Category

Persoonlijke ontwikkeling

Category

Ik ben niet iemand die zich snel zorgen maakt, al helemaal niet wanneer er een griep of ander virus uitbreekt. Maar er is geen ontkomen meer aan; het coronavirus heeft ook mij in haar ban. De zorg verandert namelijk in rap tempo. Over 5 weken en 2 dagen ben ik uitgerekend, maar in wat voor wereld komt ons kleintje terecht en hoe? In dit blog artikel deel ik met je hoe ik ervoor zorg dat ik zo min mogelijk stress ervaar ondanks deze turbulente tijden en deel ik een meditatieoefening met je die ervoor zorgt dat je meer in het moment leert leven.

Social media, complottheorieën en meer.

Ik vind het altijd fijn en waardevol om 2 kanten van het verhaal te kennen. Vooral wanneer er iets gebeurt in de wereld wat een enorme impact heeft, doe ik aan alle kanten onderzoek voordat ik mijn mening vorm. En soms blijf ik neutraal, ondanks alle onderzoek die ik heb gedaan. Dat is ook dit keer het verhaal. Het gaat mij er op dit moment niet om hoe het coronavirus is ontstaan, wie er achter zit en wat wel of niet waar is. Op dit moment heeft maar één ding mijn focus; zorgen dat we er allemaal in goede gezondheid en met meer compassie uitkomen. Want als ik kijk op social media en alle complottheorieën voorbij scrol is dat gelukkig ook wat ik zie. Mensen die voor elkaar klaarstaan, hulp aanbieden en er alles aan doen om zo snel mogelijk uit deze turbulente tijden te komen. En die positieve energie wil ik graag vasthouden.

Meedeinen met de golven.

Nog maar 5 weken en 2 dagen, dan verwachten we ons kleintje. Hoewel we er bijna helemaal klaar voor zijn is er toch iets wat ik doodeng vindt. Wat als ons kleintje eerder komt? Op dit moment heb ik bijna dagelijks contact met de verloskundige en kraamzorg over het coronavirus. De regels worden namelijk continu aangescherpt. Ik ben enorm gezegend dat mijn bloeddruk vanaf dag 1 perfect is en dat alles heel erg goed gaat. Dat zorgt ervoor dat we beslissingen kunnen maken waar wij ons goed bij voelen. De afspraak van gisteren was dan ook telefonisch en de eerstvolgende afspraak dat we de verloskundige zullen zien is over 2 weekjes ingepland (mits noodzakelijk). Hoewel dit natuurlijk een tegenslag is die in het niets valt bij ziek worden of zonder inkomen zitten omdat je niet mag werken, wil ik hier alleen mee zeggen dat we allemaal iets met elkaar gemeen hebben. We zullen in de komende dagen allemaal curveballs moeten incasseren waar we niet op hebben gerekend (op de website van het RIVM kun je de laatste informatie vinden over het coronavirus). Toch zit er niets anders op dan om mee te deinen met de golven en positief te blijven over de afloop.

Meditatieoefening: In het moment leren zijn.

Wanneer ik iets moet verwerken wat ik niet prettig vindt of wat mij compleet verrast, doe ik altijd deze oefening. Het zorgt ervoor dat ik weer rustig wordt en dichtbij mijn kern blijf. Ook ‘neutraliseert’ het de gebeurtenis waardoor ik er met een meer open blik naar kan kijken en ook de positieve uitkomst kan visualiseren.

Stap 1:

Zoek een plekje in huis op waar je je prettig voelt en waar je comfortabel kunt zitten. Dit mag op de grond zijn in een zee van kussens en dekens, op de bank, een stoel, in bed of juist heel ergens anders.

Stap 2:

Wanneer je comfortabel zit, adem dan 3x heel diep in via je neus en uit via je mond. Laat het met een grote zucht losssss. Dus in via je neus (verse lucht en nieuwe energie) en los met een zucht (dat wat je niet langer vast wilt houden).

Doe deze oefening minimaal 3x (dus 3x in en 3x uit), vaker mag natuurlijk ook.

Stap 3:

Sluit nu je ogen en concentreer je op je ademhaling. Voel hoe je inademt via je neus en ook weer uit ademt via je neus. Voel waar de adem heen gaat. Hoe je longen zich vullen en legen. Hoe je buik in- en uitzet. Volg je ademhaling zonder er een oordeel aan te geven.

Stap 4:

Begin nu met inchecken in je eigen lichaam. Adem bewust vanaf het kruintje van je hoofd naar beneden tot aan je kleine teen en sta overal even bij stil. Wat voel je? Zijn er blokkades? Sensaties? Voelt alles hetzelfde of juist niet? Doe dit zonder er een oordeel of betekenis aan te willen geven.

Stap 5:

Visualiseer nu dat je op het strand zit. Er schijnt een heerlijk zonnetje dat je hele lichaam verwarmt. Je ziet, hoort, ruikt en voelt de zee. De golven maken je rustig en kalm. Je ziet hoe mooi beweging en verandering is, juist door stil te zijn. Geniet van dit serene moment.

Stap 6:

Wanneer je er klaar voor bent mag je langzaam je ogen openen. Blijf nog even zitten. Rek je uit met kleine bewegingen, omhels jezelf voor een moment en sta even stil bij het inzicht dat je hebt gekregen. Bedank jezelf vervolgens voor de tijd die je hebt genomen om lief voor jezelf te zijn en om dit moment voor jezelf vrij te maken.

Stap 7:

Je mag nu opstaan en verder gaan met je dag.

Wat als ik ziek wordt?

Ik denk dat er op dit moment niemand is die de angst om ziek te worden niet heeft. En het is goed om hier even bij stil te staan. Want ook als je zelf niet echt bang bent voor het coronavirus, weet dat iemand anders dat wel kan zijn. Ik kies er sinds de uitbraak bewust voor om alleen naar buiten te gaan om onze hondenkindjes uit te laten. Verder zit ik binnen. Sinds vorige week vrijdag werkt ook manlief thuis (in ieder geval t/m 31 maart) en doen wij er alles aan om gezond te blijven. We eten lekker veel fruit en groenten (jeeeeej voor vegan zijn!), wassen onze handen nog iets vaker en geven ons over aan de situatie. Zo zijn we een serie gaan bingewatchen en hebben we nu alle tijd om nog wat klusjes in huis te doen. In plaats van ons zorgen te maken over het coronavirus, zijn we vooral bezig met plezier maken en in het moment te zijn. Ik denk persoonlijk dat dat het beste recept is om gezond te blijven.

