintsugi workshop, favoriete vegan schoonmaakmiddel en nog veel meer. Heel veel lees plezier!

1. Hoe reageerde Lily en Jaimy op Lana?

De eerste 24 uur van de bevalling die we thuis hebben meegemaakt (klik hier voor ons hele bevallingsverhaal) waren enorm zwaar voor Lily. Mijn pijn werd haar pijn en ze bleef daarom zo ver mogelijk uit mijn buurt. Terwijl Jaimy juist non-stop bij mij was; bij iedere wee moedigde hij mij aan om hem te aaien. Zo lief! Uiteindelijk zijn we in het ziekenhuis bevallen van ons mooie meisje en hebben onze hondenkinderen een nachtje bij opa gelogeerd. Toen we de volgende dag naar huis toe mochten, hebben we eerst nog een paar uurtjes met zijn 3e doorgebracht. Maar toen Lily en Jaimy thuis werden gebracht, voelde ons hele gezin pas weer compleet. Beide waren enorm blij en enthousiast om ons weer te zien. We hadden Lana in haar ledikantje gelegd zodat zij op hun gemakje kennis konden maken en wij ook even volledig aandacht konden geven aan Lily en Jaimy.

Lily heeft nog even de tijd nodig gehad om bij te komen van het hele avontuur. Jaimy was direct helemaal verliefd op zijn kleine zusje. Wanneer zij huilt, komt hij ons halen en brengt hij direct zijn bal naar haar toe. En ook Lily is inmiddels helemaal gewend en doet niets liever dan samen met zijn allen wandelen buiten en Lana overladen met kusjes.

We vertrouwen onze hondenkindjes blind. Wanneer Lana in haar ledikantje ligt, slapen zij soms bij haar. Lily en Jaimy mogen met haar knuffelen (wel zachtjes) en haar voetjes zoenen. Lana vindt dat fantastisch! Haar gezichtje is wel verboden gebied. Als Lana dit strakjes zelf wil, dan is dit helemaal goed maar voor nu beschermen we haar daar wel in met het oogpunt op hygiëne (Lily en Jaimy snoepen soms dingen buiten die niet heel erg lekker zijn).

2. Hoe hebben jullie het nieuws van Lana haar geboorte wereldkundig gemaakt?

De weken voor Lana haar geboorte vlogen voorbij! We waren natuurlijk net verhuist en hebben gewacht tot februari/maart met het afmaken van haar kamertje. Toen besloot ons meisje ook nog eens 2 weken eerder te komen.. In alle eerlijkheid waren we een beetje vergeten om met elkaar te bespreken hoe we de geboorte van ons prachtige meisje wereldkundig wilde maken. Een geboortevlag had ons geweldig geleken! Maar uiteindelijk hebben we het gehouden bij een aantal geboortekaartjes (die we in de kraamweek hebben gemaakt) en een bericht op social media. Door corona (ons meisje is geboren tijdens de eerste lockdown) hebben alleen onze ouders en mijn oma haar ontmoet. Maar gelukkig zijn we wel overladen met de liefste en mooiste kaarten 😀 .

3. Hebben jullie gekozen voor wegwerpluiers of wasbare luiers?

Tijdens de zwangerschap heb ik enorm veel onderzoek gedaan naar wegwerp- en wasbare luiers. Ik interviewde zelfs 2 ondernemers die het wasbare luiers evangelie verspreiden (klik hier voor hun verhaal). Maar… Ik ben gewoon niet overtuigd dat wasbaar zoveel beter is. Niet alleen hoor en lees ik enorm veel verhalen over schimmelinfecties bij baby’s door de wasbare luiers maar ik vind de luiers ook zo onwijs groot (echt een heel pakket). Daarnaast gruwel ik van het idee om dagelijks luiers te moeten wassen, met de hand te drogen en in elkaar te zetten. Hoewel ik de printjes vaak prachtig vindt, ben ik verder gewoon geen fan. Om die reden hebben wij voor wegwerpluiers gekozen maar dat betekent natuurlijk niet dat ik niet achter ouders sta die de keuze maken voor wasbaar. Ieder zijn ding!

