Tag

verslaving

Browsing

Op 7 juni dit jaar overleed mijn vader aan de gevolgen van alcoholisme. Over zijn verslaving en wat dit met mij als kind heeft gedaan, schreef ik een paar maanden geleden een blog artikel waar ik ontzettend veel reacties op ontving. Waaronder van Daniel; de geweldige fotograaf die de eerste foto’s van ons als kersvers gezin gemaakt heeft. In dit interview deelt hij het verhaal van zijn moeder die overleed aan de gevolgen van haar verslaving, zijn levenslessen en hoe hij in het diepste dal het licht vond in fotografie. Ook kun je kans maken op loveshoot t.w.v. €200!

Ons verleden heeft enorm veel overeenkomsten. Zo ben je net zoals ik, een kind van een verslaafde. Hoe heeft dit jouw leven beïnvloed?

Eigenlijk werd ik altijd een beetje boos als iemand iets slechts over mijn moeder zei. Ik wilde nooit horen dat ze ‘een verslaafde’ was. Ik denk dat dit was omdat ik van haar hield en wist dat ze zoveel meer was dan alleen dat. Toen ik klein was merkte ik er niet veel van. Ik weet alleen dat ik de geur van rook verschrikkelijk vond. Van het bier trouwens ook. Later, eind basisschool denk ik, ging ik steeds meer beseffen hoe slecht roken voor je is en begon ik mij te ergeren aan elke sigaret die ze opstak. Ook zag ik het verband tussen het alcoholgebruik en de ruzies met mijn vader. 

Mijn moeder was heel sociaal. Ze kon met wildvreemde mensen uren kletsen. Iedereen kende haar en ze was of aan het lachen of aan het schelden. Een echte Rotterdamse. Voor mij en mijn broertje deed ze alles. Ze was in alle opzichten een voorbeeld voor mij. Maar toch snapte ik iets niet. 

Ze had op veel vlakken een sterke wilskracht en veel doorzettingsvermogen. Bijvoorbeeld toen de dokter zei dat ze geen kinderen kon krijgen. “Dat zullen we nog wel eens zien, pleur effe gauw op” zei ze. Toen adopteerde ze mij en vier jaar later mijn broertje. Twee keer per week een half uur fietsen door de regen om mijn broertje en mij naar zwemles en voetbal te brengen was nooit een probleem. Voor ons deed ze alles.

Maar stoppen met roken en drinken lukte echt niet. Ik begreep niet waarom haar dit niet lukte. Ze zei dan: ‘’ik rook al vanaf mijn 14de, probeer dan maar eens te stoppen.’’  Ook vertelde ze over haar moeilijke jeugd en dat ze daardoor gewend was te drinken. Ze heeft meerdere malen hulp gezocht en in verschillende klinieken gezeten. Ze heeft er echt hard aan gewerkt en ik ben er trots op dat ze haar drankverslaving heeft overwonnen. Roken is helaas niet gelukt. Longkanker met later uitzaaiingen naar de hersenen en haar overlijden waren hier het gevolg van.

Naast de vele goede dingen die ik van haar heb mogen leren, liet ze in haar verslavingsgevoeligheid het tegenovergestelde zien. 

Maar een slecht voorbeeld is ook een voorbeeld. Ik heb geleerd hoe het niet moet en wat er dan gebeurd. Dit heeft mij gevormd. Zo heb ik nooit gerookt, drink ik niet en ben ik altijd bezig met een gezonde levensstijl. Vooral het feit dat ik geen bier drink vinden veel mensen raar. De geur alleen al roept bij mij negatieve gevoelens op. Ook vind ik zo’n blikje of flesje gewoon helemaal niet bij mij passen. Ik kan er niet van genieten en hoef dat ook niet.

Wat zijn jouw 3 grootste en belangrijkste levenslessen?

Hakuna matata!

Heb geen zorgen, zorg maar dat je geniet. Nooit gedacht dat dit zo diep kon zijn. Maar zo is het echt! Ik heb geleerd de dingen die ik niet kan veranderen te accepteren. Ongeacht of je je zorgen maakt om iets, het gaat niets aan de situatie veranderen. Behalve dat het druk maken slecht is voor je gezondheid en je eigen leven minder fijn maakt. Ik kijk bijvoorbeeld ook nooit naar het nieuws. Ik focus op de positieve dingen in mijn leven en ik ben dankbaar voor wat ik heb. Ik kan er bewust van genieten. Don’t worry be happy! 

