Tag

Tobias Leenaert

Browsing

Lianne Benning is dit jaar begonnen met haar blog; Geendierenindekeuken.nl. Ze deelt heerlijke recepten, inspiratie en haar verhaal. Lianne heeft sinds vier jaar namelijk last van het chronisch vermoeidheidssyndroom. In dit interview deelt zij hoe de vegan lifestyle haar leven heeft verbeterd, wat bloggen voor haar betekent, waar zij energie van krijgt en nog veel meer. Maak kennis met deze nieuwe ambitieuze blogger 🙂 !

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Energie heb ik niet zoveel haha! Maar waar ik energie uit haal zijn bijvoorbeeld positieve boeken: ik ben echt fan van zelfhulpboeken. Leuke dingen doen met mijn vriend en familie, vooral met mijn baby nichtje. Ook krijg ik veel energie van mijn hond, van zijn blijdschap. Ik hou van projecten: iets beginnen en afronden, iets waar ik mijn creativiteit in kwijt kan. En natuurlijk lekker koken en bakken, fotograferen en bloggen, dat doe ik heel graag. Ik hou van dingen leren, ontdekken. Dat brengt mij veel energie.

 

 

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Juli 2017 werd ik veganistisch. Eigenlijk van de één op de andere dag. Al een tijdje was ik op zoek naar een dieet dat goed was voor mijn lichaam – ik heb sinds vier jaar chronisch vermoeidheidssyndroom en ik wilde met voedsel mijn lichaam het beste ondersteunen als ik kon. Omdat mijn moeder opmerkte dat ik als baby al moeite had met koeienmelk, dacht ik dat dit dieet misschien veel zou opleveren. En dat was ook zo. Mijn energie schoot omhoog na anderhalve week op dit dieet en ik heb sindsdien veel minder pijn. Ik ben dus een vegan die begonnen is vanwege de gezondheidsvoordelen, maar ik ben veganistisch gebleven omdat ik ervan overtuigd ben dat dit de juiste manier is om zo min mogelijk pijn en lijden in de wereld te creëren en dat vind ik ontzettend belangrijk. Ik wist niets van de ellende in de melk- en ei-industrie. Ik had het kunnen weten, maar ik koos ervoor om mijn ogen ervoor te sluiten omdat ik dacht dat het er nu eenmaal bij hoorde. Ik wou dat ik het eerder had geweten.

 

 

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Wij bestellen onze boodschappen bij de AH. Eerst ging ik altijd met mijn moeder boodschappen doen bij de Lidl, maar dat kost nu te veel energie. Omdat mijn vriend fulltime studeert en stage loopt, kunnen wij eigenlijk niet anders dan bestellen. Het enige waar ik moeite mee heb is dat je dan weinig kunt doen aan je plasticverbruik (echt álles komt in plastic), maar voor de rest vind ik de service superfijn!

 

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Absoluut! Ik ben niet iemand die anderen graag dingen oplegt of vertelt wat goed voor ze is, maar ik geef wel eerlijk antwoord als mensen vragen naar mijn redenen om veganistisch te eten. Ik heb gemerkt dat deze aanpak werkt: mensen voelen zich niet op hun huid gezeten maar weten wel waar ze moeten zijn als ze vragen hebben over wat nou een lekkere vleesvervanger is, of hoe ze ei moeten vervangen in een baksel. Ik denk dat ik mensen heb geïnspireerd om verder te kijken en na te denken over hun eetpatroon. Vriendinnen zeggen dat ze nu vaker vleesvervangers eten en dat dat bevalt. Super! Ik juich dat alleen maar toe. Nooit zal je mij horen zeggen dat het pas telt als je 100% veganistisch bent. Ik denk dat alle stappen in die richting tellen.

Mijn zusje is ook veganistisch gaan eten. Totdat ze besloot dat het toch te lastig was en weer dierlijke producten ging eten. Mij hoor je dan niet. Maar ik deel wel mijn recepten en wat ik aan eten voor je klaarmaak zal altijd veganistisch zijn. Nu is ze opnieuw veganistisch gaan eten, met de uitzondering dat ze buiten de deur eet waar ze op dat moment zin in heeft. En dat gaat prima, want daar staat ze helemaal achter. Nu gaan we samen uit ons dak als een pizzeria onverwacht vegan kaas heeft. Ik vind dat soort dingen heel cool, om te zien hoe mensen ontwikkelen en gaan nadenken over wat belangrijk is voor henzelf en de wereld waarvan ze deel uitmaken.

Mijn vriend is ook veganistisch gaan eten, hij is er nu strenger in dan ik! Hij is het er altijd mee eens geweest dat ik veganistisch ging eten, maar deed het zelf nog niet. Toen ik net een maand vegan at, regelde hij voor mijn verjaardag een veganistische én suikervrije taart als verrassing, zo lief (zie foto)! Een jaar geleden haalde ik gewoon zijn melk en kaas (hij at al vegetarisch sinds zijn veertiende), maar sinds een paar maanden is ons huishouden volledig veganistisch (mijn huisdieren trouwens niet), ook van zijn kant. Hij heeft er helemaal geen moeite mee. Mijn vader heeft de linzenburgers helemaal ontdekt en ik krijg regelmatig foto’s van maaltijden die toevallig of bewust veganistisch zijn. Heel leuk vind ik dat!

 

 

Je blogt op Geendierenindekeuken.nl. Hoe is de naam en het idee hiervoor ontstaan?