Lief zijn voor jezelf maar ook voor een ander.

Als er iets is wat we kunnen leren van de uitbraak van het coronavirus, dan is het wel hoe belangrijk het is om lief voor onszelf en andere te blijven. Laten we kiezen voor een compassievolle blik op de zorgen van iemand anders. Laten we onze ogen openen voor Moeder Aarde en onze medemens. We hebben nu alle tijd om te luisteren. En wanneer je de luxe positie hebt om binnen te kunnen blijven, doe dit dan zoveel mogelijk. Je hoeft de ziekte zelf niet te dragen, maar je kunt het wel verspreiden. Ook vanuit huis zijn er enorm veel dingen die je kunt doen voor jezelf en een ander. Laat je inspireren door social media. Scrol alle posts weg waar je geen energie van krijgt, maar focus je op alle mooie berichtgeving. Bel daarnaast dagelijks met de mensen die je lief hebt en spreek je bewondering uit voor mensen die er alles aan doen om ervoor te zorgen dat we zo snel mogelijk uit deze turbulente tijden komen. Geef energie aan de dingen die je wilt laten groeien. Samen komen we hier beter en sterker uit.


Ik wens je heel veel liefde, gezondheid en compassie toe! Zorg goed voor jezelf en elkaar.   

Het is alweer 6 maanden geleden dat ik ben begonnen met dagelijks voor te lezen aan ons kleintje. En het blijft zo’n cadeautje! Ons voorleesritueel is inmiddels wel een klein beetje veranderd en we hebben een aantal boekjes waar we helemaal verliefd op zijn geworden. In dit blog artikel deel ik ons nieuwe ritueel met je en mijn 8 favoriete prentenboeken van dit moment. Heel veel lees plezier!  

Ons voorleesritueel.

Een tijdje geleden deelde ik in dit blog artikel meer over ons voorleesritueel. Inmiddels is ons ritueel wel ietsje veranderd. Ons kleintje is op dit moment namelijk super actief wanneer ik ’s avonds in bed ga liggen. Wanneer hij of zij, dan vrolijk aan het bewegen is, nemen we samen de dag door. Ik vertel nog wat meer over alle leuke dingen die we hebben meegemaakt, waar ik mij op verheug en als kers op de taart lees ik een boekje voor. Vaak liggen Lily en Jaimy erbij. Roy geniet vaak even van zijn momentje rust. Het is echt een magisch fijn moment voor ons allemaal.

Mijn top 8 van dit moment.

Inmiddels staan de boekenkasten alweer een paar weken te pronken in ons nieuwe huis en heb ik 3 planken helemaal leeggemaakt en gevuld met de boeken voor ons kleintje. Het is zo’n rijkdom dat we dit kunnen doen! Er zijn een aantal boeken die we zelf gekocht hebben, maar ook de favoriete boeken van mij als kind en van mijn moeder staan hier te schitteren en… Ook alle boeken die ons kleintje heeft gekregen van verschillende uitgevers. Het blijft een cadeau om blogger te zijn 😀 !

In deze top 8 deel ik de allernieuwste boeken waar ik fan van ben, die wij hebben gekregen van Uitgeverij Leopold, Uitgeverij Holland, Uitgeverij De Fontein, Lemniscaat, De Vier Windstreken en BBNC Uitgevers.

En dit zijn ze:

De kusjeskrokodil

Tim kan maar niet in slaap komen, want telkens komt er een eng beest tevoorschijn. Maar de beesten zijn niet eng. Varken leest hem een verhaal voor, tijger dekt hem lekker toe, en de buffel die op de gang stond geeft hem een zachte knuffel. De enge leeuw blijkt de ‘slaapliedjesleeuw’ te zijn en de krokodil een ‘kusjeskrokodil’. Uiteindelijk valt Tim in slaap en komt de ‘mooiedromendraak’. Gedegen opgebouwd verhaal, met een goed toegepast herhalingseffect, waardoor kleuters extra betrokken raken bij het verhaal. Het thema angst voor het slapengaan is heel herkenbaar voor jonge kinderen en wordt mooi uitgewerkt. De kleurrijke illustraties laten veel details zien (zoals een boekje van de illustrator naast het bed van Tim). Alle beesten die tot leven komen zijn al op de eerste spread van de slaapkamer van Tim te zien. De spookjes op de schutbladen komen terug in de gordijnen. Alle illustraties zitten vol met knappe, humoristische verwijzingen. Het verhaal verscheen eerder in 2009, maar de illustraties zijn nieuw (en levendiger, met meer details dan in de vorige uitgave).

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

Tot nu toe is dit prentenboek echt mijn favoriet. Ik lees het dan ook minimaal 1x per week voor aan ons kleintje. Wat ik zo leuk vind aan dit boekje is dat alle dieren die in het verhaal voor komen op een hele mooie en liefdevolle wijze geportretteerd worden. Daarnaast zijn er verschillende aspecten in het boek die iedere keer weer voor een verrassing zorgen; een verhaaltje in een verhaal, harde geluiden, een liedje, kusjes en nog veel meer. Wat mij betreft is dit boek dan ook een echte musthave voor ieder kindje en ouder. Alleen maar liefde, ik ben fan!

De kusjeskrokodil, telt 32 pagina’s, wordt aanbevolen voor kinderen tussen de 3 – 6 jaar en kost €14,50.

Dit is Guus

Guus is een knorrige hond. Hij houdt nergens van, vooral niet van nieuwe vrienden maken.
Maar zal hij van gedachten veranderen als er een nieuwe puppy in zijn huis komt wonen?
Is Guus eigenlijk… een goedzak?

Lach je slechte humeur weg met dit grappige verhaal over boze buien, vriendschap, worstjes en leren compromissen te sluiten. We hebben tenslotte allemaal wel eens een Guus-dag!

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

Toen ik een echte baaldag had, las ik dit prentenboek voor aan ons kleintje. Het toverde direct een glimlach op mijn gezicht! Het verhaal is zo leuk geschreven dat je niet anders kunt dan direct blij worden. En kom op, wie is er niet dol op honden en puppy’s 😀 ? Ik kan niet wachten tot ik dit boekje voor kan lezen aan ons kleintje wanneer hij of zij, niet zo vrolijk is. Ik weet nu al dat we deze dagen ‘Guus dagen’ gaan noemen en dat ze uiteindelijk super vrolijk eindigen.