Iedereen heeft zijn eigen beleving. Leer te filteren en de feiten te zien.

Elk verhaal wat je hoort wordt verteld vanuit de ogen van de verteller. Vraag na een voetbalwedstrijd Feyenoord – Ajax maar eens of alles eerlijk is gegaan aan de supporters. Weinig kans dat de mensen in Rotterdam hetzelfde vertellen als in Amsterdam. Zo is het met elke situatie. Iedereen wordt gevormd door zijn verleden. Het is maar net hoe degene die het verhaal vertelt tegen de wereld aan kijkt. Mensen die kansen zien, met humor of enthousiasme kunnen vertellen inspireren mij.

Doe wat je écht leuk vind.

Begin dit jaar las ik op Instagram bij een model iets over de Wet van de aantrekkingskracht. Vervolgens kwam ik bij een podcast hierover en uiteindelijk bij Michael Pilarczyk. Sinds ik zijn Meditation Moments app ben gaan gebruiken heeft mijn leven echt een duidelijke richting gekregen. Deze app bevat zijn luisterboek: Master your Mindset en zijn vertaling van Napoleon Hills boek Think and grow rich. Deze luister ik nu voor de vijfde keer. Deze boeken bevatten een stappenplan voor succes. Ze laten mij nadenken over wat ik nu eigenlijk echt wil in het leven. Vervolgens leer je een doel te stellen, een plan te maken en handige manieren om hier keihard aan te werken.

Sinds ik dit doe lijkt het alsof ik op een roze wolk leef. Het geeft mij veel positieve energie om hier bewust mee bezig te zijn. Omdat ik merk dat ik succes boek en elke dag een stap zet richting mijn doelen, weet ik dat ik goed bezig ben. Ik sta elke ochtend met veel energie op omdat ik weet dat ik elke dag weer de kans krijg om stappen te zetten richting het leven van mijn mooiste leven.

Je moeder is, net zoals mijn vader, overleden aan de gevolgen van alcoholisme en sigaretten. Kun je hier wat meer over vertellen?

Over levenslessen gesproken. Ik heb er nog één: Het leven heeft een deadline. Deze kwam hard, keihard binnen toen ik hoorde dat mijn moeder uitzaaiingen had naar de hersenen en dat ze nog maar drie maanden te leven had. Ze wilde heel graag oma worden en op dat moment was mijn vrouw zes maanden zwanger. Uiteindelijk is ze gelukkig wel oma geworden en heeft ze het na de geboorte nog drie maanden uitgehouden.

Het overlijden van mijn moeder had ook op mijn tante en mijn nicht een grote impact. Toen mijn tante hoorde dat haar zus was overleden belandde zij op de intensive care met longproblemen. Dit was zo heftig dat zij niet bij de uitvaart van haar zus kon zijn. Mijn nicht was er wel. Zij had een sterke band met mijn moeder. Waarschijnlijk omdat zij soortgelijke problemen hadden. Na de uitvaart is mijn nicht naar huis toe gegaan, in een stoel gaan zitten en gaan roken en drinken totdat ze niet meer kon. Ze had een einde gemaakt aan haar leven. Mijn tante verloor dus binnen een week haar zus en een dochter. 

Drie maanden later was mijn tante inmiddels alweer een tijdje thuis. Ik durfde haar niet te bellen, omdat ze zo veel op mijn moeder leek. Aan de telefoon leken hun stemmen bijna identiek. Toen ik van mijn vader hoorde dat ze mijn dochter wel weer eens wilde zien besloot ik haar toch te bellen. Dat deed ik op een vrijdag. Het was toch wel fijn en vertrouwd om haar stem te horen. We spraken af voor zondagmiddag om 12:00 uur.

Die zondag werd ik in de ochtend gebeld door mijn andere nicht. Ze zei dat mijn tante tweemaal een hartstilstand had gehad en in de ambulance was overleden. Ze had de avond voor onze afspraak heel het huis netjes gemaakt, dingen verplaatst en extra boodschappen gedaan. Het was te veel voor haar.

Zo raakte ik binnen drie maanden drie mensen kwijt en was het voor mij glashelder dat het leven een deadline heeft. Elke dag heb je minder tijd. Dus ben ik er iets mee gaan doen!

