Archive

juli 14, 2020

Browsing

Op 7 juni kreeg ik het gevreesde telefoontje. Mijn vader is overleden aan de gevolgen van een jarenlange verslaving aan alcohol. Dit blog artikel gaat over hem, over mij als dochter van een verslaafde maar ook over jou. Peggy-Sue Figueira van PSFVerslavingszorg (en bekend van verschillende tv-programma’s) deelt haar tips en ervaringen. Ook laat ze zien hoe je een verslaafde kunt ‘redden’ en hoe het leven na een verslaving eruit kan zien.

Over mijn vader: mijn kant van het verhaal.

Ik ken mijn vader niet beter dan een man die wakker wordt met een blikje Heineken en naar bed toe gaat met nog een laatste slokje bier; 24/7 dronken. Toen ik nog jong was, was mijn vader een enorme vechtersbaas en was hij enorm agressief wanneer hij dronken was. Toen ik 5 jaar was, liep dit dusdanig uit de hand dat ik mijn moeder in een plas bloed in de keuken aantrof. Het was de druppel die ervoor zorgde dat wij vluchtte en in verschillende ‘Blijf van m’n Lijf huizen’ gingen wonen.  

Mijn vader werd veroordeeld tot poging tot doodslag en mijn moeder vroeg de scheiding aan. Maar bij de voogdij rechtszaak, koos de rechter ervoor dat ik ieder weekend bij mijn vader moest doorbrengen tot aan mijn 12de verjaardag. Die jaren kenmerken zich door heel veel leed, verdriet, wachten op mijn vader die uiteindelijk niet op kwam dagen, eenzaamheid maar ook zorgen voor. Daarnaast was er bijna maandelijks een zelfmoordpoging die mijn vader ondernam en waar ik hem (soms ook samen met mijn moeder) voor behoeden. Ondanks alles, ben ik altijd dol geweest op mijn vader. Want wanneer we samen waren gingen we meerdere keren naar de bioscoop toe en besteden we uren in allerlei platenzaken, maakte we samen cassettebandjes met de nieuwste hits (zo ontstond mijn liefde voor radio) en hij moedigde mij altijd aan om verhalen te schrijven. Zowel met de hand als op de typemachine. Allebei waren we stapelverliefd op Amsterdam; de plek van vrijheid, geen regels en waar alles kon waar wij zin in hadden.

Verslaving is een ziekte.

Mijn vader was een enorm charismatische man die met vrijwel iedereen een gesprek kon voeren. Het was vaak gezellig, waardoor zijn alcohol inname soms ook een beetje werd weggelachen. Ook als kind wanneer hij mij meenam naar de kroeg, zag bijna niemand daar kwaad in.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Het is in meerdere studies duidelijk geworden, dat er een dopamine eiwit tekort is (D2) bij een verslaafde. Veel mensen met de ziekte verslaving (zo noemen we het), hebben ook een gebrekkig emotie regulatie in de amygdala van het brein. We weten ook dat het rationele deel van het brein, de pre-frontale cortex, ook niet fungeert zoals het zou moeten. Er is een soort ‘over-ride knop’. Waar iemand zonder de ziekte verslaving een slecht idee ook daadwerkelijk een slecht idee zou vinden en daarnaar handelt, zal de verslaafde 9 van de 10 keer het goedpraten voor zichzelf en het gewoon doen of er zelfs niet over nadenken.’’

Wanneer ben je verslaafd?

Mijn vader kon niet zonder alcohol. De beste gesprekken die ik met hem heb gehad, dateren dan ook vaak uit een moment dat hij ‘gedwongen nuchter’ was. Bijvoorbeeld wanneer hij in de gevangenis zat en ik op bezoek ging, of ’s ochtends wanneer hij net wakker was en zijn eerste blikje bier dronk. Dat hij verslaafd was, is voor mij altijd duidelijk geweest.

Dit zijn de laatste foto’s die van mijn vader gemaakt zijn.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Verslaving betekent ‘ziek’ psychologisch gedrag. Het blijven ‘gebruiken’ ongeacht de negatieve consequenties. Alles ervoor over hebben om aan meer te komen. Er obsessief mee bezig te zijn, veelal in het geheim. Zelf in een diepe ontkenning zitten. “ik drink omdat…..”. De verslaafde geeft alles de schuld; ‘mijn verleden, mijn vrouw, mijn baas’. De kern zit in de machteloosheid over het gedrag, of middel, en een duidelijke ‘toetsing’ hiervan is de onhanteerbaarheid van je leven. Vaak heeft de verslaafde meerdere uitingen van de ziekte verslaving. Bijvoorbeeld drank en gokken. Of cocaïne en seks. Gamen en blowen.’’  

