Tag

onderzoeker

Browsing

Tijdens VeggieWorld dit jaar zag ik dat de lezing van Wendy Walrabenstein onwijs goed bezocht was. En dat niet alleen, iedereen reageerde super enthousiast! Hoog tijd dus om Wendy eens te interviewen. Benieuwd naar haar boek, waarom zij en haar man veganistisch zijn geworden, haar liefde voor voeding, nieuwste onderzoek en nog veel meer? Lees dan snel verder. Wendy geeft namelijk ook 2 exemplaren van haar FOOD BODY MIND boek weg! 😀

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Energie heb ik gelukkig iedere dag. Ik moet eerder af en toe gestopt worden… Ik denk wel dat enkele rituelen hieraan bijdragen, zoals bijvoorbeeld altijd tijd nemen voor een gezellig en lekker ontbijt met mijn man. En ik denk dat een goede nachtrust ook heel erg bijdraagt aan mijn energieniveau.

 

 

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Mijn man en ik zijn bijna 20 jaar samen en vanaf het begin waren we al aan het experimenteren met vegetarisch eten, gewoon omdat wij van dieren houden. Toen wij van 2008 tot 2012 in Zwitserland woonden kwam er een echte ommekeer en gingen we overwegend plantaardig eten. Mijn man las Eating Animals van Jonathan Safran Foer en ik The China Study van T. Colin Campbell en toen was het snel gebeurd. Wat hielp was het feit dat wij naast een hele lieve boer woonden (hij riep iedere avond al zijn koeien bij naam naar binnen), maar toch een brok in de keel kregen toen naast ons in de tuin een koe stond te huilen omdat haar kalf binnen lag.

 

In het begin deden we maar wat, er was nog niet zoveel informatie als nu en we wisten ook eigenlijk niet zo goed wat we moesten koken. Mijn man is bij ons de kok en ontdekte gelukkig snel de Indiase keuken, heerlijk!

 

 

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Boodschappen doet mijn man bijna altijd, echt waar! Maar soms gaan we samen en dan is het gewoon een rondje door de supermarkt en meestal ook even naar de biologische winkel. Samenvattend: we slaan de middenpaden grotendeels over en eten vooral producten die mijn overgrootmoeder ook herkend zou hebben (en natuurlijk maken we heus wel eens een uitzondering, ik eet echt wel eens bitterballen of ijs, wel vegan uiteraard).

 

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Nou, er gaan gelukkig geen dieren meer dood voor mijn ‘genot’, dat is wel een prettig idee. Naar vrienden en familie toe hanteren wij de strategie van Tobias Leenaert. Wij eten nooit vlees, vis of kip, maar zijn mild en motiverend als andere mensen voor ons willen koken. Dat betekent dat er dan wel eens wat ei of zuivel in een gerecht zit. Door enthousiast te blijven en mensen thuis bijvoorbeeld heerlijke roomsauzen van cashewnoten te presenteren (erg lekker nu voor over de asperges), laat je zien hoe het ook kan. Heel effectief, veel vrienden en familie eten nu ook meer plantaardig.

 

 

Je bent diëtist-onderzoeker en auteur van het boek FOOD BODY MIND. Hoe en wanneer is je liefde voor voeding ontstaan?

Ik ben eigenlijk econoom en werkte 15 jaar bij banken in Nederland, Italië en in Zwitserland. Toen wij in Zwitserland woonden kregen we heimwee naar familie. Ik nam ontslag, we pakten ons boeltje en verhuisden weer terug naar Nederland.

 

Op dat moment besloot ik dat het ook een goed moment was om iets anders te gaan doen. Ik zag het niet zo zitten om nog eens 25 jaar bij een bank te werken. Maar eerlijk gezegd wist ik op dat moment echt niet wat ik dan wél wilde. Ik zie dat nu ook wel eens bij andere mensen en je hoort het ook veel zeggen: ‘Had ik maar een passie! Maar ik weet gewoon niet wat ik wil!’. Heel herkenbaar, dat had ik ook.

 

Toen we weer in Nederland woonde, heb ik zo’n 3 maanden gewoon geleefd. Geen plan, geen idee. Het grappig is dat ik toen alleen maar met eten bezig was: groentetuin, eten koken, brood bakken, lezen over voeding en gezondheid. Zo is het dus gekomen…

 

 

Je hebt een ‘Certificate in Plant Based Nutrion’, kun je hier wat meer over vertellen?