Dit is Guus, telt 32 pagina’s en kost €12,99.

Waar geluk begint

We hebben allemaal geluk nodig in het leven. Het kan moeilijk bereikbaar zijn en soms voelt het zo ver weg. Maar er is één plek waar geluk altijd te vinden is. Daar waar iedereen kan terugkomen… Geluk begint bij jezelf.

Eva Eland laat in haar eenvoudige, lichte illustraties zien dat geluk overal in kan zitten. Sta ervoor open. Soms is het even weg, maar het wacht altijd weer op je, ook als het even tegenzit. Luister goed als het stil is en stop met zoeken…

Een juweeltje van een boek voor alle leeftijden, om samen te lezen, cadeau te geven aan iemand die het nodig heeft, als betekenisvol kraamcadeau, of zomaar… omdat je van iemand houdt.

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

Toen ik dit verhaaltje voor de eerste keer voorlas, moest ik echt even wennen. Het is prachtig en liefdevol geïllustreerd maar het is een verhaal dat niet perse voor hele kleine kindjes geschikt is. Tot dat je op de laatste bladzijde terecht komt. De boodschap is dan duidelijk; ‘geluk zit in jezelf’ en dat vind ik prachtig! Het is een verhaal die ervoor zorgt dat je een open dialoog kunt voeren. Er zijn heel veel vragen die je kunt stellen aan je kind om hem/haar beter te leren kennen. Daarnaast is het ook voor alle volwassenen een boek met een krachtige boodschap inclusief waardevolle lessen.

Waar geluk begint, telt 32 pagina’s, wordt aanbevolen voor kinderen tussen de 3 – 88 jaar en kost €14,99.

Sara Snufje en de uitvindwedstrijd

Tijdens een spannende uitvindwedstrijd probeert iedereen iets bijzonders te verzinnen. Sara en Superkraai krijgen een geweldig idee. Zal het ze lukken iets te bouwen wat de wereld mooier maakt? En maken ze kans op de Hoofdprijs?

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

Wat ik zo leuk aan dit boek vindt is dat alles op rijm geschreven is en dat het een heerlijk feel good leesverhaal is. Ook zit er een waardevolle les in over vriendschap. Wat mij betreft dan ook een prachtig boekje voor jonge kids!

Sara Snufje en de uitvindwedstrijd, telt 32 pagina’s en kost €14,95.

Jij bent lief!

Samen dansen, zingen, spelen, alles wil jij met mij delen. Ben ik boos, maak jij me blij.
De allerliefste, dat ben jij! Stevig kartonboekje met tekst op rijm voor jonge kinderen. Voor Valentijn én al die andere momenten waarop je iemand wilt verrassen.

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

Stiekem valt dit boekje helemaal niet onder de prentenboeken maar is het meer een baby/peuter boekje. Maar het is zo’n onwijs leuk en lief boekje, dat ik het heel graag een plekje wilde geven in deze lijst. Het boekje is namelijk zo mooi gemaakt, lief geschreven en prachtig geïllustreerd dat ik het echt een aanrader vindt voor iedere boekenkast; jong of oud 😀 !

Jij bent lief!, telt 12 pagina’s en kost €6,95.

Kikker is verliefd – inspreekboek

Deze prachtige klassieker van Max Velthuijs is voor het eerst verkrijgbaar als inspreekprentenboek: een nieuw concept. Met dit opneembare prentenboek kun je je kindje elke avond voorlezen, waar je ook bent. Druk op de opnameknop en lees het verhaal voor, zodat je (klein)kind altijd je stem kan horen. Om te bewaren en keer op keer te beluisteren. Kikker voelde zich vreemd. Hij moest lachen en huilen tegelijk. En zijn hart klopte van boem-boem, boem-boem. Varkentje dacht dat hij kou had gevat maar Haas wist wat er met Kikker aan de hand was. ‘Je bent verliefd,’ zei hij.

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

Met een prentenboek van Kikker zit je eigenlijk altijd goed. En ik vind de boodschap in dit verhaal zo mooi en van deze tijd! Hoewel ik in eerste instantie onwijs enthousiast werd van het feit dat dit een inspreekboek is, ben ik daar toch een beetje op terug gekomen. Je moet de knoppen namelijk zo hard indrukken om dit te activeren, dat mijn duimen blauw aanliepen. Daarnaast krijg je maar heel weinig tijd en klinkt de opname erg robotachtig. Super jammer, want hoe gaaf is het om een prentenboek te hebben die ingesproken is voor wanneer je een keer niet thuis bent om de kleine voor te lezen? Van dat idee alleen al ben ik fan! Maar voor nu houden we dit boek als een ‘gewoon prentenboek’ en wachten we op het moment tot dat de technologie iets verbeterd is. Desondanks, is dit boek qua verhaal een echte aanrader!

Kikker is verliefd – inspreekboek, telt 32 pagina’s, wordt aanbevolen voor kinderen tussen de 3 – 5 jaar en kost €22,50.

Zoek!

Twee honden graven in het park. Hun botten zijn weg! Samen gaan ze op zoek. Steeds meer honden volgen hen. Speur je met ze mee?

Zoveel honden, zoveel baasjes. Lach om hoe ze op elkaar lijken of juist om hoe verschillend ze zijn. Bij elk koppel kun je een klein verhaaltje bedenken. Volg de honden door de winkelstraat, van hondentrimsalon tot slager, door het atelier van de hondenfotograaf, langs de bios waar alleen maar hondenfilms draaien, dwars door de hondenshow, langs de galerie vol hondenkunst, door het hondenhotel, over de brug, naar een speelveldje… Daar is de dief!

Saskia Halfmouw, bekend van Foeksia de miniheks, laat je alle hoeken van de hondenwereld zien.

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

De illustraties in dit boek zijn zo magisch mooi getekend! Daarnaast ben ik dol op zoek boeken omdat je er echt een spelletje van kan maken met je kindje terwijl hij/zij niet alleen heel veel skills ontwikkeld maar ook de liefde voor boeken lezen op een andere manier mee krijgt. En dit boek is wat mij betreft een echte winnaar!

Zoek!, telt 32 pagina’s, wordt aanbevolen voor kinderen tussen de 2 – 6 jaar en kost €15,99.

Wie zit er in het ei?

Welk dier zit er in het peervormige ei?
En in het bolvormige ei?
Ontdek het in dit prachtige, informatieve boek!
Door de collagetechniek lijken de bijzondere dieren levensecht!