Wat als ik op mijn vader lijk?

Ik lijk in veel opzichten best wel op mijn vader. Ik ben goedlachs, heb een lekkere babbel, ben voor niets of niemand bang, in mijn leven heb ik hoge pieken en diepen dalen, ik kan intens genieten, ben dol op muziek en schrijven, ik werk niet graag voor een ‘baas’, ben geen fan van regels, heb weinig met gezag en ook qua uiterlijk heb ik best wat dingen van hem geërfd. Zoals mijn haar en figuur. Al mijn hele leven ben ik dan ook bang dat ik ook zijn gevoeligheid voor verslaving heb geërfd. Om die reden drink ik vrijwel nooit alcohol en wanneer ik drink doe ik dit met mate. Maar ik ben wel 15 jaar lang verslaafd geweest aan sigaretten (dit is hoe ik stopte) en ik heb ook een aantal jaren flink geblowd. Gelukkig heb ik zelf de kracht gehad om met beide verslavingen cold turkey te stoppen.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Volwassen kinderen die zijn opgegroeid met een verslaafde ouder noemen wij ook wel ‘Adult Children of Alcoholics (or other dysfunctional parents)’. Hier zijn ook speciale meetings voor (zgn. zelfhulpgroepen bijeenkomsten, net zoals de A.A.). Er zijn meerdere kenmerken van gedrag die typerend zijn voor het volwassen kind van de verslaafde. Een paar hiervan: (te) empathisch, veel zelfkritiek (dus perfectionist), enorm loyaal, ‘people-pleasing’, enorm streng voor zichzelf, moeite met intieme relaties, impulsiviteit (leidt vaak tot zeer negatieve gevolgen), twee uiterste: of enorm verantwoordelijk, of extreem onverantwoordelijk. Ze partneren ook vaak met iemand die kampt met verslaving(-sgedrag).  Daarnaast er ook een genetische aanleg ‘genetic predisposition’ voor de kinderen om zelf verslaafd te raken. Veel omgevingsfactoren spelen hierbij een rol, maar ook de persoonlijkheid van het kind. Een drukke ADHD jongen heeft bijvoorbeeld 100% grotere kans verslaafd te raken aan bijvoorbeeld cocaïne, want het geeft rust in zijn hoofd. Waar je op kunt letten is of hij er zelf mee in aanraking komt? Wordt er streng op het kind gelet door ouders, of zijn ze te vrij, te flexibel?  Hoe eerder een kind qua leeftijd met een middel in aanraking komt, hoe groter de kans dat hij of zij verslaafd raakt. Met wel 50% meer kans. Dus alles wat er excessief gebruikt wordt vóór de leeftijd van +/- 25 jaar.’’ 

Hoe ik het contact met mijn vader meerdere keren verbrak.

Toen ik 12 jaar was, heb ik het contact met mijn vader verbroken. Het werd gewoon teveel. Ik had vaak het gevoel dat ik 2 levens aan het lijden was; bij mijn moeder en bij mijn vader. Bij mijn vader werd de situatie steeds grimmiger. Hij gleed verder weg, werd steeds depressiever en agressiever richting mij. Jaren later, toen ik 24 jaar was, besloot ik bij hem aan te bellen. Op zoek naar antwoorden en met stiekem ook nog steeds de hoop om hem te kunnen redden. Maandenlang heb ik hem naar bed toe gebracht, ervoor gezorgd dat hij geen overdosis slaappillen in zou nemen, bij iedere instantie aangeklopt die ik maar kon vinden, geluisterd naar al zijn verhalen, hem getroost en lijdzaam toe moeten kijken hoe bepaalde mensen in zijn omgeving hem verder de afgrond in trokken. Uiteindelijk heb ik hem de keuze gegeven. Wilde hij mij in zijn leven of de mensen die hij kende uit het verkeerde milieu? Hij koos voor hen. Dat hij opnieuw niet voor mij koos, maakte de klap enorm zwaar en liet mij achter met een gebroken hart. Ik koos ervoor om door te gaan met mijn eigen leven en het contact opnieuw te verbreken.