Hoe heb je dit alles verwerkt? En wat zijn jouw tips?

Mijn tip is: zoek hulp! Praat. Je bent niet alleen en je hoeft het ook niet alleen te doen. Ik probeerde dat wel en sloot mij voor alles en iedereen af. Hierdoor raakte ik in een depressie en burn out. Ik had het gevoel dat niemand mij begreep of wist wat ik voelde. Mijn hoofd zat zo vol met ongeloof, verdriet en paniek dat ik niet meer kon nadenken. Ik had alleen verplichte gesprekken met mijn vrouw over boodschappen en onze dochter. Maar zelfs een simpele vraag als; wat wil je eten? kon ik niet beantwoorden. Wat leidde tot frustratie en ruzies tussen mij en mijn vrouw die er eigenlijk alleen voor stond. Terwijl ze net moeder was geworden van haar eerste kind. Normaal gesproken praat ik in mijn hoofd tegen mezelf als ik nadenk. Toen lukte mij dat gewoon niet. Als ik het probeerde leek het alsof mijn hersenen geen lucht kregen. Geen ruimte om na te denken. Alles was mij te veel. Ik ging hier mee om, door voor mij uit te staren, geen antwoord te geven en contact zo veel mogelijk te vermijden.

Mijn vader en moeder gingen naar een psycholoog die hen hielp bij het omgaan met kanker. Toen mijn moeder overleed, heb ik haar plek daar ingenomen. De psycholoog heeft mij leren praten over alles. Het heeft mij echt veel geholpen om met haar te praten. Vrienden weten vaak niet wat ze moeten zeggen, omdat ze het niet hebben meegemaakt. Anderen proberen je te helpen met adviezen waar je niks mee kan of ze zeggen: ‘je moet het een plekje geven’. Op die zin zat ik totaal niet te wachten.

Praten met Annemarije, mijn psycholoog, was vanaf het begin al anders. Ik merkte dat dit haar vak was en het was fijn om haar alles te vertellen zonder een oordeel te krijgen. Wij hebben ook samen gewerkt aan mijn zelfvertrouwen, eigenwaarde, mindfulness en het plezier in het leven terugkrijgen. Want dat was helemaal weg. 

En in je dieptepunt kwam je passie voor fotografie (opnieuw) tot leven! Kun je hier wat meer over vertellen?

Dit kwam eigenlijk door de gesprekken met de psycholoog. Zij heeft me laten inzien hoe belangrijk het is om voor jezelf te zorgen. Ze gaf mij de opdracht om elke dag iets nuttigs, iets leuks en iets ontspannends te doen. Ik ging ter re-integratie weer een paar uurtjes werken, ben weer begonnen met voetbal, fitness en ook weer met fotografie. 

Fotografie is echt prachtig. Het geeft mij zó veel moois. Ik begon toen met landschappen. Ik weet nog dat ik voor het eerst sinds lange tijd ergens van kon genieten. Het was de zonsopkomst bij de Erasmusbrug in Rotterdam. De lucht kleurde mooi oranje en je zag de stad langzaam wakker worden. De rust en het gevoel van de zon op mijn gezicht liet mij voor het eerst sinds lange tijd weer ergens van genieten. 

Daarna wilde ik mij richten op portretfotografie en ben ik via Facebook in groepen terecht gekomen waar modellen en fotografen afspreken om samen te shooten. Via deze groepen heb ik met veel modellen mogen shooten. Tijdens de shoot leerde ik nieuwe mensen kennen. Dat, en het feit dat ze blij waren met de resultaten gaf mij weer zelfvertrouwen. Zo bloeide mijn passie voor fotografie weer helemaal op.

Wanneer wist je dat je professioneel wilde gaan fotograferen?

Het was al een paar jaar een droom, maar daar bleef het toen bij. Eind vorig jaar fotografeerde ik de bruiloft van een vriendin van mij. Ik vond het helemaal geweldig om zo’n belangrijke dag te mogen vastleggen. Toen kort daarna het Coronavirus uitbrak zag ik dit als een kans. Ik had eindelijk de tijd om mij echt te verdiepen in trouwfotografie en mijn website te bouwen. 

Door de boeken van Michael Pilarczyk heb ik een strategisch plan om succesvol te worden. Hierdoor heb ik het geloof en vertrouwen gekregen dat ik echt professioneel fotograaf wil en kan worden.