Waarom dit één van mijn favoriete boeken is.

Ik vind het enorm belangrijk om ons kleintje dierenliefde mee te geven. Behalve lieve en leuke verhaaltjes, horen daar ook mooie informatieve boeken bij. En dit is zo’n pareltje! Er staan enorm leuke feitjes in het boek en daarnaast zijn de illustraties prachtig. Super leerzaam maar daarnaast ook gewoon heel leuk om voor te lezen. Je leert er zelf ook nog iets van 😀 !

Wie zit er in het ei?, telt 32 pagina’s en kost €14,95.

Wordt vervolgd…

Ben jij ook zo dol op (voor)lezen? Goed nieuws! Binnenkort komen er nog meer blog artikelen aan met daarin fijne boeken voor wanneer je in verwachting bent, baby boekjes, prentenboeken en nog veel meer. Wordt vervolgd…

Liefs!


Wat is jouw favoriete prentenboek van dit moment?

Inmiddels zijn wij alweer bijna 33 weken in verwachting van ons eerste kindje. En jeetje, wat is er de afgelopen weken een hoop gebeurt! Omdat het voor ons zo’n verrassing was, had ik geen idee wat er allemaal op ons af zou komen. Daarom heb ik tientallen boeken verslonden, uren besteed op Google en ook zelf enorm veel geprobeerd om bijvoorbeeld van die intense misselijkheid af te komen en nog veel meer. In dit blog artikel deel ik al mijn persoonlijke tips met je. Heel veel lees plezier!

Voordat ik mijn tips met je deel…

Zwanger zijn is zoiets moois, puurs en bijzonders! En iedere vrouw maakt het op haar eigen manier mee. In dit blog artikel deel ik met je hoe ik mij heb gevoeld (en soms ook nog steeds voel), wat mij heeft geholpen en hoe ik over bepaalde dingen denk. Dit betekent dus niet dat dit hetzelfde voor jou hoeft te zijn. Wees niet bang om dingen te proberen, maar blijf vooral voelen wat bij jouw past. Want dat is het allerbelangrijkste! ♥

Tip 1: Je hebt nooit genoeg foto’s en filmpjes.

Hoewel ik blog en super actief ben op social media, zijn selfies niet bepaald mijn ‘ding’. Iets wat iedereen in mijn omgeving weet en heel liefdevol respecteert. Maar op één of andere manier, veranderde dit bij mij compleet toen we wisten dat we in verwachting zijn. Ineens kreeg ik het gevoel dat alles gefotografeerd moest worden en begon ik het juist enorm leuk te vinden om wekelijks de voortgang vast te leggen en op die manier mijn veranderende lichaam te eren.

Ook is het zo leuk om de echo’s te filmen! Net zoals die momenten dat je het hartje hoort of samen aan het dagdromen en zwijmelen bent. Daarnaast zijn dit de soort filmpjes die mij ook direct door momenten heen helpen wanneer ik een beetje onzeker ben. Bijvoorbeeld wanneer ik de kleine niet goed voel bewegen. Wanneer ik zo’n filmpje kijk, beweegt de kleine er namelijk altijd vrolijk op los. Zo lief!

Zelf gebruik ik voor het maken van foto’s vaak de zelfontspanner op mijn spiegelreflexcamera en telefoon. Mocht je een wat oudere telefoon hebben, dan kan ik een nieuwere met een camera met heel veel megapixels van harte aanbevelen. Ik ben zelf nog steeds heel blij met mijn Huawei, maar als ik ‘m nu zou in mogen ruilen dan zou ik dit waarschijnlijk doen voor de Samsung S20. Deze onwijs sexy telefoon heeft maar liefst drie camera’s aan de achterkant in 64, 12 en 12 megapixel. Je kunt er 30x optisch mee inzoomen (zonder kwaliteitsverlies), hebt een ultragroothoeklens en aan de voorkant zit ook nog een selfie camera die foto’s maakt in 10 megapixels. Daar wordt ik blij van 😀 !

Tip 2: Misselijk? Dit zijn mijn do’s.

Ik ben in de eerste periode (en een paar weken in de tweede periode) dagelijks enorm misselijk geweest. Eten begon mij niet meer te smaken, van veel geuren werd ik niet vrolijk en er kwamen steeds meer dingen bij die ik niet langer meer kon verdragen. Voordat ik met je deel wat mij heeft geholpen, eerst wat goed nieuws; deze periode gaat voorbij! Eten wordt weer lekker en van geuren ga je weer genieten.

Wat mij persoonlijk door deze periode heen heeft geholpen is enorm veel slapen en dutjes doen op de juiste momenten. Netflix was mijn beste vriend, net zoals mijn bed. Daarnaast hielp het bij mij enorm goed om de hele dag door kleine beetjes te eten. Ondanks dat er vaak momenten waren dat ik enorm veel honger had en het liefste een enorme maaltijd naar binnen werkte. Daarnaast is gember echt een magisch middel. Goddelijk als thee maar bijvoorbeeld ook heel lekker als snoepje wat je bij de meeste toko’s kunt scoren. Ook ben ik er op gaan letten dat ik minimaal 2 liter water per dag drink (niet goed voor het milieu, maar ik drink graag de pakken water van Bar-le-Duc), genoeg vitamines binnen krijg (liefde voor Solgar Prenatal Nutrients) en minimaal 2x per dag naar buiten toe ga voor een wandeling in de natuur (in totaal minimaal 1 uur, al is dat op dit moment nog maar 30 minuten).

Tip 3: Eten en drinken; hoe ik ermee om ga.

Omdat het voor ons zo’n wonder is om in verwachting te mogen zijn (klik hier voor ons verhaal), hebben wij ons er vanaf dag 1 mee bezig gehouden hoe wij ons kleintje de best mogelijke start kunnen geven. Als veganist ben ik al gewend aan het lezen van etiketten, het checken van ingrediënten en het doen van onderzoek. Het voelde dan ook heel logisch om dit direct verder door te trekken naar ‘zwanger en vegan; wat heeft ons kleintje allemaal nodig en wat niet’. Het Voedingscentrum heeft hiervoor een hele fijne app die ZwangerHap heet. Het houdt je enorm goed op de hoogte van dingen die je beter niet kunt nuttigen, maar je kunt zelf ook ingrediënten checken.  Daarnaast vind ik het heel fijn dat er nergens staat dat vegan zijn niet oké is of dat vlees eten nodig is. Het is juist heerlijk neutraal, maar wel gebaseerd op feiten. Vooral qua kruiden is er voor mij een wereld opengegaan. Zo had ik nooit verwacht dat kruiden zoals zwarte peper, kaneel, rozemarijn, oregano en zoethout worden afgeraden.