The China Study van T. Colin Campbell las ik nadat ik een interview had gezien met Bill Clinton op CNN. Hij vertelde over zijn ommezwaai naar een meer plantaardig voedingspatroon en hoe dit impact had op zijn gezondheid. Ik zocht uit hoe hij hierop was gekomen en ontdekte toen Dean Ornish, Caldwell Esselstyn en T. Colin Campbell.

 

Na het boek wilde ik meer en volgde de modules voor Plant Based Nutrition. Dit was leuk en interessant, maar ik merkte ook dat in plaats van antwoorden, ik juist nog veel meer vragen kreeg!

 

Op dat moment realiseerde ik dat ik enorm nieuwsgierig ben naar wat er nou precies in ons lichaam gebeurt nadat we bepaalde voeding hebben gegeten. De geboorte van mijn passie! Ik heb toen gezocht naar een opleiding die daarover ging en kwam uit bij de klassieke opleiding tot diëtist aan de Hogeschool van Amsterdam. Ik ben erdoorheen gevlogen! Zo interessant! Het grappige is dat ik daar ook ontdekte dat wetenschappelijk onderzoek bij mij past, dat had ik nooit verwacht.

 

 

Wat was voor jou de aanleiding om vegan te worden? En wat voor type veganist ben je?

Ik werd vegetariër uit dierenliefde, plantaardig uit gezondheidsoverwegingen en vegan voor dier, mens en milieu. Ik ben niet perfect (perfectionisme helpt niet) en ben naar mijn omgeving verdraagzaam en sla geen stukje kaas af dat mijn Italiaanse buurvrouw speciaal voor mij hoogstpersoonlijk, lopend door de bergen gehaald heeft. Bij ons thuis kom je echter (voor zover ik weet, want je ontdekt steeds weer nieuwe producten waarvoor dieren hebben moeten lijden) geen dierlijke producten tegen en dat is mede te danken aan mijn geweldige, veganistische man.

 

 

Je bent recent met je droomproject begonnen: wetenschappelijk onderzoek naar het effect van een plantaardige leefstijl op ziekte, te beginnen bij reumatoïde artritis en artrose. Wat zijn de eerste zaken die je ontdekt hebt?

Wist je dat bijna 2 miljoen mensen lijden aan een vorm van reuma? En dat artrose de meest voorkomende chronische aandoening is in Nederland? De zorgkosten voor reuma (officieel: reumatoïde artritis) en artrose nemen met ongeveer 1,9 miljard euro meer dan 2% in van alle zorgkosten. Best belangrijk dus.

 

Maar veel belangrijker is natuurlijk dat al deze mensen nu erg afhankelijk zijn van de dokter en maar weinig ’tools’ krijgen om zelf de regie te kunnen nemen. Ik spreek veel patiënten en weet dat mensen dit wel willen.

 

Steeds vaker zie ik dat patiënten met artrose een verwijzing krijgen voor een maagverkleining, pas daarna wordt de knie of de heup vervangen. In ons systeem werkt het zo: als je een voedingsprobleem hebt, dan worden 3 uur diëtist vergoed. Dat kost 180 euro. En als die uren op zijn, dan is de andere optie een maagverkleining. Kosten: meer dan 10.000 euro. Daartussen zit niets en dat wil ik veranderen.

 

Voor reuma werkt dit anders dan bij artrose. Daar is het probleem dat de recente ontwikkeling van hele effectieve medicijnen ervoor gezorgd heeft dat reuma niet meer betekent dat je invalide wordt. Dat is geweldig. Maar ondertussen is er een groep mensen die daaraan niet genoeg heeft. Dit kan zijn omdat de medicijnen voor hen ongewenste bijwerkingen hebben, omdat de medicijnen bij hen niet werken (dat komt in ongeveer een derde van de gevallen voor) of omdat zij gewoon ook zelf, ter ondersteuning wat willen doen.

 

Voor al deze mensen is een multidisciplinair leefstijlprogramma mogelijk een uitkomst. Of dit effectief is ga ik dus onderzoeken. We hebben echter al wel hele mooie voorbeelden van programma’s waarbij veel effect werd behaald. Mijn grootste voorbeeld is Dean Ornish. Hij toonde aan dat plantaardige voeding, beweging en stress management hart- en vaatziekten niet alleen goed kan behandelen, maar zelfs kan omkeren. En dat allemaal zonder bijwerkingen!

 

 

Ik heb altijd zoveel bewondering voor mensen die een boek hebben geschreven. Hoe heeft voor jou het schrijfproces van FOOD BODY MIND eruit gezien? En hoe was het om je boek te lanceren?