4. Laten jullie Lana wel of niet vaccineren? En waarom?

Dagelijks ontvang ik minimaal 1x een berichtje met daarin een link naar een documentaire over vaccineren en de vraag hoe ik erover denk. Het lijkt wel alsof het onderwerp nu actueler is dan ooit. Het is ook een onderwerp waar ik samen met Roy de hele zwangerschap over heb gepraat en onderzoek naar heb gedaan. We hebben er bewust voor gekozen om ‘nee’ te zeggen tegen de 22 wekenprik (kinkhoestvaccinatie) omdat we de hele zwangerschap zo bezig zijn geweest met alles natuurlijk en holistisch te doen, deze prik paste hier gewoon niet bij. Maar ja… Hoe nu verder? Want we weten allemaal dat vaccinaties dierlijke ingrediënten bevatten, getest zijn op dieren en een chemisch cocktailtje zijn van alles en nog wat. Maar tegelijkertijd, zijn wij als kind ook beide ingeënt en hebben we er niks aan over gehouden. Daarnaast is er zo weinig goede, feitelijke en objectieve informatie te vinden over niet inenten en de gevolgen daarvan. Om die reden hebben wij ervoor gekozen om vooral nu, in dit bizarre corona tijdperk, te kiezen voor wel vaccineren. Better safe than sorry. Al blijven we dit wel één van de allermoeilijkste vragen vinden.

5. Geef je borstvoeding? En zo ja, wat zijn je tips?

Binnenkort komt er een blog artikel online te staan over onze kraamweek. Hierin deel ik ook hoe ons borstvoedingsavontuur is gegaan want het was hard werken en niet makkelijk maar… We did it! Lana krijgt volledige borstvoeding (zowel gekolfd als live). Binnenkort deel ik alles wat ik heb geleerd (ik zal voorafgaand ook nog een story plaatsen op Insta waarin je al je vragen kunt stellen), maar alvast 1 tip; de borstvoedingsthee van Weleda is heerlijk en werkt echt!

6. Wat zijn de roots van Lana?

Dat is best een leuk verhaal! Roy is half Indisch en half Schots. Ik ben kwart Indisch, kwart Deens, een vleugje Schots bloed en half Nederlands. Ons meisje is dan ook een heerlijke mix;

35% Indisch, 30% Schots, 12,5% Deens en 22,5% Nederlands. 😀

7. Lana Charlize Novalie; wat betekent haar naam?

Roy en ik zijn echte waterratten. We wisten dan ook snel dat onze liefde voor de oceaan iets was wat wij aan ons kleintje wilde meegeven. Lana’s naam komt uit Hawaii en betekent ‘afloat; calm as still waters’. Iets wat enorm goed bij ons past en ook bij haar. Daarnaast is haar 2de naam Charlize, een vernoeming naar haar oma en overgroot oma. Novalie is een naam die ik een week voor haar geboorte bedacht. Het betekent ‘nieuw’ en staat symbool voor haar leven waarin we haar ondersteunen in alles en haar vooral aanmoedigen om haar eigen pad te ontdekken.

8. Wanneer is de volgende Kintsugi workshop?

Helaas heb ik door alle corona maatregelen en het feit dat Rumah Yoga haar deuren in september pas mag openen, moeten besluiten om de workshops van juni op te schuiven naar september. Voor de nieuwe data klik hier.

9. Ga je ook online meditatielessen en Kintsugi workshops geven?

Hoewel ik hier dagelijks enorm veel vragen over krijg, heb ik voor nu besloten om geen online meditatielessen en Kintsugi workshops te geven. Ons huis voelt echt als een sanctuary waarin we allemaal lekker kunnen zijn wie we willen zijn, inclusief huiltjes van Lana en heel veel voetstapjes van Lily en Jaimy. Het voelt voor mij niet goed om dit online te delen. Ook omdat ik niet de stilte en sereniteit kan garanderen die denk ik heel belangrijk is om in een goede meditatieve staat te raken (vooral voor beginners).  

10. Wat is je favoriete vegan schoonmaakmiddel?

Zo heerlijk wanneer iedereen de lente in de bol heeft! Momenteel poets ook ik op ieder momentje dat het kan. Ik ben zelf dol op de producten van Method. Ze ruiken heeeeeerlijk, zijn natuurlijk en vegan. Echt een aanrader!

11. Wanneer komt er weer een nieuw weekoverzicht?

Het is zo lief en bijzonder! Aan alle kanten wordt ik gestimuleerd om nu toch echt met vloggen te beginnen en ook de vraag wanneer er weer een nieuw weekoverzicht online komt, neemt toe. Op dit moment probeer ik al meer te doen met Instagram Stories en ook de weekoverzichten staan op het to do lijstje. Maar… Eerst even een ritme vinden tussen het moederschap, thuiswerken en fulltime bloggen. En… Eerlijk is eerlijk, ik heb ook even een extra dosis zelfvertrouwen nodig. Want jezelf op beeld zien is toch een hele stap.


Bedankt voor al jullie vragen, lieve mailtjes en berichtjes! Mocht jouw vraag er niet tussen staan, laat het mij dan gerust weten. Dan neem ik het graag mee voor de volgende keer. Als je eerder antwoord wilt, laat dan gerust een reactie achter onder dit artikel.

Heel veel liefs!

Pin It