Tip 4: Zoveel liefde voor de kruik!

Hoewel ik altijd al dol ben geweest op douchen, in bad gaan en zwemmen (allemaal dingen die ook wanneer je zwanger bent zooooooooo fijn zijn om te doen!) is er een liefde die ik herontdekt heb tijdens de zwangerschap; de kruik! Het voelt zo fijn wanneer je last hebt van een harde buik of lage rugpijn, om een kruik te maken en heerlijk op de bank/in bed te gaan liggen met de kruik tegen je onderrug aan. Het geeft direct zoveel verlichting en verzachting dat het bijna magisch wordt. Yes! Alleen maar liefde voor de kruik! 😀

Tip 5: Verzamel lieve en kundige mensen om je heen.

Naast familie en vrienden, is het wanneer je zwanger bent ook zo belangrijk om lieve en kundige mensen om je heen te hebben. En daarmee bedoel ik ook de zorg die je nodig gaat hebben. Ik werd er heel erg verdrietig van toen we moesten switchen van verloskundige praktijk door onze verhuizing. Maar omdat we ons vast bleven houden aan onze eigen kernwaarden en wat wij belangrijk vinden, kregen we daar een nog fijnere verloskundige praktijk voor terug. En dat is denk ik ook direct de beste en meest waardevolle tip die ik je kan geven; volg je gevoel en houdt je vast aan de dingen die je belangrijk vindt, daarmee trek je ook aan en laat je los wat je op dat moment nodig hebt.

Tip 6: Pareltjes vinden in tweedehandswinkels.

Voor ons zijn er een aantal dingen die wij echt nieuw willen hebben. Zoals bijvoorbeeld de meubels voor in de babykamer maar… Over kleertjes denken wij heel anders 😀 ! De allermooiste pareltjes hebben wij namelijk gescoord in verschillende tweedehandswinkels en online (+ cadeau gekregen!). En dat is zo’n leuke bezigheid dat ik het iedereen kan aanraden!

Tip 7: Praat over meer dingen dan zwanger zijn.

Voordat wij in verwachting waren, vonden wij het vaak vervelend om stellen te spreken die zwanger waren en het alleen nog daarover konden hebben. Het is ook weleens gebeurt dat een vriendschap om die reden verwaterde. Nu wij zelf in verwachting zijn, merk je pas hoe fijn het is om deze levens veranderde gebeurtenis met mensen om je heen te kunnen delen. Toch doen wij dit zelf alleen met mensen die er specifiek naar vragen. Dat is zo’n cadeau! Juist daarom proberen wij er alles aan te doen om dit voor beide partijen positief, luchtig en lief te houden. Wij weten namelijk als geen ander wanneer dit onderwerp om welke reden dan ook, oncomfortabel wordt.  

To be continued

En dit zijn ze dan voor nu; mijn belangrijkste tips! In dit artikel heb ik een paar dingen nog niet met je gedeeld, die ik binnenkort wel met je ga delen in een ander blog artikel. Zoals mijn boekentips voor wanneer je zwanger bent, hoe onze uitzetlijst eruit ziet, een blik in onze babykamer en nog veel en veel meer. Dus… Wordt vervolgd 😀 !


Wat zijn jouw zwangerschapstips?


[ Dit blog artikel is tot stand gekomen in een betaalde samenwerking. ]

Regelmatig schrijf ik blog artikelen over hoe je als volwassene zelfliefde en bewustwording kunt vergroten. Ook in mijn meditatielessen is het een terugkerend thema. Maar hoe zit het eigenlijk met kinderen? Samen met Karien Kupers ben ik op onderzoek uit gegaan. In dit artikel delen wij onze persoonlijke tips hoe je kunt mediteren en affirmeren met kinderen, waarom het zo belangrijk is om hier vroeg mee te beginnen en deel ik een bijzondere meditatieoefening waardoor je jouw kind nog beter kunt leren kennen. Heel veel lees- en inspiratieplezier!

Spiegeltje spiegeltje aan de wand…

Wanneer is de laatste keer geweest dat je voor de spiegel bent gaan staan en jezelf complimenten hebt gegeven? Wanneer ik dit aan kinderen vraag, vooral op jonge leeftijd, vinden ze dit niet eens zo gek. Sterker nog, wanneer ik ze een spiegel geef, hoor je de meest lieve en zachte complimenten. ‘’Je hebt een mooie lach, ik vind het leuk dat je altijd zo vrolijk bent, je hebt mooie ogen.’’ Bij volwassenen daarentegen is het vaak een heel ander verhaal. Al snel klappen we dicht, bang dat iemand ons ziet of hoort. En laat staan, dat we onszelf zien staan. Wat we hiermee soms vergeten is dat we als ouder (to be / tante / oom / oma / opa / ander rol figuur) ook letterlijk een spiegel zijn voor onze kinderen. Wat wij over onszelf zeggen of denken, is ook iets wat we doorgeven.

Karien: ‘’Voor mij was het een enorme spiegel toen ik 10 jaar geleden moeder werd. Door gebeurtenissen uit het verleden (niets ernstigs) had ik mij altijd voorgenomen dat ik geen kinderen wilde krijgen omdat ik bang was dat ik geen goede moeder zou zijn en omdat ik dacht dat dit de juiste manier was om patronen binnen onze familie te doorbreken. Het universum besliste anders… Toen ik 39 jaar was werd ik voor de eerste keer moeder. Op dat moment begon ik te beseffen dat ik er zelf verantwoordelijk voor ben hoe ik moeder wil (en kan) zijn. We hadden zelfs het geluk dat ik nog een tweede keer moeder mocht worden. Ik ben zelf enig kind en heb dit altijd als lastig ervaren. Dat ik zelf twee kinderen mocht krijgen, daar ben ik heel erg dankbaar voor. Toch is de opvoeding soms nog wel een ‘dingetje’, dat heeft dan meer met mij te maken dan met de kinderen zelf of wat er op een bepaald moment gebeurt. Als ik mijzelf zie opvoeden dan zie ik in welke opzichten ik lijk op mijn eigen moeder. Dat kan confronterend zijn maar ik kan het ook zien als een manier om meer over mezelf te leren en aan mezelf te werken. Ook geven de kinderen mij soms levenslessen mee waarvan ik dacht ik deze aan hen zou mogen geven. Van de week nog toen ik zei dat ik mij soms best een beetje jaloers kan zijn op mensen om mij heen die materieel gezien rijker bedeeld zijn dan wij of op mensen die veel gebruik kunnen maken van hun (schoon)ouders die als vangnet klaar staan. Mijn zoontje van 9 jaar hoorde mij aan en zei: ‘maar mama, je mag gewoon blij zijn met wat JIJ hebt. Je moet niet zo naar anderen kijken.’ Hopsa; moeder opgevoed! En op een ander moment kon ik hem leren dat zijn angst voor het afzwemmen niet zijn angst is maar de monsterstemmen in zijn hoofd die tegen hem praten. De belangrijkste les die ik als moeder heb mogen leren, is dat je gewoon jezelf mag zijn. Ik verberg weinig voor mijn kinderen en desnoods leg ik dingen uit waarom iets gebeurde zoals het gebeurde en welke lessen ik daarin nog te leren heb. Op die manier probeer ik een goede bijdrage te leveren aan de manier waarop zij opgroeien.’’