Eigenlijk is het belangrijkste dat je een boodschap hebt en een enorme drive om ‘iets te zeggen’. Dan komt de rest vanzelf. Mijn boek is geen grote bestseller geworden en je wordt er niet rijk van! Per saldo heb ik er echter heel veel aan gehad.

 

Toen ik mijn praktijk startte, was het feit dat ik een boek had geschreven voor veel cliënten aanleiding om de telefoon op te pakken. En ook voor mijn onderzoek heeft het geholpen. Het was voor mijn promotor (dat is prof. dr. Dirkjan van Schaardenburg, die mag best even genoemd worden, van deze hoogleraar gaan we nog veel horen) goed om te zien dat ik het zitvlees heb om een boek te schrijven.

 

 

Heb je tips voor iedereen die graag een boek wil schrijven?

Waar ik zelf nog steeds geen antwoord op heb, is of het beter is om met een uitgever te werken of zelf een boek uit te geven. Maar het lijkt mij goed om daarover na te denken. Verder was het met mijn boek heel erg lastig om het te positioneren. Het is een informatief boek over gezond ouder worden, maar er staan ook recepten in. Waar moet het dan in de boekwinkel staan? Dat bleek in mijn geval lastig.

 

En verder moet je echt een verhaal hebben dat eruit moet!

 

 

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Ik probeer vooral mijn eigen weg te volgen en niet die van een ander. Daarom laat ik mij graag inspireren door meerdere mensen. Voor mijn werk zijn Dean Ornish, Valter Longo belangrijk en recent is daar ook Andreas Michalsen bij gekomen. Zijn boek De innerlijke arts is recent uit het Duits vertaald en kan ik iedereen aanraden. Deze heren houden zich allemaal op verschillende manieren bezig met leefstijl en gezondheid, Lifestyle Medicine. Een geweldig mooi vakgebied. En…tijd dat er een vrouw bij komt, vindt je niet?

 

 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

Hoewel er ook mensen zijn die van de ene op de andere dag volledig vegan zijn, is voor de meeste mensen een meer geleidelijke weg gemakkelijker en duurzamer. Ik adviseer mensen soms om eerst ‘laag hangend fruit’ te zoeken: wat in jouw voedingspatroon kan je gemakkelijk weglaten of vervangen?

 

 

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Overal waar materiële welvaart boven een bepaald niveau komt, stijgt het risico op fysieke en mentale ziekte. We worden rijker, maar ondertussen daalt door de leefstijl die daarbij hoort onze vitaliteit. Alleen een betere leefstijl, op basis van meer plantaardige, volwaardige voeding, beweging en minder stress, biedt hiervoor een duurzame oplossing. Ik droom van meer vitaliteit voor iedereen. Ik wil mensen leren, verleiden en behandelen richting meer betekenisvol leven. Want dit kan alleen als je fysiek en mentaal gezond bent.

 

 

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

Ik ben niet zo van de wensen. Ik geloof dat als je iets wilt of een visie hebt (een echte, niet zo maar een oppervlakkig verlangen), je een stap moet zetten. Breng het terug tot jezelf: wat kan je nu doen richting die hogere wens? Voor mij is dat meer vitaliteit voor iedereen, daar ben ik iedere dag mee bezig.

 

 

Ben je gelukkig?

Ja!

 

 

Wat is jouw definitie van succes?

Dat iedere dag betekenisvol is.

 

 

Gedeeld: win een exemplaar van mijn boek FOOD BODY MIND

Ik wil graag 2 exemplaren van mijn boek FOOD BODY MIND weggeven. Wil je hier kans op maken? Deel dan dit interview en tag mij hierin op Facebook of Twitter of Instagram. En stuur een mail naar Claire met daarin jouw adres; info@clairesmission.com.  Volgende week maandag (21 mei) maken wij de 2 winnaars bekend. ♥

 

 

 

[separator]

 

 

Ze is wetenschapper van beroep en blogt op Vegetus en Gewoon Vegan over heerlijke vegan recepten. Zijn er gerechten die je graag wilt veganiseren met ingrediënten die je om de hoek kunt kopen? Dan kan Martine van Haperen je hiermee helpen. Wil je weten hoe ze dit doet, wat het veganisme voor haar betekent en wat haar als blogger uniek maakt? Dit en nog veel meer lees je in dit interview. Heel veel leesplezier!

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Mijn energie komt voor een groot deel uit mijn eigen creativiteit en inspiratie. Als ik een nieuw idee heb, krijg ik super veel zin om dat te gaan uitwerken. Dat kan een recept zijn, maar ook een artikel voor mijn werk. Als ik een ander echt vooruit kan helpen met iets wat ik doe, dan haal ik daar ook heel veel energie en voldoening uit.