Ik zag een keer een meme over een man die in een stuk vlees stond te snijden en met een vies gezicht de hond wegstuurde uit de keuken, omdat dat smerig en onhygiënisch was. Dat vond ik zo treffend, omdat het eigenlijk heel raar is: het ene dier is vies, maar het andere dier stop je zonder erover na te denken in je lichaam. Dat geeft te denken.

 

 

Waar blog je allemaal over?

Ik blog over allerlei dingen, maar voornamelijk over veganistisch eten, recepten en over mijn leven met een chronische ziekte. Eerst wilde ik het strikt gescheiden houden: het kookdeel en het ziek-zijn-deel, maar het heeft gewoon zoveel invloed op elkaar dat ik van dat idee afgestapt ben. Ik schrijf nu over alles wat in mij opkomt en ik zie dat mensen dat waarderen. Het heeft ook een therapeutisch effect.

 

 

Hoe kom je aan alle inspiratie voor je blog?

Ik haal veel inspiratie uit de gerechten van mijn collega-bloggers. Verder vind ik het heel inspirerend om te kijken hoe je met kleine handelingen de wereld een beetje beter kunt maken, zelfs als je aan huis gebonden bent. Ik probeer mezelf te omringen met positieve energie: mensen, boeken, podcasts, filmpjes. Ook als je in bed ligt, zoals bij mij geregeld het geval is, kun je de wereld nog een heel klein beetje positief beïnvloeden, zoals bijvoorbeeld een voornemen te hebben om één persoon per dag aan het lachen te maken door iemand te taggen in een grappig hondenfilmpje, of een lekker recept te delen die iemand die normaal gesproken niet veganistisch eet weleens wil gaan proberen. Als veganist zie je zoveel ellende en wil je het liefst dat alles NU goedkomt, maar zo werkt het helaas niet. Ik probeer te inspireren via mijn blog en mijn sociale media en in de gesprekken die ik voer. Zo kun je op kleine schaal iets goeds doen, wat fijn is voor jezelf én voor de wereld.

 

 

 

Wat maakt jou als blogger uniek?

Ik ben begonnen als foodblogger, maar heb er uiteindelijk voor gekozen om mijn leven met een chronische ziekte er ook bij te betrekken. Ik denk veel na over hoe ik mijn leven wil invullen en hoe ik dat moet doen. Meestal heb ik de antwoorden niet, maar het helpt om erover te schrijven. Verder zie ik er ook helemaal niet ziek uit als je mij ergens tegenkomt, dus het kan lastig zijn om je voor te stellen dat ik écht ziek en écht arbeidsongeschikt ben, in ieder geval voor nu. Als je mijn blog leest, snap je dat misschien een beetje meer. Dat je onzichtbaar ziek kunt zijn. Ik vind het belangrijk om erover te vertellen, omdat het jou ook zomaar kan overkomen. Ik ben ziek geworden in ieder geval voor een deel omdat ik alles gaf wat ik had. Dat is niet goed, dat hou je niet vol, ook niet als je jong bent. Werk niet te hard. Wees lief voor jezelf. Eet gezonde dingen. Hou jezelf in de gaten. Rust! Het is zó belangrijk. Ik probeer alles een beetje te combineren, foodblog en alle andere dingen, dus het is best wel gevarieerd.

 

 

Wat zijn de 3 mooiste reacties die je ooit op je blogs ontvangen hebt?

Omdat ik nog niet zo lang blog, heb ik nog niet heel veel reacties ontvangen op de website zelf, maar volgers van mijn Instagram vinden het fijn dat ik nu meer open ben over mijn ziekte, zeggen dat dat helpt. Ze mogen mij ook alles vragen. Ik probeer positief en eerlijk in het leven te staan en dat uit te dragen. Dat vinden mensen fijn, dat inspireert hen dan ook weer. Laatst had ik een beetje een moeilijke periode. Ook daar ben ik open over geweest. Een volger die ik eigenlijk niet goed kende, heeft mij toen plantjes cadeau gedaan die hoog op mijn verlanglijstje stonden (ik ben echt een plantenvrouwtje). Dat vond ik zó lief, vooral omdat zij het zelf ook niet makkelijk had. Je komt zulke mooie mensen tegen als open en eerlijk bent over wie je bent.

 

 

Krijg je ook weleens kritiek en zo ja, hoe ga je hiermee om?

Ik ben eigenlijk nog maar net écht begonnen, in de zin van dat ik mijn eigen stem heb gevonden in plaats van te doen wat iedereen doet, dus nog niet. Ik denk dat ik het wel lastig zou vinden. Momenteel ben ik erg bezig met mezelf ervan overtuigen dat het goed is om je eigen ding te doen en dat niet iedereen dat leuk hoeft te vinden. Het liefst wil ik door iedereen aardig en interessant gevonden worden, maar dat gaat nu eenmaal niet, vooral als je echt ergens voor wil staan. Laatst kwam ik bijvoorbeeld iemand tegen in een Facebookgroep die op een lelijke manier zei dat ik een bepaalde behandeling wel uit mijn hoofd kon zetten. Ze kwam ontzettend bitter over, omdat ze zelf al lang ziek was en niets hielp. Heel sneu natuurlijk, maar haar negativiteit kwam erg bij mij binnen. Eerst voelde ik mij persoonlijk aangevallen en dat vind ik altijd wel even moeilijk. Maar toen realiseerde ik dat ik voornamelijk schrok van haar bittere houding tegenover de wereld, mensen, dokters, het leven zelf. En dat ik dat nooit bij mezelf wil laten gebeuren, hoe lastig dingen ook kunnen zijn. Ik heb er veel van geleerd uiteindelijk, puur omdat het mij zo dwars bleef zitten en ik wilde weten waarom.