Waarom je nooit te jong bent om te beginnen met mediteren.

Er is een prachtige quote van de Dalai Lama die mij heeft geïnspireerd om niet alleen meditatielessen aan volwassenen te geven, maar juist ook aan kinderen. ‘’If every eight-year-old in the world is taught meditation, the world will be without violence within one generation.’’ Daarnaast is er een bijzonder interessant onderzoek, waarin je alle gezondheidsredenen vindt waarom het zo belangrijk is om juist op jonge leeftijd te leren mediteren.

Karien: ‘’Als moeder en als leerkracht vind ik het het belangrijkste dat kinderen geluk voelen en dan vooral geluk in zichzelf. Als je in jezelf gelooft en van jezelf houdt dan denk ik dat alles al goed is. Dan kun je het leven met alles wat daarbij hoort beter aan. Hoe mooi is het als je vanuit het gevoel dat je goed bent zoals je bent mag groeien zoals het voor jou goed voelt? Ook zelf ben ik dit steeds meer in de praktijk aan het brengen en leer ik dagelijks hoe ik door steeds meer van mezelf te houden en goed voor mezelf te zorgen (zonder egoïsme), hoe ik in het leven sta kan verbeteren. Bij veel mensen gaat dit via een omweg, ik denk zeker bij mensen van mijn generatie. Nu ik wat ouder word en pas echt ga nadenken én voelen over wat ertoe doet, merk ik dat het heel belangrijk en fijn is om positief over jezelf te denken. Kinderen worden zo geboren, dus hoe mooi zou het zijn als ze de positieve gedachten die ze van oorsprong al over zichzelf hebben kunnen vasthouden? En wat de bewustwording betreft; ik denk dat als je je bewust bent van jouw rol op aarde/in het universum en wanneer we er samen voor mogen zorgen dat dit een mooie plaats is om te zijn, we ook beter voor onszelf, voor elkaar en voor de wereld zullen gaan zorgen.’’

Je bent mooi en perfect, precies zoals je bent.

Zoals ik in dit artikel al eerder met je deelde, heb ook ik jaren gestruggeld met mezelf goed vinden zoals ik ben. Toen ik begon met dagelijks te mediteren en verschillende Oosterse methodieken eigen heb gemaakt, heb ik mezelf op eigen kracht kunnen helen. Ik was 18 jaar toen ik hier mee begon en het heeft mij zeker een paar jaar gekost voordat ik voor de spiegel kon staan en tegen mezelf kon zeggen ‘’je bent mooi en perfect, precies zoals je bent’’. Een pijnlijk proces, waarvan ik hoop dat ik dit kan voorkomen voor veel mensen door ze juist al als kind de juiste tools te geven. En ik ben niet alleen, ook Karien haar motivatie is gebaseerd op eigen ervaringen (klik hier voor haar verhaal).

Lief zijn voor jezelf.

Karien: ‘’Toen ik uitviel in het onderwijs omdat ik niet langer achter de prestatiecultuur kon staan, ontdekte ik opnieuw dat tekenen echt iets is waar ik blij van wordt. Ik wilde niets liever dan hier mijn werk van maken! Droom, wens en doe wat je het ‘Lieverdeliefste’ doet; dat heb ik ervan gemaakt en is ook mijn bedrijfsnaam geworden. Als je in jezelf en je innerlijke kracht gelooft dan kun je bereiken wat je wilt. Deze ‘lieverdeliefste-quote’ is ook wat ik kinderen wil meegeven met mijn illustraties. Vooral kinderen die nog aan de basis staan van hun leven. Want wat zou het toch mooi zijn als zij in onze maatschappij nog meer bij hun oorspronkelijke gevoel van liefde mogen blijven! Volgens mij kan het dan bijna niet anders dat de wereld dan weer een stukje mooier wordt.’’

Positieve affirmaties voor kinderen (en volwassenen).

Karien: ‘’Een affirmatie is een kort zinnetje dat je tegen jezelf zegt. Dit zinnetje begint meestal met het woordje ‘ik’. Daarna volgt er een positieve boodschap aan jezelf die aardig en liefdevol is. Eigenlijk is het een soort compliment maar dan aan jezelf. Want wist je dat, hoe je tegen jezelf praat of hoe je denkt, ook hetgeen is hoe je je vaak voelt? Daarom is het fijn om te weten dat je je gedachten en je gevoel vaak een beetje kunt sturen. Want wanneer je aan fijne dingen denkt dan voel je je vaak fijner dan wanneer je aan nare dingen denkt. Door positieve affirmaties te gebruiken kun je dit oefenen.

Je kunt positieve affirmaties zelf maken maar je kunt bijvoorbeeld ook met een kaartenset werken, zoals de ‘ik ben ik – kaarten’, je kiest dan een kaart uit de set die bij je past. Je kunt deze zonder te kijken uit de stapel trekken maar je kunt deze ook bewust kiezen voor jezelf of voor een ander. Vervolgens kun je ervoor kiezen om de affirmatie kaart mooi neer te zetten of op te hangen.

Wanneer je zelf een positieve affirmatie wilt maken, dan kun je deze opschrijven en bij je dragen, ook kun je de affirmatie hardop uitspreken of erover nadenken. Het is wel heel belangrijk dat je de affirmatie zelf ook gelooft en dat je er een positief gevoel bij hebt.