Drie jaar geleden nam hij opnieuw contact met mij op. Hij was bang dat hij kanker zou hebben. Hij kon amper praten omdat zijn stem weg was. En natuurlijk was ik er voor hem. We belde, appte en ik bood zelfs aan om naar het ziekenhuis toe te komen. Hij kreeg een kijkoperatie. Maar ‘zijn mensen’ waren bij hem, dus ik hoefde niet te komen. Een paar uur later kreeg ik het berichtje ‘’je vader drinkt, rookt en doet alles wat god verboden heeft. Maar ik ben kerngezond!’’.

Ik had er zo op gehoopt dat dit een eye opener voor hem was geweest. Een reden om tot inkeer te komen, maar hij vond het vooral ‘lollig’. Daarom verbak ik opnieuw het contact.

De laatste keer dat we elkaar spraken was in 2019, toen hij mij feliciteerde met mijn verjaardag en ik vertelde dat ik van hem hield op Facebook.   

Wat kun je doen wanneer iemand in je omgeving verslaafd is?

Peggy-Sue Figueira: ‘’Geef in ieder geval aan dat je het ziet (wat de verslaving met hen doet). Zonder oordeel. Verdiep je erin. Verslaving is een ziekte, de verslaafde is niet verantwoordelijk voor de verslaving maar wel voor het oppakken van een pad van herstel. Zorg dat je een goede kliniek vindt, waar o.a. het abstinentie model (Minnesota model/12-stappen) gehanteerd wordt. Als je verslaafd bent dan is het niet mogelijk om te leren gedoseerd te gebruiken. Hier ben ik zeer stellig in. En, het is niet zo dat als je aan bijvoorbeeld cocaïne verslaafd bent je wel nog kan drinken omdat je daar geen moeite mee had. Alcohol is ook een drug. Het is een gateway drug naar je drug of choice. En, daarnaast is het makkelijk om te cross-addicten tussen middelen.

Als iemand niet geholpen wil worden, dan kun je daar consequenties aan verbinden. Zoals; ‘als je geen hulp zoekt kan ik niet met je verder’. Of als ouder; ‘dan stopt de geldkraan’ of ‘dan moet je het huis uit’. Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan, daarom zijn er interventionisten (zoals ik). Wanneer je een interventionist inhuurt, dan wordt je ondersteund bij het begrijpen van het ziektebeeld, het herkennen hoe de ziekte verslaving een familieziekte is en wordt je geholpen om sterke consequenties eraan te verbinden én deze ook daadwerkelijk uit te voeren.

Echter is het helaas in sommige situaties, het beste om afstand te nemen. Omdat dit heel lastig en pijnlijk is kan je ook hiervoor naar een Lotgenoten zelfhulp groep gaan (Al-Anon.) Dit is voor de familie van de (aan alcohol) verslaafde.’’

Het einde van een verslaving.

Mijn vader heeft een paar jaar geleden het syndroom van Korsakov gekregen. Dit resulteerde erin dat hij heel veel onverstandige beslissingen heeft gemaakt, diep in de schulden terecht is gekomen en op een gegeven moment moeite had om zichzelf te verzorgen. Hierdoor kon hij niet langer in zijn prachtige woning in Amsterdam blijven wonen, maar moest hij gedwongen verhuizen naar een woning van het Leger des Heils. Een geluk bij een ongeluk, want hierdoor heeft hij iedere dag hulp gekregen in huis en was er altijd iemand in de buurt om te kijken hoe het met hem ging. Hij is op 52 jarige leeftijd overleden omdat zijn lever stopte met werken en daarmee ook de rest van zijn organen langzaam uit zijn gevallen ‘Gelukkig’ is hij op tijd gevonden en is hij heel vredig in het ziekenhuis ingeslapen met behulp van morfine.

Ik heb zijn wens gehonoreerd om zijn afscheid te regelen maar ik heb ervoor gekozen om niet naar de crematie toe te gaan. Dit omdat mijn dochtertje net 8 weekjes oud was en ik geen enkel risico wilde lopen i.v.m. de hele corona pandemie. Wel heb ik met zijn broer (mijn oom) afgesproken, dat hij zijn as gaat uitstrooien op de wallen in Amsterdam. Eén van zijn favorieten plekken.