 

 

Wat voor type veganist ben je?

Ik ben niet zo activistisch. Ik sta niet op straat met maskers en laptops, al heb ik veel respect voor mensen die dat wel doen. Het lijkt mij namelijk best wel spannend. Hoewel, bloggen over veganisme heeft misschien ook wel iets te maken met activisme, want je probeert wel echt iets te doen aan het probleem dat je ziet.

Ik ben een positief ingestelde veganist: ik wil graag inspireren, mensen blij maken, de fijne dingen van een bewuste, plantaardige levensstijl laten zien. Tobias Leenaert’s benadering vind ik heel goed: wees praktisch, kijk wat werkt in plaats van wat je wilt dat werkt. Ik benadruk de positieve invloed op je gezondheid die een plantaardig dieet kan hebben. Ik deel vrolijke filmpjes van koeien die met een bal spelen, of varkens in de modder, om te laten zien dat die kant ook bestaat, dat dat is hoe dieren eigenlijk zijn, dat ze meer zijn dan wat je op je bord hebt. Nare filmpjes deel ik niet zo snel, alleen als het bijzonder veel met mij doet. Ik vind het zelf erg naar om te zien en word er natuurlijk verdrietig van. Ik probeer zoveel mogelijk op mijn aankopen en eten te letten, maar als er eens geen goede plantaardige optie is wanneer we buiten de deur eten, dan eet ik vegetarisch. Daar heb ik soms moeite mee, soms minder. Nooit zal ik meer vlees of vis eten, daar ligt echt een harde grens.

 

 

 

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Poeh, dat is een lastige. Momenteel ben ik fan van Mel Robbins. Zij is een ‘motivational’ speaker (tussen haakjes omdat ze eigenlijk zegt dat motivatie onzin is en je daar niet op moet wachten) die ik op YouTube tegenkwam. Ik vind haar zo’n gaaf mens. Op Instagram is ze elke ochtend (Amerikaanse tijd) live met Coffeetalk, waarin ze haar volgens een peptalk geeft voor de komende dag. Ik vind het mooi als mensen zo volledig zichzelf durven zijn, dat is wat ik in haar waardeer.

 

 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

Kijk wat voor jou werkt. Sommige mensen vinden een all-or-nothing aanpak fijn, anderen doen het graag wat langzamer. Er is niets mis mee om bijvoorbeeld eerst je ontbijt te veganizen, dan je lunch enzovoort. Wees niet te streng voor jezelf. Als je toch een keertje kaas eet, begin dan weer gewoon overnieuw bij het volgende eetmoment of de volgende dag. Het moet geen straf zijn om veganistisch te eten, ik vind het juist heel leuk en uitdagend. Als het een keer niet lukt, no big deal. Begin gewoon weer opnieuw.

 

 

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik sta zeker open voor samenwerkingen! Mits ze relevant zijn voor mijn blog en sociale media. Ik wil mijn energie niet stoppen in iets waar ik niet honderd procent achter sta of enthousiast over ben. Mijn droom is een goedlopende blog waar mensen blij van worden. Iets a la De Groene Meisjes of Lisa Goes Vegan. Dromen mag altijd, hè?

 

 

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

Lastige! Allereerst zou ik een goede gezondheid wensen, want daar begint alles toch mee. Met energie kun je veel doen en veel bereiken. Voor mezelf is dat eigenlijk alles wat ik wens. Ik hoop mijn ouders nog lang bij mij te hebben en ik wil dat iedereen van wie ik hou gelukkig en gezond is. Natuurlijk zou ik ook heel graag willen dat de wereld een fijnere plek is, voor mens, dier en natuur, maar dat is ook weer zo’n cliché antwoord. Ik zou willen dat iedereen (inclusief ikzelf) meer ons best deed om goed voor de wereld te zorgen. Veel van ons zijn al goed bezig, maar we kunnen natuurlijk altijd meer doen. Ik hoop dat de (wereld)leiders zien dat er echt iets moet gebeuren en daar hun uiterste best voor doen. Maar het zit ‘m ook in de kleine dingen. In mijn woonomgeving bijvoorbeeld wordt er geregeld van alles op straat gegooid. Het is zelfs zo erg dat de moskee zich geroepen voelt om nu met een groepje kinderen wekelijks de straat op te gaan (wat een superinitiatief is!) om de troep van de volwassenen en tieners op te ruimen (wat natuurlijk heel gênant is). Daar zit dus echt nog veel ruimte voor verbetering.  Ook worden vuilniszakken en winkelwagentjes gewoon in de sloot gesodemieterd. Alsof het allemaal niets uitmaakt. Als ik zoiets zie, ben ik heel bang dat we een stuk minder goed op weg zijn dan ik dacht of hoopte. We kunnen nog veel meer aan ons plasticverbruik doen bijvoorbeeld, maar ik denk dat het ook van hogerop moet komen. Daar zou ik dus ook een wens aan besteden, al weet ik nog niet goed hoe ik dat zou verwoorden.

 

 

Ben je gelukkig?