Als het je lukt om regelmatig positieve affirmaties om je heen te hebben, te zien, te denken en te voelen, dan kan dit er ook echt voor zorgen dat je positiever naar jezelf en je leven gaat kijken en dat er hierdoor ook positieve veranderingen plaats vinden.’’

Een bijzondere meditatie oefening:

Er is een oefening die ik heel graag doe met volwassenen, maar die ik nog magischer vindt om te doen samen met een ouder/kind. Ik noem het de complimentenoefening. Het idee hiervan is dat je echt even de tijd vrij maakt om elkaar in de ogen te kijken, zo lang tot dat je de ziel kunt zien en dat je dan benoemt wat het is dat iemand zo mooi maakt. Dit is stap voor stap hoe het werkt:

Stap 1: Ga tegenover elkaar zitten ongeveer 5 cm van elkaar verwijderd (je moet elkaar aan kunnen raken, maar er mag nog een veilige ruimte tussen jullie zijn). Persoonlijk doe ik dit altijd op de grond, in een meditatiehouding. Dit omdat je zodoende eenvoudig in een juiste staat komt, goed geaard bent en tegelijkertijd in verbinding komt met Moeder Aarde.

Stap 2: Jullie gaan nu om de beurt de rol van ontvanger en gever hebben. Als ontvanger ben je niets anders dan stil. Je hoeft niet te reageren op complimenten. Je hoeft er alleen te zijn en mag in stilte ontvangen. Als gever, mag je oprechte complimenten gaan geven die niets anders dan mooie intenties hebben. Stem met elkaar af wie begint als ontvanger en wie begint als gever.

Stap 3: Je mag nu een timer zetten op 5 minuten. In deze tijd, doe je niets anders dan elkaar 5 minuten lang aan kijken zonder iets te zeggen.

Stap 4: Zodra de timer gaat, zet je deze opnieuw op 5 minuten. Dit is de tijd waarin je nu als ontvanger mag ontvangen en als gever mag geven.

Stap 5: Zodra de timer weer is gegaan, zet je het opnieuw op 5 minuten. Je mag elkaar nu opnieuw aan kijken. Zodra de timer gaat, draaien de rollen om. De gever wordt de ontvanger en de ontvanger wordt de gever. Zet de timer opnieuw op 5 minuten.

Stap 6: Zodra de timer opnieuw gaat, mag je de tijd nemen om te reageren op elkaars complimenten.

Stap 7: Zodra je gereageerd hebt, sluit je de oefening met elkaar af met een knuffel en vergeet elkaar niet te bedanken.

PS: Ik heb deze oefening gedaan met een kindje van 6 jaar en een ouder, oplopend tot aan volwassenen van 70 jaar. Niets is te gek! En ik kan je vertellen, iedere keer weer zijn de ervaringen magisch en intens bijzonder.


Wil je meer weten over het vergroten van zelfliefde en bewustzijn voor kinderen? Je mag mij altijd mailen en ook Karien staat altijd open voor vragen.

Heel veel liefs!

Vandaag is het alweer tijd voor het laatste deel van de reeks bevallingsverhalen en tips van andere bloggers. Voordat ik hiermee begon, gruwelde ik van bevallingsverhalen en was ik als de dood om bijvoorbeeld uit te scheuren. Sommige verhalen heb ik gelezen met ingehouden adem maar ze hebben allemaal één ding gemeen; ze zijn stuk voor stuk magisch! In dit laatste artikel deelt Giulia van Bij mama thuis haar verhaal, net zoals Kim van Kimsdailythings, Marguerita van Marstyle.nl, Linda van Mamaliefde en Ingrid van Blogs by Ingrid. Heel veel inspiratie- en leesplezier!

Voordat we gaan beginnen…

Super leuk dat je op het punt staat om dit blog artikel te lezen! Zoals je weet is Claire’s Mission een lifestyle blog met een missie en is deze heerlijke reeks met bevallingsverhalen en tips, compleet iets anders dan dat je van mij gewend bent. Maar aangezien ik in verwachting ben van een wonder, is dit wel iets wat ik ook enorm graag met je wil delen. En ik ben gezegend met prachtige vrouwen, geweldige bloggers en fantastische mama’s die één voor één hun verhaal en tips met je willen delen. In totaal bestaat deze reeks uit 3 artikelen, voor deel 1 klik hier en voor deel 2 klik hier. Vandaag is het alweer tijd voor het laatste deel! 😀

Heb je vragen? Stel ze gerust! Dit mag onderaan het artikel, op social media of rechtstreeks aan de blogger.

Laten we van start gaan…

Giulia van Bij mama thuis :

‘’Een geplande keizersnede, niet echt de bevalling waar ik al die jaren van had gedroomd. Ik hoop nog steeds vurig ooit een natuurlijke bevalling mee te mogen maken, maar toch vond ik ook deze bevalling prachtig! Omdat het een geplande bevalling was, verliep alles heel rustig en soepel. Oké, behalve die ruggenprik dan die in eerste instantie niet werkte. Er was echter geen haast, iedereen was vrolijk en ik voelde mij wonderbaarlijk ontspannen! Toen de ruggenprik eenmaal wél werkte, was het voor mijn gevoel een kwestie van seconden voordat het doek voor mijn gezicht weggehaald werd en de gynaecoloog ons dochtertje uit mijn buik tilde. Tranen sprongen in mijn ogen! Nee, dit was niet hoe ik het jarenlang voor mij had gezien, maar dit was ook prachtig! De verpleegkundige die al de hele middag bij ons was nam ons dochtertje over en bracht haar naar een tafel een paar meter verderop. Onder mijn toeziend oog mocht mijn man het laatste stukje navelstreng afknippen en haar eerste luiertje aandoen. Binnen no-time bracht hij haar in zijn armen naar mij en lag ze op mijn borst! Van wat er in mijn buik gebeurde, kreeg ik niets meer mee. Onze Ella was geboren!