Inmiddels heb ik een aardige site staan door een samenwerking met meerdere specialisten en heb ik in Asim Bari een top fotograaf als coach gevonden. Elke dag zet ik een stap richting mijn doel en dat voelt goed.

En direct met heel veel succes! Want je won de Photomasters fotowedstrijd! Wat heeft deze erkenning met en voor je gedaan?

Ja haha dat was echt geweldig! Twee jaar geleden zag ik de Photomasters wedstrijd voor het eerst. Er deden duizenden mensen mee vanuit heel de Benelux. De 11 prijswinnaars hadden super mooie fotoseries en kregen een groot prijzenpakket. Het werd mijn droom om daar tussen te staan als winnaar. Ik kreeg een ingeving voor een fotoserie waarbij ik een ballerina gebouwen uit de stad zou laten ‘nadoen’ in haar poses. En een paar weken later kreeg ik een mailtje dat ik bij de prijswinnaars zat! 

Toen ik won was ik vooral blij met de erkenning. Mijn idee en uitvoering waren blijkbaar goed genoeg om een prijs te winnen. Als ik er nu op terugkijk ben ik vooral trots op de manier waarop. 

Ik herken de formule tot succes uit Think and Grow Rich. Het gaat om een sterk verlangen naar het behalen van je doel, een goed idee krijgen, plan maken en actie ondernemen. Ik ben blij dat ik voor mezelf (nog meer) bewijs heb dat deze formule werkt.

Kun je wat meer vertellen over Trouwfotosvandaan.nl?

Ik wil gaan doen wat ik écht leuk vind en dat is mensen blij maken en verrassen met mijn creativiteit en kwaliteit. In fotografie, mijn passie, kan ik dit goed voor elkaar krijgen. Bruiloften zitten heel de dag door vol met prachtige momenten, uitdagingen voor mij als fotograaf en er zijn veel vrolijke mensen. Elke bruiloft is een feest en de blijdschap en dankbaarheid wanneer ik de eindresultaten laat zien maakt mij echt gelukkig. Dit merkte ik toen ik vorig jaar een bruiloft van een vriendin mocht fotograferen. Kort daarna ben ik begonnen aan mijn website TrouwfotosvanDaan.nl. Ik heb inmiddels al een paar bruiloften mogen doen en er staan ook weer nieuwe op de planning. Ik hoop dat dit er nog veel meer worden, want ik vind het geweldig om te doen!

Met wat voor mensen werk je graag samen?

Ik houd ervan als mensen gevoel voor humor hebben en als mensen kiezen om hun energie op positieve dingen te richten. Wanneer je jezelf niet te serieus neemt dan ben je al snel mijn vriend. Ook werk ik graag met je samen als je goed bent in je vak en mij kan verrassen in creativiteit, vindingrijkheid of ambitie. Gedrevenheid om je doel te behalen en weten hoe je dat doet inspireert mij. Dat vind ik echt mooi om te zien!

Waar moet een mooie foto aan voldoen?

Juiste belichting, dus niks onder- of overbelicht. Een spannende compositie, waardoor je blijft kijken. Een mooie pose, waarbij de vormen van je model(len) goed uitkomen, een expressie die gevoel overbrengt en de juiste cameratechnieken. Hoe meer van deze dingen kloppen, hoe beter de foto.

Voeg je hier, als fotograaf, dan ook nog je eigen gevoel en stijl aan toe dan ontstaan er echt herkenbare kunstwerken.

Heb je tips voor het maken van de perfecte selfie?

Het belangrijkste is dat je goed laat zien wat je bedoeling is met de selfie. Wil je laten zien dat je ergens bent, zorg dan dat zowel jij als de plaats goed belicht en met een rechte horizon in beeld is. Wil je er zelf goed op staan, houd de camera dan op ooghoogte. Anders krijgt je lichaam rare verhoudingen. Wil je er met meerdere mensen op? Probeer hem dan met de camera aan de achterkant van je telefoon. Vergt enige oefening, maar dan komt er vaak wel meer in beeld. Je kan de foto nemen door op één van je volumeknoppen te klikken!

Stel er is één foto die je mag uitkiezen die voor jou heel dierbaar is, welke zou dit dan zijn en kun je wat meer vertellen over het verhaal achter deze foto?