Ja en nee. Dat verschilt nog weleens. Ik heb natuurlijk die chronische ziekte die mij erg beperkt en daar kan ik heel verdrietig van worden. Het is een doorlopend rouwproces. Ik word erg ongelukkig van mezelf constant tegen moeten houden terwijl ik zoveel wil. Maar in principe, ook met die stomme ziekte, ben ik erg blij dat ik leef. Ik vind het leven heerlijk! Ik zou alleen meer de kans willen hebben om alles eruit te halen wat erin zit. Maar als ik om mij heen kijk, ben ik heel gelukkig met wat ik zie.

 

 

Wat is jouw definitie van succes?

Mijn definitie van succes… Nou, ik zou best graag wat geld willen verdienen. Maar wat ik graag wil is dat mensen blij worden van de dingen die ik schrijf. Dat ze geïnspireerd raken om hun eigen leven aan te pakken, om te doen wat ze écht willen doen en zijn wie ze echt zijn, zonder dat te verhullen. En dat ze goed voor zichzelf zorgen. Dat zou ik fijn vinden. Dat je toch een verschil maakt in iemands leven en daarmee in de wereld. Misschien ook in boekvorm.

 

 

Gedeeld: Een filmpje waar ik veel aan heb gehad.

De must-see speech van Mel Robbins. Ik heb er veel aan gehad.

 

 

[separator]

 

 

Tijdens VeggieWorld dit jaar zag ik dat de lezing van Wendy Walrabenstein onwijs goed bezocht was. En dat niet alleen, iedereen reageerde super enthousiast! Hoog tijd dus om Wendy eens te interviewen. Benieuwd naar haar boek, waarom zij en haar man veganistisch zijn geworden, haar liefde voor voeding, nieuwste onderzoek en nog veel meer? Lees dan snel verder. Wendy geeft namelijk ook 2 exemplaren van haar FOOD BODY MIND boek weg! 😀

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Energie heb ik gelukkig iedere dag. Ik moet eerder af en toe gestopt worden… Ik denk wel dat enkele rituelen hieraan bijdragen, zoals bijvoorbeeld altijd tijd nemen voor een gezellig en lekker ontbijt met mijn man. En ik denk dat een goede nachtrust ook heel erg bijdraagt aan mijn energieniveau.

 

 

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Mijn man en ik zijn bijna 20 jaar samen en vanaf het begin waren we al aan het experimenteren met vegetarisch eten, gewoon omdat wij van dieren houden. Toen wij van 2008 tot 2012 in Zwitserland woonden kwam er een echte ommekeer en gingen we overwegend plantaardig eten. Mijn man las Eating Animals van Jonathan Safran Foer en ik The China Study van T. Colin Campbell en toen was het snel gebeurd. Wat hielp was het feit dat wij naast een hele lieve boer woonden (hij riep iedere avond al zijn koeien bij naam naar binnen), maar toch een brok in de keel kregen toen naast ons in de tuin een koe stond te huilen omdat haar kalf binnen lag.

 

In het begin deden we maar wat, er was nog niet zoveel informatie als nu en we wisten ook eigenlijk niet zo goed wat we moesten koken. Mijn man is bij ons de kok en ontdekte gelukkig snel de Indiase keuken, heerlijk!

 

 

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Boodschappen doet mijn man bijna altijd, echt waar! Maar soms gaan we samen en dan is het gewoon een rondje door de supermarkt en meestal ook even naar de biologische winkel. Samenvattend: we slaan de middenpaden grotendeels over en eten vooral producten die mijn overgrootmoeder ook herkend zou hebben (en natuurlijk maken we heus wel eens een uitzondering, ik eet echt wel eens bitterballen of ijs, wel vegan uiteraard).

 

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Nou, er gaan gelukkig geen dieren meer dood voor mijn ‘genot’, dat is wel een prettig idee. Naar vrienden en familie toe hanteren wij de strategie van Tobias Leenaert. Wij eten nooit vlees, vis of kip, maar zijn mild en motiverend als andere mensen voor ons willen koken. Dat betekent dat er dan wel eens wat ei of zuivel in een gerecht zit. Door enthousiast te blijven en mensen thuis bijvoorbeeld heerlijke roomsauzen van cashewnoten te presenteren (erg lekker nu voor over de asperges), laat je zien hoe het ook kan. Heel effectief, veel vrienden en familie eten nu ook meer plantaardig.

 

 

Je bent diëtist-onderzoeker en auteur van het boek FOOD BODY MIND. Hoe en wanneer is je liefde voor voeding ontstaan?

Ik ben eigenlijk econoom en werkte 15 jaar bij banken in Nederland, Italië en in Zwitserland. Toen wij in Zwitserland woonden kregen we heimwee naar familie. Ik nam ontslag, we pakten ons boeltje en verhuisden weer terug naar Nederland.

 

Op dat moment besloot ik dat het ook een goed moment was om iets anders te gaan doen. Ik zag het niet zo zitten om nog eens 25 jaar bij een bank te werken. Maar eerlijk gezegd wist ik op dat moment echt niet wat ik dan wél wilde. Ik zie dat nu ook wel eens bij andere mensen en je hoort het ook veel zeggen: ‘Had ik maar een passie! Maar ik weet gewoon niet wat ik wil!’. Heel herkenbaar, dat had ik ook.

 

Toen we weer in Nederland woonde, heb ik zo’n 3 maanden gewoon geleefd. Geen plan, geen idee. Het grappig is dat ik toen alleen maar met eten bezig was: groentetuin, eten koken, brood bakken, lezen over voeding en gezondheid. Zo is het dus gekomen…

 

 

Je hebt een ‘Certificate in Plant Based Nutrion’, kun je hier wat meer over vertellen?