Peggy-Sue Figueira: ‘’Het leven na verslaving (in herstel) is fantastisch. Je hebt het gevoel dat je van een groot ongeluk gered bent. We hebben een waanzinnige community van mensen in herstel, wereldwijd. Die verbinding met andere verslaafden in herstel bepaalt ook in grote mate hoe goed ons herstel verloopt. Het is wel zo dat hoe harder je werkt aan je herstel (zo noemen we het tegenovergestelde van in actieve verslaving zijn), hoe mooier je leven kan worden. Ongeacht de verdere externe omstandigheden. Het leven gaat natuurlijk door, met mooie en minder mooie dingen die gebeuren. Het is niet altijd makkelijk, zeker niet in het begin, maar wel 100% beter. Een succesvol leven in herstel eist wel dat de verslaafde (in herstel) hier dagelijks iets aan doet. Zoals bijvoorbeeld de diabeet ook dagelijks voeding moet bijstellen (al dan niet met insuline).’’

Wil je meer weten?

Peggy-Sue Figueira is in alle opzichten een ervaringsdeskundige. Niet alleen heeft zij zelf de kenmerken van een ACA (Adult Child of an Alcoholic) maar is ook zij jarenlang verslaafd geweest aan alcohol en cocaïne. Inmiddels is zij ‘Clean and Sober’ en heeft op basis van haar ervaringen hele mooie dingen mogen doen. Zo heeft zij aan meerdere tv-programma’s mogen meewerken waaronder het RTL4 programma Verslaafd!, Het Rotterdam Project, Caveman010 en Utopia. Daarnaast is Peggy-Sue de eigenaar en oprichter van PSFVerslavingszorg en GGZ Biesbosch. Mocht je op zoek zijn naar hulp of heb je vragen? Twijfel dan geen moment! Zij en haar team staan voor je klaar. Je kunt haar bereiken op telefoonnummer 085-1300700 of per mail (team@psfverslavingszorg.nl).

Als je vragen hebt voor mij of meer wilt weten over wat ik heb meegemaakt, je mag mij altijd mailen of een berichtje sturen op social media.


Regelmatig schrijf ik blog artikelen over hoe je als volwassene zelfliefde en bewustwording kunt vergroten. Ook in mijn meditatielessen is het een terugkerend thema. Maar hoe zit het eigenlijk met kinderen? Samen met Karien Kupers ben ik op onderzoek uit gegaan. In dit artikel delen wij onze persoonlijke tips hoe je kunt mediteren en affirmeren met kinderen, waarom het zo belangrijk is om hier vroeg mee te beginnen en deel ik een bijzondere meditatieoefening waardoor je jouw kind nog beter kunt leren kennen. Heel veel lees- en inspiratieplezier!

Spiegeltje spiegeltje aan de wand…

Wanneer is de laatste keer geweest dat je voor de spiegel bent gaan staan en jezelf complimenten hebt gegeven? Wanneer ik dit aan kinderen vraag, vooral op jonge leeftijd, vinden ze dit niet eens zo gek. Sterker nog, wanneer ik ze een spiegel geef, hoor je de meest lieve en zachte complimenten. ‘’Je hebt een mooie lach, ik vind het leuk dat je altijd zo vrolijk bent, je hebt mooie ogen.’’ Bij volwassenen daarentegen is het vaak een heel ander verhaal. Al snel klappen we dicht, bang dat iemand ons ziet of hoort. En laat staan, dat we onszelf zien staan. Wat we hiermee soms vergeten is dat we als ouder (to be / tante / oom / oma / opa / ander rol figuur) ook letterlijk een spiegel zijn voor onze kinderen. Wat wij over onszelf zeggen of denken, is ook iets wat we doorgeven.