Dat is een foto waar we een canvasdoek van hebben hangen in de gang. Daarop staan mijn vader en moeder op onze bruiloft. Naast het feit dat deze foto mij herinnert aan één van de mooiste dagen van mijn leven, besef ik bij het zien ervan ook dat ik heel mijn leven zoals het is te danken heb aan hen. Ook krijg ik een fijn gevoel als ik mijn ouders zie stralen op deze foto. Voor mij is dit hoe gelukkig zijn eruit ziet.

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik zou heel graag bruiloften willen fotograferen op prachtige locaties in het buitenland. Bruiloften zijn sowieso geweldig en als ik dan ook nog op de mooiste locaties mag komen zou het helemaal perfect zijn. 

Voor samenwerkingen sta ik zeker open. Ik ben op zoek naar weddingplanners, trouwlocaties en bruidswinkels. Eigenlijk zijn alle trouwleveranciers zijn welkom. Misschien kunnen we samen iets moois aanbieden of een styled wedding shoot organiseren.

Wat is jouw definitie van succes?

Succes is het resultaat van de manier waarop je denkt. Dat heb ik geleerd van Michael Pilarczyk. Uit zijn boek Master your Mindset en zijn vertaling van Think and Grow Rich leerde ik een strategie en denkwijze waarmee ik gericht kan werken aan aan het behalen van succes. Succes is een keuze. Niet dat je kan kiezen: doe mij maar succes, maar je kan er wel voor kiezen om gedisciplineerd en hard te werken zonder op te geven.  Succes volgt dan. Daar vertrouw ik op.

Delen: WIN! Een loveshoot t.w.v.  €200!

Het is alweer even geleden dat Daniel de allereerste foto’s van Lana, Roy en mij heeft gemaakt maar we zijn er nogsteeds zo blij mee! En… Ik heb geweldig nieuws! Daniel geeft namelijk één loveshoot t.w.v. €200,- voor 20 bewerkte foto’s weg. Mogen we jou hier blij mee maken? Stuur dan een mail naar info@clairesmission.com en laat ons weten met wie jij deze loveshoot zou willen doen. Nog meer kans maken? Volg Daniel dan ook op Instagram en laat een reactie achter onder dit interview.

Volgende week dinsdag ontvangt de winnaar een persoonlijk mailtje. ❤


Op 7 juni kreeg ik het gevreesde telefoontje. Mijn vader is overleden aan de gevolgen van een jarenlange verslaving aan alcohol. Dit blog artikel gaat over hem, over mij als dochter van een verslaafde maar ook over jou. Peggy-Sue Figueira van PSFVerslavingszorg (en bekend van verschillende tv-programma’s) deelt haar tips en ervaringen. Ook laat ze zien hoe je een verslaafde kunt ‘redden’ en hoe het leven na een verslaving eruit kan zien.

Over mijn vader: mijn kant van het verhaal.

Ik ken mijn vader niet beter dan een man die wakker wordt met een blikje Heineken en naar bed toe gaat met nog een laatste slokje bier; 24/7 dronken. Toen ik nog jong was, was mijn vader een enorme vechtersbaas en was hij enorm agressief wanneer hij dronken was. Toen ik 5 jaar was, liep dit dusdanig uit de hand dat ik mijn moeder in een plas bloed in de keuken aantrof. Het was de druppel die ervoor zorgde dat wij vluchtte en in verschillende ‘Blijf van m’n Lijf huizen’ gingen wonen.  

Mijn vader werd veroordeeld tot poging tot doodslag en mijn moeder vroeg de scheiding aan. Maar bij de voogdij rechtszaak, koos de rechter ervoor dat ik ieder weekend bij mijn vader moest doorbrengen tot aan mijn 12de verjaardag. Die jaren kenmerken zich door heel veel leed, verdriet, wachten op mijn vader die uiteindelijk niet op kwam dagen, eenzaamheid maar ook zorgen voor. Daarnaast was er bijna maandelijks een zelfmoordpoging die mijn vader ondernam en waar ik hem (soms ook samen met mijn moeder) voor behoeden. Ondanks alles, ben ik altijd dol geweest op mijn vader. Want wanneer we samen waren gingen we meerdere keren naar de bioscoop toe en besteden we uren in allerlei platenzaken, maakte we samen cassettebandjes met de nieuwste hits (zo ontstond mijn liefde voor radio) en hij moedigde mij altijd aan om verhalen te schrijven. Zowel met de hand als op de typemachine. Allebei waren we stapelverliefd op Amsterdam; de plek van vrijheid, geen regels en waar alles kon waar wij zin in hadden.