The China Study van T. Colin Campbell las ik nadat ik een interview had gezien met Bill Clinton op CNN. Hij vertelde over zijn ommezwaai naar een meer plantaardig voedingspatroon en hoe dit impact had op zijn gezondheid. Ik zocht uit hoe hij hierop was gekomen en ontdekte toen Dean Ornish, Caldwell Esselstyn en T. Colin Campbell.

 

Na het boek wilde ik meer en volgde de modules voor Plant Based Nutrition. Dit was leuk en interessant, maar ik merkte ook dat in plaats van antwoorden, ik juist nog veel meer vragen kreeg!

 

Op dat moment realiseerde ik dat ik enorm nieuwsgierig ben naar wat er nou precies in ons lichaam gebeurt nadat we bepaalde voeding hebben gegeten. De geboorte van mijn passie! Ik heb toen gezocht naar een opleiding die daarover ging en kwam uit bij de klassieke opleiding tot diëtist aan de Hogeschool van Amsterdam. Ik ben erdoorheen gevlogen! Zo interessant! Het grappige is dat ik daar ook ontdekte dat wetenschappelijk onderzoek bij mij past, dat had ik nooit verwacht.

 

 

Wat was voor jou de aanleiding om vegan te worden? En wat voor type veganist ben je?

Ik werd vegetariër uit dierenliefde, plantaardig uit gezondheidsoverwegingen en vegan voor dier, mens en milieu. Ik ben niet perfect (perfectionisme helpt niet) en ben naar mijn omgeving verdraagzaam en sla geen stukje kaas af dat mijn Italiaanse buurvrouw speciaal voor mij hoogstpersoonlijk, lopend door de bergen gehaald heeft. Bij ons thuis kom je echter (voor zover ik weet, want je ontdekt steeds weer nieuwe producten waarvoor dieren hebben moeten lijden) geen dierlijke producten tegen en dat is mede te danken aan mijn geweldige, veganistische man.

 

 

Je bent recent met je droomproject begonnen: wetenschappelijk onderzoek naar het effect van een plantaardige leefstijl op ziekte, te beginnen bij reumatoïde artritis en artrose. Wat zijn de eerste zaken die je ontdekt hebt?

Wist je dat bijna 2 miljoen mensen lijden aan een vorm van reuma? En dat artrose de meest voorkomende chronische aandoening is in Nederland? De zorgkosten voor reuma (officieel: reumatoïde artritis) en artrose nemen met ongeveer 1,9 miljard euro meer dan 2% in van alle zorgkosten. Best belangrijk dus.

 

Maar veel belangrijker is natuurlijk dat al deze mensen nu erg afhankelijk zijn van de dokter en maar weinig ‘tools’ krijgen om zelf de regie te kunnen nemen. Ik spreek veel patiënten en weet dat mensen dit wel willen.

 

Steeds vaker zie ik dat patiënten met artrose een verwijzing krijgen voor een maagverkleining, pas daarna wordt de knie of de heup vervangen. In ons systeem werkt het zo: als je een voedingsprobleem hebt, dan worden 3 uur diëtist vergoed. Dat kost 180 euro. En als die uren op zijn, dan is de andere optie een maagverkleining. Kosten: meer dan 10.000 euro. Daartussen zit niets en dat wil ik veranderen.

 

Voor reuma werkt dit anders dan bij artrose. Daar is het probleem dat de recente ontwikkeling van hele effectieve medicijnen ervoor gezorgd heeft dat reuma niet meer betekent dat je invalide wordt. Dat is geweldig. Maar ondertussen is er een groep mensen die daaraan niet genoeg heeft. Dit kan zijn omdat de medicijnen voor hen ongewenste bijwerkingen hebben, omdat de medicijnen bij hen niet werken (dat komt in ongeveer een derde van de gevallen voor) of omdat zij gewoon ook zelf, ter ondersteuning wat willen doen.

 

Voor al deze mensen is een multidisciplinair leefstijlprogramma mogelijk een uitkomst. Of dit effectief is ga ik dus onderzoeken. We hebben echter al wel hele mooie voorbeelden van programma’s waarbij veel effect werd behaald. Mijn grootste voorbeeld is Dean Ornish. Hij toonde aan dat plantaardige voeding, beweging en stress management hart- en vaatziekten niet alleen goed kan behandelen, maar zelfs kan omkeren. En dat allemaal zonder bijwerkingen!

 

 

Ik heb altijd zoveel bewondering voor mensen die een boek hebben geschreven. Hoe heeft voor jou het schrijfproces van FOOD BODY MIND eruit gezien? En hoe was het om je boek te lanceren?

Eigenlijk is het belangrijkste dat je een boodschap hebt en een enorme drive om ‘iets te zeggen’. Dan komt de rest vanzelf. Mijn boek is geen grote bestseller geworden en je wordt er niet rijk van! Per saldo heb ik er echter heel veel aan gehad.

 

Toen ik mijn praktijk startte, was het feit dat ik een boek had geschreven voor veel cliënten aanleiding om de telefoon op te pakken. En ook voor mijn onderzoek heeft het geholpen. Het was voor mijn promotor (dat is prof. dr. Dirkjan van Schaardenburg, die mag best even genoemd worden, van deze hoogleraar gaan we nog veel horen) goed om te zien dat ik het zitvlees heb om een boek te schrijven.