Karien: ‘’Voor mij was het een enorme spiegel toen ik 10 jaar geleden moeder werd. Door gebeurtenissen uit het verleden (niets ernstigs) had ik mij altijd voorgenomen dat ik geen kinderen wilde krijgen omdat ik bang was dat ik geen goede moeder zou zijn en omdat ik dacht dat dit de juiste manier was om patronen binnen onze familie te doorbreken. Het universum besliste anders… Toen ik 39 jaar was werd ik voor de eerste keer moeder. Op dat moment begon ik te beseffen dat ik er zelf verantwoordelijk voor ben hoe ik moeder wil (en kan) zijn. We hadden zelfs het geluk dat ik nog een tweede keer moeder mocht worden. Ik ben zelf enig kind en heb dit altijd als lastig ervaren. Dat ik zelf twee kinderen mocht krijgen, daar ben ik heel erg dankbaar voor. Toch is de opvoeding soms nog wel een ‘dingetje’, dat heeft dan meer met mij te maken dan met de kinderen zelf of wat er op een bepaald moment gebeurt. Als ik mijzelf zie opvoeden dan zie ik in welke opzichten ik lijk op mijn eigen moeder. Dat kan confronterend zijn maar ik kan het ook zien als een manier om meer over mezelf te leren en aan mezelf te werken. Ook geven de kinderen mij soms levenslessen mee waarvan ik dacht ik deze aan hen zou mogen geven. Van de week nog toen ik zei dat ik mij soms best een beetje jaloers kan zijn op mensen om mij heen die materieel gezien rijker bedeeld zijn dan wij of op mensen die veel gebruik kunnen maken van hun (schoon)ouders die als vangnet klaar staan. Mijn zoontje van 9 jaar hoorde mij aan en zei: ‘maar mama, je mag gewoon blij zijn met wat JIJ hebt. Je moet niet zo naar anderen kijken.’ Hopsa; moeder opgevoed! En op een ander moment kon ik hem leren dat zijn angst voor het afzwemmen niet zijn angst is maar de monsterstemmen in zijn hoofd die tegen hem praten. De belangrijkste les die ik als moeder heb mogen leren, is dat je gewoon jezelf mag zijn. Ik verberg weinig voor mijn kinderen en desnoods leg ik dingen uit waarom iets gebeurde zoals het gebeurde en welke lessen ik daarin nog te leren heb. Op die manier probeer ik een goede bijdrage te leveren aan de manier waarop zij opgroeien.’’

Waarom je nooit te jong bent om te beginnen met mediteren.

Er is een prachtige quote van de Dalai Lama die mij heeft geïnspireerd om niet alleen meditatielessen aan volwassenen te geven, maar juist ook aan kinderen. ‘’If every eight-year-old in the world is taught meditation, the world will be without violence within one generation.’’ Daarnaast is er een bijzonder interessant onderzoek, waarin je alle gezondheidsredenen vindt waarom het zo belangrijk is om juist op jonge leeftijd te leren mediteren.

Karien: ‘’Als moeder en als leerkracht vind ik het het belangrijkste dat kinderen geluk voelen en dan vooral geluk in zichzelf. Als je in jezelf gelooft en van jezelf houdt dan denk ik dat alles al goed is. Dan kun je het leven met alles wat daarbij hoort beter aan. Hoe mooi is het als je vanuit het gevoel dat je goed bent zoals je bent mag groeien zoals het voor jou goed voelt? Ook zelf ben ik dit steeds meer in de praktijk aan het brengen en leer ik dagelijks hoe ik door steeds meer van mezelf te houden en goed voor mezelf te zorgen (zonder egoïsme), hoe ik in het leven sta kan verbeteren. Bij veel mensen gaat dit via een omweg, ik denk zeker bij mensen van mijn generatie. Nu ik wat ouder word en pas echt ga nadenken én voelen over wat ertoe doet, merk ik dat het heel belangrijk en fijn is om positief over jezelf te denken. Kinderen worden zo geboren, dus hoe mooi zou het zijn als ze de positieve gedachten die ze van oorsprong al over zichzelf hebben kunnen vasthouden? En wat de bewustwording betreft; ik denk dat als je je bewust bent van jouw rol op aarde/in het universum en wanneer we er samen voor mogen zorgen dat dit een mooie plaats is om te zijn, we ook beter voor onszelf, voor elkaar en voor de wereld zullen gaan zorgen.’’

Je bent mooi en perfect, precies zoals je bent.

Zoals ik in dit artikel al eerder met je deelde, heb ook ik jaren gestruggeld met mezelf goed vinden zoals ik ben. Toen ik begon met dagelijks te mediteren en verschillende Oosterse methodieken eigen heb gemaakt, heb ik mezelf op eigen kracht kunnen helen. Ik was 18 jaar toen ik hier mee begon en het heeft mij zeker een paar jaar gekost voordat ik voor de spiegel kon staan en tegen mezelf kon zeggen ‘’je bent mooi en perfect, precies zoals je bent’’. Een pijnlijk proces, waarvan ik hoop dat ik dit kan voorkomen voor veel mensen door ze juist al als kind de juiste tools te geven. En ik ben niet alleen, ook Karien haar motivatie is gebaseerd op eigen ervaringen (klik hier voor haar verhaal).