 

Wat rituelen betreft, ik ben geen ochtend- of avondmens. Mijn meest productieve uren zijn ’s middags. De ochtend en avond probeer zo veel mogelijk te gebruiken voor kleine klusjes en dingen die ik leuk vindt zoals wandelen en koken.

 

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

In 2010 kreeg ik voor het eerst serieus interesse voor het veganisme. Ik heb er toen nog ruim anderhalf jaar over gedaan om echt vegan te worden. David en ik waren al vegetariër omdat we niet wilde dat er dieren zouden sterven voor ons eten. We realiseerden ons dat ook melk en ei veel leed en milieuschade veroorzaken, en dat we vanuit onze waarden dus eigenlijk plantaardig zouden moeten leven. Kaas was het grootste struikelblok, want dat gebruikten we als smaakmaker in bijna al ons eten. Ik heb echt een beetje opnieuw moeten leren koken, en dat kostte tijd, zeker omdat er toen nog veel minder informatie en producten waren dan nu. Op Tweede Kerstdag merkten we dat we de hele feestdagen plantaardig hadden gegeten, en toen hebben we de knoop doorgehakt om voortaan als vegans door het leven te gaan.

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

We doen meestal op zaterdag de weekboodschappen, en door de week halen we er af en toe nog wat kleine dingen bij. Het meeste kopen we bij de supermarkt, aangevuld met toko’s, de biowinkel en de markt. Ik doe mijn best om het een beetje lowbudget en gezond te houden, dus ik koop veel basisproducten zoals peulvruchten, granen, groente en fruit. Kant-en-klare vlees- en kaasvervangers zijn luxeproducten die we niet iedere dag eten.

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Mijn partner David is samen met mij veganist geworden. Davids moeder heeft de kinderen vegetarisch opgevoed en ook  zij eet inmiddels vegan. Onze poes Mindl krijgt Amicat brokjes en algenolie supplementen en doet het daar super goed op. Ik ben dol op koken en bakken voor vrienden, collega’s en familie, dus ook die eten regelmatig een vegan hapje mee.


Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Ik heb uiteraard mensen in mijn leven gehad van wie ik veel heb geleerd, maar niet echt één specifiek voorbeeld of rolmodel. De belangrijkste les is denk ik om rustig door te blijven gaan, ook als het tegenzit en niet te veel te twijfelen aan jezelf. En dat gewoon goed genoeg is, het hoeft allemaal niet perfect te zijn.

 

Hoe is het idee voor je blog, Vegetus, ontstaan en wat maakt jou als blogger uniek?

Toen ik startte met Vegetus waren er nog bijna geen andere Nederlandstalige vegan blogs. Ook de VeganChallenge bestond nog niet. Ik heb veel geleerd van Amerikaanse blogs en boeken, zoals die van Isa Moskowitz, en wilde die kennis ook in het Nederlands beschikbaar maken. De kernwoorden van Vegetus zijn positief, toegankelijk en vernieuwend. Je vindt bij ons geen informatie over dierenleed. Dat is een bewuste keus, die informatie staat al op andere sites. Ik wil een veilige plaats bieden waar mensen zich lekker alleen op plantaardig eten kunnen richten. Ik vind het super gaaf om niet-vegan producten zoals kaas, worstenbroodjes en spekkoek te veganiseren, en dan liefst met ingrediënten die je gewoon bij de winkel om de hoek kunt kopen. Zulke goeie ideeën heb ik natuurlijk niet iedere week, dus ik post ook regelmatig onze gewone maaltijden. Verder ben ik wetenschapper van beroep en vind ik het heel belangrijk dat de informatie die ik deel betrouwbaar en goed onderbouwd is.

 

Hoe is de Vegetus en Gewoon Vegan community ontstaan en heb je tips voor andere bloggers om een groot bereik te creëren?

Ik breng veel tijd door op Facebook (en vroeger op forums) om vragen van lezers te beantwoorden en mensen die recepten en informatie zoeken naar Vegetus (en Gewoon Vegan) te verwijzen. Vegan Facebookgroepen zoals Vegan Nederland en Super Vegans zijn daar heel handig voor. Verder probeer ik altijd zo snel mogelijk antwoord te geven op de comments op mijn blog. Mensen waarderen het dat mijn recepten bijna altijd lukken en dat ik klaar sta om vragen te beantwoorden en problemen te helpen oplossen als die er zijn.