 

 

Heb je tips voor iedereen die graag een boek wil schrijven?

Waar ik zelf nog steeds geen antwoord op heb, is of het beter is om met een uitgever te werken of zelf een boek uit te geven. Maar het lijkt mij goed om daarover na te denken. Verder was het met mijn boek heel erg lastig om het te positioneren. Het is een informatief boek over gezond ouder worden, maar er staan ook recepten in. Waar moet het dan in de boekwinkel staan? Dat bleek in mijn geval lastig.

 

En verder moet je echt een verhaal hebben dat eruit moet!

 

 

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Ik probeer vooral mijn eigen weg te volgen en niet die van een ander. Daarom laat ik mij graag inspireren door meerdere mensen. Voor mijn werk zijn Dean Ornish, Valter Longo belangrijk en recent is daar ook Andreas Michalsen bij gekomen. Zijn boek De innerlijke arts is recent uit het Duits vertaald en kan ik iedereen aanraden. Deze heren houden zich allemaal op verschillende manieren bezig met leefstijl en gezondheid, Lifestyle Medicine. Een geweldig mooi vakgebied. En…tijd dat er een vrouw bij komt, vindt je niet?

 

 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

Hoewel er ook mensen zijn die van de ene op de andere dag volledig vegan zijn, is voor de meeste mensen een meer geleidelijke weg gemakkelijker en duurzamer. Ik adviseer mensen soms om eerst ‘laag hangend fruit’ te zoeken: wat in jouw voedingspatroon kan je gemakkelijk weglaten of vervangen?

 

 

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Overal waar materiële welvaart boven een bepaald niveau komt, stijgt het risico op fysieke en mentale ziekte. We worden rijker, maar ondertussen daalt door de leefstijl die daarbij hoort onze vitaliteit. Alleen een betere leefstijl, op basis van meer plantaardige, volwaardige voeding, beweging en minder stress, biedt hiervoor een duurzame oplossing. Ik droom van meer vitaliteit voor iedereen. Ik wil mensen leren, verleiden en behandelen richting meer betekenisvol leven. Want dit kan alleen als je fysiek en mentaal gezond bent.

 

 

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

Ik ben niet zo van de wensen. Ik geloof dat als je iets wilt of een visie hebt (een echte, niet zo maar een oppervlakkig verlangen), je een stap moet zetten. Breng het terug tot jezelf: wat kan je nu doen richting die hogere wens? Voor mij is dat meer vitaliteit voor iedereen, daar ben ik iedere dag mee bezig.

 

 

Ben je gelukkig?

Ja!

 

 

Wat is jouw definitie van succes?

Dat iedere dag betekenisvol is.

 

 

Gedeeld: win een exemplaar van mijn boek FOOD BODY MIND

Ik wil graag 2 exemplaren van mijn boek FOOD BODY MIND weggeven. Wil je hier kans op maken? Deel dan dit interview en tag mij hierin op Facebook of Twitter of Instagram. En stuur een mail naar Claire met daarin jouw adres; info@clairesmission.com.  Volgende week maandag (21 mei) maken wij de 2 winnaars bekend. ♥

 

 

 

[separator]

 

 

Na het lezen van zijn boek ‘How to Create a Vegan World’, vroeg ik mij af wie Tobias Leenaert is en wat zijn drijfveren zijn? Dus ik trok de stoute schoenen aan en ik vroeg hem of ik hem mocht interviewen. En tadaaa, dit is het eindresultaat. Het komt niet vaak voor dat iemand zich zo kwetsbaar en eerlijk op durft te stellen. Wil je Tobias echt leren kennen? Lees dan snel verder en laat je inspireren.

 

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Ik denk dat ik vooral energie krijg van positieve contacten met andere mensen en het gevoel te hebben dat ik anderen kan helpen of inspireer. Wanneer ik lezingen geef heb ik heel veel energie en ben ik helemaal in the moment. Daarnaast krijg ik ook een goed gevoel wanneer ik iets gecreëerd heb. Dat kan een blogpost zijn, of een nieuwe presentatie, of wat dan ook…

 

 

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Ik was ongeveer tien jaar toen ik mij afvroeg wat het relevante verschil was tussen de hond bij onze stoof en de koe op de wei in de regen. Ik vroeg mij af welk verschil precies kon rechtvaardigen dat ik de ene streelde en de andere opat. Ik vond geen verschil en realiseerde mij dat ik eigenlijk zou moeten stoppen met dieren eten. Maar ik at zo graag vlees. Ik koos er altijd voor bij een restaurant en ik protesteerde altijd wanneer mijn moeder iets vegetarisch kookte (zij wou gezond eten maar sprak niet over dierenleed). Uiteindelijk heb ik pas aan de universiteit iemand leren kennen die mij het boek Animal Liberation van Peter Singer gaf. En daarna ben ik, nog steeds stap voor stap, geëvolueerd. Eerst naar pescatariër, toen vegetariër en daarna naar veganist.

 

 

Om welke reden ben je vegan geworden?

Voor mij was het allemaal om dieren te doen, maar de andere voordelen voor de planeet en het milieu neem ik er graag bij. Ik vind gewoon niet dat we dieren moeten laten lijden en doden als we perfect zonder kunnen. Vroeger was dat misschien te rechtvaardigen, maar het past volgens mij niet meer bij het gevoel voor moraal dat we vandaag ontwikkeld hebben.