Lief zijn voor jezelf.

Karien: ‘’Toen ik uitviel in het onderwijs omdat ik niet langer achter de prestatiecultuur kon staan, ontdekte ik opnieuw dat tekenen echt iets is waar ik blij van wordt. Ik wilde niets liever dan hier mijn werk van maken! Droom, wens en doe wat je het ‘Lieverdeliefste’ doet; dat heb ik ervan gemaakt en is ook mijn bedrijfsnaam geworden. Als je in jezelf en je innerlijke kracht gelooft dan kun je bereiken wat je wilt. Deze ‘lieverdeliefste-quote’ is ook wat ik kinderen wil meegeven met mijn illustraties. Vooral kinderen die nog aan de basis staan van hun leven. Want wat zou het toch mooi zijn als zij in onze maatschappij nog meer bij hun oorspronkelijke gevoel van liefde mogen blijven! Volgens mij kan het dan bijna niet anders dat de wereld dan weer een stukje mooier wordt.’’

Positieve affirmaties voor kinderen (en volwassenen).

Karien: ‘’Een affirmatie is een kort zinnetje dat je tegen jezelf zegt. Dit zinnetje begint meestal met het woordje ‘ik’. Daarna volgt er een positieve boodschap aan jezelf die aardig en liefdevol is. Eigenlijk is het een soort compliment maar dan aan jezelf. Want wist je dat, hoe je tegen jezelf praat of hoe je denkt, ook hetgeen is hoe je je vaak voelt? Daarom is het fijn om te weten dat je je gedachten en je gevoel vaak een beetje kunt sturen. Want wanneer je aan fijne dingen denkt dan voel je je vaak fijner dan wanneer je aan nare dingen denkt. Door positieve affirmaties te gebruiken kun je dit oefenen.

Je kunt positieve affirmaties zelf maken maar je kunt bijvoorbeeld ook met een kaartenset werken, zoals de ‘ik ben ik – kaarten’, je kiest dan een kaart uit de set die bij je past. Je kunt deze zonder te kijken uit de stapel trekken maar je kunt deze ook bewust kiezen voor jezelf of voor een ander. Vervolgens kun je ervoor kiezen om de affirmatie kaart mooi neer te zetten of op te hangen.

Wanneer je zelf een positieve affirmatie wilt maken, dan kun je deze opschrijven en bij je dragen, ook kun je de affirmatie hardop uitspreken of erover nadenken. Het is wel heel belangrijk dat je de affirmatie zelf ook gelooft en dat je er een positief gevoel bij hebt.

Als het je lukt om regelmatig positieve affirmaties om je heen te hebben, te zien, te denken en te voelen, dan kan dit er ook echt voor zorgen dat je positiever naar jezelf en je leven gaat kijken en dat er hierdoor ook positieve veranderingen plaats vinden.’’

Een bijzondere meditatie oefening:

Er is een oefening die ik heel graag doe met volwassenen, maar die ik nog magischer vindt om te doen samen met een ouder/kind. Ik noem het de complimentenoefening. Het idee hiervan is dat je echt even de tijd vrij maakt om elkaar in de ogen te kijken, zo lang tot dat je de ziel kunt zien en dat je dan benoemt wat het is dat iemand zo mooi maakt. Dit is stap voor stap hoe het werkt:

Stap 1: Ga tegenover elkaar zitten ongeveer 5 cm van elkaar verwijderd (je moet elkaar aan kunnen raken, maar er mag nog een veilige ruimte tussen jullie zijn). Persoonlijk doe ik dit altijd op de grond, in een meditatiehouding. Dit omdat je zodoende eenvoudig in een juiste staat komt, goed geaard bent en tegelijkertijd in verbinding komt met Moeder Aarde.

Stap 2: Jullie gaan nu om de beurt de rol van ontvanger en gever hebben. Als ontvanger ben je niets anders dan stil. Je hoeft niet te reageren op complimenten. Je hoeft er alleen te zijn en mag in stilte ontvangen. Als gever, mag je oprechte complimenten gaan geven die niets anders dan mooie intenties hebben. Stem met elkaar af wie begint als ontvanger en wie begint als gever.