Verslaving is een ziekte.

Mijn vader was een enorm charismatische man die met vrijwel iedereen een gesprek kon voeren. Het was vaak gezellig, waardoor zijn alcohol inname soms ook een beetje werd weggelachen. Ook als kind wanneer hij mij meenam naar de kroeg, zag bijna niemand daar kwaad in.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Het is in meerdere studies duidelijk geworden, dat er een dopamine eiwit tekort is (D2) bij een verslaafde. Veel mensen met de ziekte verslaving (zo noemen we het), hebben ook een gebrekkig emotie regulatie in de amygdala van het brein. We weten ook dat het rationele deel van het brein, de pre-frontale cortex, ook niet fungeert zoals het zou moeten. Er is een soort ‘over-ride knop’. Waar iemand zonder de ziekte verslaving een slecht idee ook daadwerkelijk een slecht idee zou vinden en daarnaar handelt, zal de verslaafde 9 van de 10 keer het goedpraten voor zichzelf en het gewoon doen of er zelfs niet over nadenken.’’

Wanneer ben je verslaafd?

Mijn vader kon niet zonder alcohol. De beste gesprekken die ik met hem heb gehad, dateren dan ook vaak uit een moment dat hij ‘gedwongen nuchter’ was. Bijvoorbeeld wanneer hij in de gevangenis zat en ik op bezoek ging, of ’s ochtends wanneer hij net wakker was en zijn eerste blikje bier dronk. Dat hij verslaafd was, is voor mij altijd duidelijk geweest.

Dit zijn de laatste foto’s die van mijn vader gemaakt zijn.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Verslaving betekent ‘ziek’ psychologisch gedrag. Het blijven ‘gebruiken’ ongeacht de negatieve consequenties. Alles ervoor over hebben om aan meer te komen. Er obsessief mee bezig te zijn, veelal in het geheim. Zelf in een diepe ontkenning zitten. “ik drink omdat…..”. De verslaafde geeft alles de schuld; ‘mijn verleden, mijn vrouw, mijn baas’. De kern zit in de machteloosheid over het gedrag, of middel, en een duidelijke ‘toetsing’ hiervan is de onhanteerbaarheid van je leven. Vaak heeft de verslaafde meerdere uitingen van de ziekte verslaving. Bijvoorbeeld drank en gokken. Of cocaïne en seks. Gamen en blowen.’’  

Wat als ik op mijn vader lijk?

Ik lijk in veel opzichten best wel op mijn vader. Ik ben goedlachs, heb een lekkere babbel, ben voor niets of niemand bang, in mijn leven heb ik hoge pieken en diepen dalen, ik kan intens genieten, ben dol op muziek en schrijven, ik werk niet graag voor een ‘baas’, ben geen fan van regels, heb weinig met gezag en ook qua uiterlijk heb ik best wat dingen van hem geërfd. Zoals mijn haar en figuur. Al mijn hele leven ben ik dan ook bang dat ik ook zijn gevoeligheid voor verslaving heb geërfd. Om die reden drink ik vrijwel nooit alcohol en wanneer ik drink doe ik dit met mate. Maar ik ben wel 15 jaar lang verslaafd geweest aan sigaretten (dit is hoe ik stopte) en ik heb ook een aantal jaren flink geblowd. Gelukkig heb ik zelf de kracht gehad om met beide verslavingen cold turkey te stoppen.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Volwassen kinderen die zijn opgegroeid met een verslaafde ouder noemen wij ook wel ‘Adult Children of Alcoholics (or other dysfunctional parents)’. Hier zijn ook speciale meetings voor (zgn. zelfhulpgroepen bijeenkomsten, net zoals de A.A.). Er zijn meerdere kenmerken van gedrag die typerend zijn voor het volwassen kind van de verslaafde. Een paar hiervan: (te) empathisch, veel zelfkritiek (dus perfectionist), enorm loyaal, ‘people-pleasing’, enorm streng voor zichzelf, moeite met intieme relaties, impulsiviteit (leidt vaak tot zeer negatieve gevolgen), twee uiterste: of enorm verantwoordelijk, of extreem onverantwoordelijk. Ze partneren ook vaak met iemand die kampt met verslaving(-sgedrag).  Daarnaast er ook een genetische aanleg ‘genetic predisposition’ voor de kinderen om zelf verslaafd te raken. Veel omgevingsfactoren spelen hierbij een rol, maar ook de persoonlijkheid van het kind. Een drukke ADHD jongen heeft bijvoorbeeld 100% grotere kans verslaafd te raken aan bijvoorbeeld cocaïne, want het geeft rust in zijn hoofd. Waar je op kunt letten is of hij er zelf mee in aanraking komt? Wordt er streng op het kind gelet door ouders, of zijn ze te vrij, te flexibel?  Hoe eerder een kind qua leeftijd met een middel in aanraking komt, hoe groter de kans dat hij of zij verslaafd raakt. Met wel 50% meer kans. Dus alles wat er excessief gebruikt wordt vóór de leeftijd van +/- 25 jaar.’’ 