 

  

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Die zijn verdeeld tussen de supermarkt en een natuurvoedingswinkel. Ik kook heel graag (en volgens mijn vriendin niet slecht) en ik heb graag van alles in huis om mee te experimenteren. Ik geniet ook van een glas goede wijn. Ik probeer de ongezonde dingen te beperken, maar ik slaag er lang niet altijd in.

 

 

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

De mensen die dicht bij mij staan zijn inderdaad voor het grootste deel mee geëvolueerd: mijn broer, mijn moeder, mijn vader, vrienden… Maar een meer structurele impact heb ik denk ik met de lezingen die ik geef en de dingen die ik schrijf.

 

 

Je bent de co-founder van ProVeg International, co-director van Centre for Effective Vegan Advocacy (CEVA), founder van EVA en auteur van het boek ‘How to Create a Vegan World’. Hoe combineer je dit alles en hoe zorg je ervoor dat je alles evenveel aandacht geeft?

Dat gaat allemaal organisch. Vroeger was ik directeur van EVA en had ik veel meer verantwoordelijkheid: over het budget, over onze plannen, over mensen… Sinds ik een burn-out heb gehad en EVA verlaten heb, probeer ik het met iets minder stress en deadlines te doen. Het is zoeken naar een evenwicht tussen enerzijds het gevoel voldoende te doen voor dieren en anderzijds mijn eigen gemoedsrust.

 

 

Wat betekent vegan advocacy voor jou? En kun je ons meer vertellen over het Centre for Effective Vegan Advocacy (CEVA)?

Vegan advocacy gaat uiteraard over het verspreiden van de blijde vegan boodschap, of het op een of andere manier meewerken aan de verdere verplantaardiging van de wereld. Bij EVA heb ik zo’n vijftien jaar gewerkt met allerhande stakeholders (ik noem ze “steakholders”) en heb ik veel ervaring opgedaan omtrent communicatie met mensen en groepen die nog niet aan boord zijn met ons idee. Na EVA ben ik mij gaan richten op het doorgeven van mijn opgedane ervaring en kennis aan andere vegans. Als de mensen die al aan boord zijn, de boodschap kunnen verspreiden op een efficiënte manier, dan zou dat enorm helpen. Ik vond dat daar werk aan de winkel was en dat veel vegans teveel communiceren vanuit hun eigen waarde, positie, ervaringen zonder voldoende rekening te houden met hun publiek. Rekening houden met je publiek is het centrale punt van wat ik vertel.

 

  

Hoe is de samenwerking met jou en Melanie Joy, de andere co-director van Centre for Effective Vegan Advocacy (CEVA), tot stand gekomen?

 

Ik was al langer bevriend met de man die later haar echtgenoot zou worden: Sebastian Zoesch, directeur van de Duitse veggie vereniging VEBU (nu van naam veranderd naar ProVeg). Hij heeft mij aan Melanie voorgesteld. We hebben op een bepaald moment samen een training gegeven in Berlijn en dat viel zo goed dat we besloten dit verder op te zetten en structureel samen te werken. Momenteel reizen we dus de wereld rond met onze trainingen.

 

  

Wat zijn de 3 meest bijzondere momenten die je samen met Melanie Joy hebt meegemaakt tijdens jullie vegan advocacy werk?

We ontmoeten geweldige mensen en een bloeiende beweging waar we ook komen: van Argentinië tot Australië, van Helsinki tot Kaapstad. Ons meest recente reis naar Taiwan was een van de mooiste tot nu toe. De host organisatie was een boeddhistische spirituele groep. Die mensen waren niet alleen heel liefdevol, maar ook nog eens enorm goed georganiseerd. Als je je over niets zorgen moet maken, alles vlekkeloos verloopt, en je je kan focussen op je taak en de deelnemers het beste van jezelf kan geven dan geeft dat een geweldig gevoel.

 

  

Ook ben je de co-founder van ProVeg International. Hoe ziet jouw rol eruit en waar staat ProVeg International voor?

ProVeg International is een nieuwe vegan organisatie, die eigenlijk een rebranding is van het vroegere Duitse Vebu (VegetarierBund Deutschland). ProVeg is ontstaan toen Sebastian – de directeur – en ik lang geleden het idee hadden om een soort van Greenpeace van het veganisme op te richten: een organisatie die in vele landen onder dezelfde vlag zou opereren. Dat bestond nog niet, in elk land was er een aparte organisatie – wat veel nadelen heeft. Vandaag is ProVeg, een dik jaar na zijn ontstaan, al aanwezig in vijf landen en we groeien heel snel. De organisatie heeft nu bijna honderd medewerkers. Ons hoofddoel is de halvering van de productie en consumptie van dierlijke producten tegen 2040. Mijn rol is vooral strategisch. Ik geef advies bij het grotere plaatje en vertegenwoordig de organisatie ook naar buiten toe, op congressen, festivals en tijdens lezingen. Ik bemoei mij niet met de dagelijkse werking.

 

  

Daarnaast heb je net je eerste boek geschreven ‘How to Create a Vegan World’. Ik heb hem uiteraard direct gekocht en gelezen. De titel alleen al is erg interessant! Kun je er nog wat meer over vertellen voor iedereen die nog niet eerder van jouw boek heeft gehoord?