Stap 3: Je mag nu een timer zetten op 5 minuten. In deze tijd, doe je niets anders dan elkaar 5 minuten lang aan kijken zonder iets te zeggen.

Stap 4: Zodra de timer gaat, zet je deze opnieuw op 5 minuten. Dit is de tijd waarin je nu als ontvanger mag ontvangen en als gever mag geven.

Stap 5: Zodra de timer weer is gegaan, zet je het opnieuw op 5 minuten. Je mag elkaar nu opnieuw aan kijken. Zodra de timer gaat, draaien de rollen om. De gever wordt de ontvanger en de ontvanger wordt de gever. Zet de timer opnieuw op 5 minuten.

Stap 6: Zodra de timer opnieuw gaat, mag je de tijd nemen om te reageren op elkaars complimenten.

Stap 7: Zodra je gereageerd hebt, sluit je de oefening met elkaar af met een knuffel en vergeet elkaar niet te bedanken.

PS: Ik heb deze oefening gedaan met een kindje van 6 jaar en een ouder, oplopend tot aan volwassenen van 70 jaar. Niets is te gek! En ik kan je vertellen, iedere keer weer zijn de ervaringen magisch en intens bijzonder.


Wil je meer weten over het vergroten van zelfliefde en bewustzijn voor kinderen? Je mag mij altijd mailen en ook Karien staat altijd open voor vragen.

Heel veel liefs!

Ik heb een heerlijk idealistisch beeld van ons kleintje overal mee naar toe kunnen nemen in een draagdoek zodra hij of zij geboren is. En dit is één van de dingen die ik al op mijn netvlies heb sinds wij weten in verwachting te zijn van ons wonder. Niet alleen omdat ik het super lief vindt, heerlijk praktisch is en omdat het mij ook onwijs fijn lijkt, maar ook omdat er allerlei gezondheidsvoordelen zijn. Benieuwd naar alle do’s en ons allereerste draagdoek van ByKay?

Wie mij heeft geïnspireerd.

Voordat ik met je ga delen waarom wij ons kleintje gaan dragen in een draagdoek, eerst even wat liefde voor mensen om ons heen die mij enorm geïnspireerd hebben. Want hoewel ik er jaren niet veel aandacht aan heb geschonken, besef ik mij nu hoe bijzonder en uniek het is dat ik zoveel vrienden met kinderen heb, die hun kleintje vanaf dag 1 tot een jaar of 2 gedragen hebben in een draagdoek en soms in een draagzak. Hoewel ik het altijd super schattig en lief heb gevonden, is het blogger Joyce van Vegan Wifey die er voor mij een echte eye opener van heeft gemaakt. Sinds de geboorte van hun zoon is zij er fanatiek over gaan schrijven en ik had er werkelijk geen idee van dat het zo’n prachtig mode exemplaar kon zijn en dat er zoveel manieren zijn om je kindje te dragen én er zoveel redenen zijn om dit te doen. Dus bij deze alleen maar liefde, bewondering en heel veel respect voor alle voorbeelden in mijn/ons leven!

Terug naar onze roots.

Het is zo bijzonder en uniek wanneer 2 mensen samensmelten en daar een nieuw leven uit mag voortkomen, ook alle roots worden opgeteld en door tweeën worden gedeeld. Roy is half Indisch en half Schots. Ik ben kwart Indisch, kwart Deens, half Nederlands. Daarnaast zit er bij ons beide aan de Indische kant heel veel Schots bloed. Dat betekent dat de roots van ons kleintje (jawel, na berekend met onze stambomen en al), 35% Indisch, 30% Schots, 12,5% Deens en 22,5% Nederlands is. Een heerlijke mix!

Fun fact: onze Indische voorouders liepen rond in de mooiste batiks (ik heb er zelfs een paar geërfd) en vonden het heel normaal om hun kinderen ook hierin te dragen. Wat dat betreft is het een prachtig ritueel dat we weer terug mogen brengen naar deze tijd.

Alle voordelen van je kindje dragen in een draagdoek, op een rij.