Hoe ik het contact met mijn vader meerdere keren verbrak.

Toen ik 12 jaar was, heb ik het contact met mijn vader verbroken. Het werd gewoon teveel. Ik had vaak het gevoel dat ik 2 levens aan het lijden was; bij mijn moeder en bij mijn vader. Bij mijn vader werd de situatie steeds grimmiger. Hij gleed verder weg, werd steeds depressiever en agressiever richting mij. Jaren later, toen ik 24 jaar was, besloot ik bij hem aan te bellen. Op zoek naar antwoorden en met stiekem ook nog steeds de hoop om hem te kunnen redden. Maandenlang heb ik hem naar bed toe gebracht, ervoor gezorgd dat hij geen overdosis slaappillen in zou nemen, bij iedere instantie aangeklopt die ik maar kon vinden, geluisterd naar al zijn verhalen, hem getroost en lijdzaam toe moeten kijken hoe bepaalde mensen in zijn omgeving hem verder de afgrond in trokken. Uiteindelijk heb ik hem de keuze gegeven. Wilde hij mij in zijn leven of de mensen die hij kende uit het verkeerde milieu? Hij koos voor hen. Dat hij opnieuw niet voor mij koos, maakte de klap enorm zwaar en liet mij achter met een gebroken hart. Ik koos ervoor om door te gaan met mijn eigen leven en het contact opnieuw te verbreken.

Drie jaar geleden nam hij opnieuw contact met mij op. Hij was bang dat hij kanker zou hebben. Hij kon amper praten omdat zijn stem weg was. En natuurlijk was ik er voor hem. We belde, appte en ik bood zelfs aan om naar het ziekenhuis toe te komen. Hij kreeg een kijkoperatie. Maar ‘zijn mensen’ waren bij hem, dus ik hoefde niet te komen. Een paar uur later kreeg ik het berichtje ‘’je vader drinkt, rookt en doet alles wat god verboden heeft. Maar ik ben kerngezond!’’.

Ik had er zo op gehoopt dat dit een eye opener voor hem was geweest. Een reden om tot inkeer te komen, maar hij vond het vooral ‘lollig’. Daarom verbak ik opnieuw het contact.

De laatste keer dat we elkaar spraken was in 2019, toen hij mij feliciteerde met mijn verjaardag en ik vertelde dat ik van hem hield op Facebook.   

Wat kun je doen wanneer iemand in je omgeving verslaafd is?

Peggy-Sue Figueira: ‘’Geef in ieder geval aan dat je het ziet (wat de verslaving met hen doet). Zonder oordeel. Verdiep je erin. Verslaving is een ziekte, de verslaafde is niet verantwoordelijk voor de verslaving maar wel voor het oppakken van een pad van herstel. Zorg dat je een goede kliniek vindt, waar o.a. het abstinentie model (Minnesota model/12-stappen) gehanteerd wordt. Als je verslaafd bent dan is het niet mogelijk om te leren gedoseerd te gebruiken. Hier ben ik zeer stellig in. En, het is niet zo dat als je aan bijvoorbeeld cocaïne verslaafd bent je wel nog kan drinken omdat je daar geen moeite mee had. Alcohol is ook een drug. Het is een gateway drug naar je drug of choice. En, daarnaast is het makkelijk om te cross-addicten tussen middelen.