Het boek is bedoeld voor mensen die al aan boord zijn met het vegan idee en beantwoordt niet de vraag waarom, maar hoe. Ik argumenteer dat pragmatisch te werk gaan vandaag meer zoden aan de dijk zal zetten dan al te idealistisch denken en communiceren. Ik leg uit hoe vleesvermindering, om welke reden dan ook, ons kan brengen naar een vegan wereld. Ik heb het ook over het belang van onze omgeving en vooral de bedrijfswereld die alternatieven creëert. En er is een groot hoofdstuk over hoe vegans beter kunnen communiceren met de buitenwereld. Het meest controversiële is wellicht het stuk over de definitie van veganisme en hoe te rigide denken daarover ons niet helpt.

  

 

Hoe heeft het schrijfproces eruit gezien?

Dat was vooral lang. Ik dacht op een bepaald moment dat het boek klaar was, mailde het manuscript naar de uitgever, maar kreeg te horen dat het duidelijk nog in “the early stages” was. Ik was zo ontmoedigd dat ik het een jaar liet liggen en pas daarna heb verder gewerkt. Schrijven vraagt heel veel discipline. De ene dag heb ik daar meer van dan de andere. In ieder geval ben ik blij dat het boek er nu is en vooral dat het zo positief ontvangen wordt.

 

 

Je aanpak is vrij soft wanneer we het hebben over vegan advocacy. Je geeft aan dat we bijvoorbeeld meer dierenlevens kunnen redden wanneer we mensen motiveren om een dag geen vlees te eten, flexitariër worden in plaats van dat we mensen oproepen om vegan te worden. Ben je nooit bang geweest voor kritiek? Wat is de ergste kritiek die je hebt ontvangen en hoe ben je daarmee omgegaan?

Er is kritiek ja. Ik ben er niet bang voor, maar die kan wel pijn doen. Als je probeert een goed mens te zijn en je inzet om de wereld beter te maken, en je doet dat bijna helemaal vrijwillig, dan doet het soms pijn wanneer mensen zeggen dat het om je ego, of geld, of wat dan ook te doen is. En die pijn komt van een ontgoocheling in hoe andere mensen – die eigenlijk in je kamp zitten – zo snel kunnen oordelen, hoe ze zo snel kunnen denken je te kennen. Alsof ze je gedachten kunnen lezen. Hoe ik ermee omga? Als ze grof blijven, blokkeer ik ze op Facebook, want ze maken mij niet gelukkiger. En voor de rest probeer ik ze te begrijpen, mij te realiseren dat ze het allemaal goed bedoelen en ook van dieren houden, en tenminste om iets geven.

 

 

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Er zijn veel mensen die ik inspirerend vind. Om er maar één te noemen: de onlangs overleden Marshall Rosenberg, grondlegger van “geweldloze communicatie”. Ik vind het leren communiceren met elkaar, vooral wanneer we van mening verschillen, ontzettend belangrijk. Als we dat niet kunnen leren, zijn we verloren. Rosenberg heeft een poging gedaan een systeem te ontwerpen om beter met elkaar te kunnen communiceren. Het is niet makkelijk en niet perfect, maar het stemt tot nadenken en het inspireert.

  

 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

  •  Doe het op je eigen tempo.
  • Laat je niet wijsmaken dat het alles of niets is of dat je perfect moet zijn.
  • Houdt je geest open. Veganisme betekent stoppen met dierlijke producten. Het betekent niet stoppen met denken.
  • Zorg dat het makkelijk is om lekkere dingen te eten.

 

 

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik wil ooit fictieboeken gaan schrijven. Het zouden vreemde mengelingen zijn van filosofie, technologie, futurisme, spiritualiteit en paranormale dingen.

 

  

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

Los van een vegan wereld en wereldvrede en het einde van het lijden? Hier zijn er een paar:

 

  • Dat mensen trager zouden zijn in het vormen van meningen en oordelen. Ik noem het “slow opinion”. Meer nadenken, meer luisteren, minder over alles een opinie willen hebben.
  • Dat we er beter in slagen om het hart en het hoofd (empathie en rationaliteit) te combineren met elkaar.
  • Dat er morgen goedaardige aliens landen die onze maatschappij naar het volgende level tillen.

 

  

Ben je gelukkig?

Doorgaans scoor ik een acht tot tien op dat gebied. Wat mijn omstandigheden betreft heb ik een fantastisch leven. Ik heb een geweldige vriendin, woon in een mooi huis (dat van haar is), heb een super job, hoef mij geen zorgen te maken over geld, ben kindvrij, en heb van alles meer dan genoeg. Alleen is het in mijn hoofd soms allemaal zeer complex en word ik soms een beetje gek van teveel nadenken. En ja, ik heb al veel geprobeerd ook mediteren, maar dat heeft nog geen vruchten afgeworpen.

 

  

Wat is jouw definitie van succes?

Ik denk dat ik dat zou definiëren als een combinatie van gelukkig (of tevreden) zijn enerzijds, en anderzijds een significante positieve impact hebben voor andere wezens. Als er één van de twee ontbreekt zou ik mezelf niet succesvol vinden. Daarnaast denk ik ook dat het te maken heeft met realiseren van je eigen potentieel. Sommige mensen kunnen nu eenmaal meer dan andere en misschien dat ik van hen meer zou verwachten voordat ik hen succesvol zou noemen.

  

 

Gedeeld: Mijn lijst met positieve quotes.

Op momenten dat ik teveel nadenk of extra inspiratie kan gebruiken, lees ik mijn lijst met positieve quotes. Deze wil ik graag met jullie delen (klik hier). ♥

 

 

 

[separator]

 

Pin It