Speciaal voor dit artikel ben ik wat meer onderzoek gaan doen naar alle voordelen van je kindje dragen in een draagdoek. En ik ben er zoooooo veel tegen gekomen! Speciaal voor jou heb ik er een paar op een rijtje gezet:

1. Huidhonger en hechting

Ieder mens heeft huidhonger en behoefte aan geborgenheid en warmte. Voor baby’s is het zelfs noodzakelijk om te kunnen overleven. Volgens onderzoek van  A. Hunziker en Ronald G. Barr van University Montreal Children’s Hospital, zijn baby’s die gedragen worden in een draagdoek rustiger en huilen ze aanzienlijk minder. Dit komt onder andere omdat de draagdoek een rustgevende omgeving is waarin de baby de hartslag van mama of papa hoort, een bekende geur ruikt en lichaamswarmte krijgt. Zaken die ook enorm helpen met het creëren van een band en de hechting vergroten tussen de kleine en de ouder.

2. Voorkomen van rugproblemen op een latere leeftijd.

Volgens mijn moeder heb ik de problemen van de wereld altijd al op mijn schouders gedragen, zelfs als kind. Hoe gek het ook klinkt, was dit lichamelijk bij mij ook te zien en merken. Mijn schouders en rug waren al op jonge leeftijd enorm verkrampt en als puber kwam ik wekelijks bij de fysiotherapeut om de stress uit mijn lichaam te laten masseren. Gelukkig is dit iets wat wij kunnen helpen voorkomen bij ons kleintje door hem of haar in een draagdoek te gaan dragen. In een draagdoek neemt een baby namelijk een natuurlijke ‘kikker houding’ aan, die erg lijkt op de foetushouding; een licht bolle rug, opgetrokken beentjes en de heupjes iets uit elkaar. Een geweldige houding die niet alleen heupproblemen kan voorkomen en behandelen maar volgens onderzoek er ook voor zorgt dat de baby op een latere leeftijd minder rugklachten kan krijgen. Hoe fijn is dat!

3. Heerlijk praktisch!

Ik vind het een heerlijk idee dat ik strakjes ons kleintje letterlijk op handen mag dragen terwijl ik mijn handen vrij heb. Even de hondenkinderen uitlaten, dieren verzorgen, alledaagse klusjes doen en zoveel meer, terwijl de kleine dichtbij mij is. Het lijkt mij zo heerlijk praktisch!

Daarnaast wil ik ook heel graag borstvoeding gaan geven (fingers crossed) en schijnt het, na wat oefening, super eenvoudig te zijn om je baby in alle discretie en met alle gemak te kunnen voeden wanneer de kleine in de draagdoek zit. En… Gesproken over borstvoeding, door alle punten bij 1, zorgen de hormonen er ook voor dat er meer moedermelk wordt aangemaakt. Win win!

Ons allereerste draagdoek van ByKay!

Wij zijn zo blij en dankbaar! Van de eigenaresse van ByKay, Kay Poelen, hebben we namelijk een prachtig draagdoek cadeau gekregen. Namelijk de Stretchy Wrap Deluxe • Forest Green. Dit onwijs mooie exemplaar is een rekbare, ergonomische draagdoek en is de meest gebruikte babydrager voor pasgeboren baby’s, omdat newborns zich hierin heerlijk geborgen voelen. En wat super fijn is, is dat dit duurzame exemplaar te gebruiken is tot 18 kilo! Dus vanaf dag 1 tot ongeveer 4 jaar. Daarnaast is het zowel een buik- als heupdrager en is de mooie stof gemaakt van OEKO-TEX gecertificeerde materialen. Super fijn!

Wij hebben het mooie doek gekregen in maat M (4,60m lang en 70cm breed). De praktische Instructiekrant en dit filmpje zijn trouwens echte aanraders:

Alleen maar liefde!

Last but certainly not least…

Ik ben (nog) geen expert op het gebied van je kindje dragen in een draagdoek. Er zijn enorm veel experts en je kunt veel informatie vinden door gewoon te Googelen (tip: in dit artikel van de Consumentenbond vindt je enorm veel handige en praktische informatie). Ik heb mijn eigen onderzoek gedaan en op basis van mijn intuïtie de keuze gemaakt om helemaal vóór het dragen van je kindje in een draagdoek te zijn. Ik ga het zelf dan ook met heel veel liefde doen, direct zodra ons kleintje geboren is. En… Ik heb Roy ook al kunnen overtuigen om onze mooie draagdoek te gaan gebruiken. Wij hebben er zoveel zin in!

Doe vooral wat voor jou goed voelt. Dat doen wij namelijk ook 😀 !


Vindt je het leuk om meer blog artikelen te lezen over draagdoeken?

Pin It