 

Ik probeer ook goed op te letten waar mensen naar op zoek zijn. Zo is Gewoon Vegan erbij gekomen omdat ik merkte dat er behoefte was aan een toegankelijke website over vegan producten. Gewoon Vegan groeit nu harder dan Vegetus.


Wat zou je fulltime willen gaan doen als geld geen rol zou spelen?

Ik zou best fulltime recepten willen schrijven en mensen helpen om plantaardig te gaan eten. Ik ben nu bezig om een bedrijf op te starten waarmee ik dat in ieder geval een deel van de tijd ook echt kan gaan doen.

 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een vegetarische of veganistische lifestyle?

Do’s: richt je vooral op alles wat je nog wél kunt eten. Neem de tijd om nieuwe producten en smaken uit te proberen. Er gaat een wereld voor je open! Ik ben een groot voorstander van geleidelijk omschakelen. De kans is veel groter dat je het op de lange termijn volhoudt dan wanneer je van de ene op de andere dag ‘cold turkey’ je dieet omgooit.

 

Don’ts: voel je niet te schuldig als het niet altijd lukt om je aan je voornemens te houden. Foutjes maken hoort erbij, en het overkomt zelfs mensen die al jaren vegan zijn nog wel eens. Leer ervan en bedenk hoe je het volgende keer beter kunt doen.

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik zou het heel tof vinden om bedrijven zoals supermarkten, cateraars en restaurants te adviseren over het uitbreiden van hun vegan assortiment. Misschien dat dat in de toekomst nog op mijn pad komt.


Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

Dit vind ik een enge vraag om te beantwoorden,  is dat raar? Je legt zoveel vast met concrete wensen. Ik hoop dat ik in de toekomst op een goede manier mijn eigen weg kan blijven gaan, hoe die er dan ook uitziet. Verder wens ik wereldvrede voor mens en dier, lekker veilig en zoetsappig.

 

Ben je gelukkig?

Niet altijd, maar gemiddeld genomen wel ja. Ik denk overigens dat het niet realistisch is om steeds gelukkig te willen zijn. De mindere tijden horen bij een echt leven, en dat is okay.

Wat is jouw definitie van succes?

Dat je in je levensonderhoud kunt voorzien, werk hebt wat je graag doet, iets bijdraagt aan de samenleving, en genoeg tijd overhoudt voor jezelf, vrienden, familie en leuke dingen.
 

Gedeeld: een korte samenvatting van mijn proefschrift ‘In Touch with the Dead: Early Medieval Grave Reopenings in the Low Countries’.

Mensen kennen mij van mijn blogs en het vegan wereldje, maar de meesten weten niet dat ik ook archeoloog ben, gespecialiseerd in vroegmiddeleeuwse begraafplaatsen en grafrituelen. Daarom deel ik hier een korte samenvatting van mijn proefschrift ‘In Touch with the Dead: Early Medieval Grave Reopenings in the Low Countries’.

‘In de Vroege Middeleeuwen (450-800 n. Chr.) was het de gewoonte om de doden met veel zorg en rijk uitgerust te begraven. Na de begrafenis bleven de graven vaak niet onaangeraakt liggen, maar werden opnieuw geopend. Men groef een kuil in het graf, doorzocht de inhoud en nam een deel van de grafgiften en mogelijk ook botten mee.

 

Archeologen interpreteren dit vaak als grafroof, een economisch gemotiveerde, criminele praktijk. Het promotieonderzoek van Martine van Haperen laat echter zien dat er meer aan de hand was. Ze bestudeerde ruim 1300 graven uit 11 grafvelden in Nederland en België. Het bleek dat de gravers veel objecten achterlieten en zich primair richtten op mannengraven die naar verhouding minder waardevolle spullen bevatten. Er werden specifieke groepen objecten meegenomen met een belangrijke symbolische betekenis voor het grafritueel en de vroegmiddeleeuwse samenleving als geheel. Het hoge percentage heropende graven (gemiddeld 41%) suggereert dat het hier gaat om een sociaal geaccepteerde praktijk.

 

Van Haperen betoogt dat het openen van graven onderdeel was van de normale omgang met graven. Er zou bijvoorbeeld sprake geweest kunnen zijn van een cultus van voorouderrelieken, vergelijkbaar met de cultus van heiligenrelieken in de kerk, die in dezelfde periode ontstond. Ook kunnen heropeningen gebruikt zijn om de angst voor onrustige doden te bezweren.

 

Dit onderzoek is niet alleen relevant voor de studie naar de Vroege Middeleeuwen, maar biedt ook interessante ingangen om na te denken over moderne begrafenisrituelen en hoe wij met onze overledenen omgaan.’

 

[separator]

Pin It