Als iemand niet geholpen wil worden, dan kun je daar consequenties aan verbinden. Zoals; ‘als je geen hulp zoekt kan ik niet met je verder’. Of als ouder; ‘dan stopt de geldkraan’ of ‘dan moet je het huis uit’. Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan, daarom zijn er interventionisten (zoals ik). Wanneer je een interventionist inhuurt, dan wordt je ondersteund bij het begrijpen van het ziektebeeld, het herkennen hoe de ziekte verslaving een familieziekte is en wordt je geholpen om sterke consequenties eraan te verbinden én deze ook daadwerkelijk uit te voeren.

Echter is het helaas in sommige situaties, het beste om afstand te nemen. Omdat dit heel lastig en pijnlijk is kan je ook hiervoor naar een Lotgenoten zelfhulp groep gaan (Al-Anon.) Dit is voor de familie van de (aan alcohol) verslaafde.’’

Het einde van een verslaving.

Mijn vader heeft een paar jaar geleden het syndroom van Korsakov gekregen. Dit resulteerde erin dat hij heel veel onverstandige beslissingen heeft gemaakt, diep in de schulden terecht is gekomen en op een gegeven moment moeite had om zichzelf te verzorgen. Hierdoor kon hij niet langer in zijn prachtige woning in Amsterdam blijven wonen, maar moest hij gedwongen verhuizen naar een woning van het Leger des Heils. Een geluk bij een ongeluk, want hierdoor heeft hij iedere dag hulp gekregen in huis en was er altijd iemand in de buurt om te kijken hoe het met hem ging. Hij is op 52 jarige leeftijd overleden omdat zijn lever stopte met werken en daarmee ook de rest van zijn organen langzaam uit zijn gevallen ‘Gelukkig’ is hij op tijd gevonden en is hij heel vredig in het ziekenhuis ingeslapen met behulp van morfine.

Ik heb zijn wens gehonoreerd om zijn afscheid te regelen maar ik heb ervoor gekozen om niet naar de crematie toe te gaan. Dit omdat mijn dochtertje net 8 weekjes oud was en ik geen enkel risico wilde lopen i.v.m. de hele corona pandemie. Wel heb ik met zijn broer (mijn oom) afgesproken, dat hij zijn as gaat uitstrooien op de wallen in Amsterdam. Eén van zijn favorieten plekken.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Het leven na verslaving (in herstel) is fantastisch. Je hebt het gevoel dat je van een groot ongeluk gered bent. We hebben een waanzinnige community van mensen in herstel, wereldwijd. Die verbinding met andere verslaafden in herstel bepaalt ook in grote mate hoe goed ons herstel verloopt. Het is wel zo dat hoe harder je werkt aan je herstel (zo noemen we het tegenovergestelde van in actieve verslaving zijn), hoe mooier je leven kan worden. Ongeacht de verdere externe omstandigheden. Het leven gaat natuurlijk door, met mooie en minder mooie dingen die gebeuren. Het is niet altijd makkelijk, zeker niet in het begin, maar wel 100% beter. Een succesvol leven in herstel eist wel dat de verslaafde (in herstel) hier dagelijks iets aan doet. Zoals bijvoorbeeld de diabeet ook dagelijks voeding moet bijstellen (al dan niet met insuline).’’

Wil je meer weten?

Peggy-Sue Figueira is in alle opzichten een ervaringsdeskundige. Niet alleen heeft zij zelf de kenmerken van een ACA (Adult Child of an Alcoholic) maar is ook zij jarenlang verslaafd geweest aan alcohol en cocaïne. Inmiddels is zij ‘Clean and Sober’ en heeft op basis van haar ervaringen hele mooie dingen mogen doen. Zo heeft zij aan meerdere tv-programma’s mogen meewerken waaronder het RTL4 programma Verslaafd!, Het Rotterdam Project, Caveman010 en Utopia. Daarnaast is Peggy-Sue de eigenaar en oprichter van PSFVerslavingszorg en GGZ Biesbosch. Mocht je op zoek zijn naar hulp of heb je vragen? Twijfel dan geen moment! Zij en haar team staan voor je klaar. Je kunt haar bereiken op telefoonnummer 085-1300700 of per mail (team@psfverslavingszorg.nl).

Als je vragen hebt voor mij of meer wilt weten over wat ik heb meegemaakt, je mag mij altijd mailen of een berichtje sturen op social media.


Pin It