Eenmaal op de uitslaapkamer mocht ze heerlijk bij mij komen drinken en toen het gevoel in mijn benen terugkeerde werden we samen naar de afdeling gebracht. Minder dan 48 uur later reden we als kersvers gezinnetje naar huis! Natuurlijk had ik veel pijn, maar er werd goed voor mij gezorgd en het viel mij echt gigántisch mee. Na 8 dagen liep ik voor het eerst achter de wandelwagen en vanaf dat moment ging het in rap tempo bergopwaarts! De kraamverzorgster, verloskundigen en gynaecoloog gaven allemaal aan dat ik erg snel herstelde. Mijn conditie vóór de bevalling zou daar wel eens iets mee te maken kunnen hebben gehad. Aangezien er voor het ondergaan van een keizersnede nou eenmaal niet heel veel tips te geven zijn, zou ik je daarom in ieder geval deze mee willen geven: zorg dat je er zo fit mogelijk in gaat, dan geef je je herstel in ieder geval al een goede start!’’

Kim van Kimsdailythings :

‘’Ik maakte mij niet heel erg druk over de bevalling en heb ook geen bevallingsplan geschreven. Ik ben meer een gevoelsmens die dat op dat moment wel bekijkt. Wel vond ik het een beetje spannend omdat ik niet goed wist wat ik kon verwachten.

De 19de kreeg ik af en toe al last van mijn rug, best grappig want ik had voor de grap gezegd dat ik dan zou bevallen. Ik was op dat moment 38+1 weken zwanger. Mijn vriend was die hele dag aan het werk en toen hij thuis kwam zei ik dat ik steeds wat vaker last van mijn rug kreeg. In lichte paniek zette hij nog even de box in elkaar want die stond nog niet klaar. Ik had toevallig wel die week, omdat iedereen er zo op aandrong, de vluchttas klaargezet. Later op de avond heb ik voor de zekerheid toch even de verloskundige gebeld en die zei dat ik toch wat regelmatiger een wee zou moeten hebben. Zie je wel, dacht ik toen. Niks aan de hand. 

Toch heb ik die hele nacht niet geslapen omdat ik echt weeën kreeg. Mijn vriend werd om 5:00 uur met de vraag hoe vaak ik nu een wee had. ‘Om de drie minuten’ was mijn antwoord. Toen heeft hij de verloskundige gebeld en een half uur later was de beste man er. Ik had op dat moment 3-4 cm ontsluiting. Nu gaat het toch wel echt beginnen dacht ik. De verloskundige zou om 9:00 uur weer komen en toen het zover was zat ik op 7 cm. Dat schoot lekker op! Ons kindje komt echt op de 20ste! Toen belde de verloskundige naar het ziekenhuis (want dat was onze wens) maar het ziekenhuis was vol! Hoe kan een ziekenhuis nou vol zijn voor een bevalling?! We mochten toen kiezen voor een ander ziekenhuis maar eigenlijk had ik daar totaal geen zin in. Ik lag heerlijk op mijn eigen bed in mijn eigen omgeving, mijn vriend kon lekker naast mij liggen en het belangrijkste; alles ging goed. Dus hebben we op dat moment besloten dat het een thuisbevalling werd. 

Om 10:00 uur werden mijn vliezen doorgeprikt, alsof er een warme vloedgolf uit kwam. En een klein half uur later mocht ik gaan persen. Ik dacht dat het 3 keer drukken zou zijn en je kind eruit was, maar dat viel even tegen. Een uur ben ik bezig geweest (wat normaal schijnt te zijn) en ik vond het heftig. Het deed zeer en ik deed voor mijn gevoel maar wat. Uiteindelijk stak het hoofdje eruit en toen ben ik maar blijven persen. En toen was daar onze zoon! Hij werd op mijn buik neergelegd en we hoorden dat het een jongetje was. Welkom Tijs! 

Het voelde heel bijzonder, gek, speciaal maar ook heel mooi dat het vrouwenlichaam hiervoor gemaakt is. Ik kan terugkijken op een fijne, vlotte bevalling en daar ben ik heel blij mee. Ik denk dat het vooral ook zo snel ging omdat ik gewoon echt relaxt was en achteraf was het zo fijn om thuis te bevallen. Ik kan het iedereen aanraden!’’ 

Marguerita van Marstyle.nl :

“Ja een bevalling doet pijn, maar het is ook het moment dat jij als vrouw het meest in je kracht staat. Je hoeft daar geen angst voor te hebben, probeer die te parkeren. Je lijf neemt het namelijk over. Er komt een dusdanige hoeveelheid hormonen vrij, dat je – ondanks de pijn – in een soort roes verkeerd. Mijn ex-man blijft zeggen dat hij mij nog nooit zo kalm heeft gezien als tijdens de bevallingen van onze dochters. Dat vond ook mijn nichtje, die tijdens beide bevallingen als dienstdoende verpleegkundige in het ziekenhuis heeft geholpen. Op televisie zie je vaak van die krijsende, panische vrouwen, maar dat is niet nodig en je maakt het vooral voor jezelf extra moeilijk en pijnlijk als je tijdens de bevalling zo in je angst gaat zitten. Vertrouw op jezelf en op je lichaam. Voel je oerkrachten. Geloof mij, als een stresskip zoals ik kalm, krachtig en rustig zonder kunstgrepen haar bevallingen kan doen, kun jij het ook. Mits er medisch natuurlijk niets misgaat.”

Linda van Mamaliefde :

‘’Mijn oudste liet erg lang op zich wachten en met 42 weken zwangerschap was er een afspraak gemaakt om ingeleid te worden in het ziekenhuis. Daar zag ik erg tegen op, want ik wilde graag thuis bevallen. Gelukkig vond zij dat ook en kwamen aan het eind van de avond de weeën op gang. In het begin lag ik alleen in bed en probeerde ik de tijd te doden met het kijken van Netflix, ik was bang dat het nog wat valse weeën / harde buiken waren waar ik al even last van had. In het begin ging dat nog wel, maar op een gegeven moment werden ze veel heftiger en was ik erg blij dat mijn man tijdens de haptonomische zwangerschapsbegeleiding had geleerd hoe hij door middel van drukpunten de pijn kon verlichten. Het duurde even voor ze heel regelmatig waren,. Maar.. Lang leve de weeën timer app op de telefoon!

Rond middernacht was het toch echt zo ver dus tijd om de verloskundige te bellen. Ik had gelezen dat er drie fasen waren; met eerst de indalingsweeën voor de eerste 4 cm, en daarna nog de ontsluitingsweeën die wel even op zich konden laten wachten. Gelukkig kwam de verloskundige voor controle en toen ze vroeg hoe ver ik dacht te zijn hoopte ik die eerste fase gehad te hebben en vroeg ik hoopvol 4 cm? Niet dus. Het zat enorm mee en ik zat al op 9,5 cm. Zo ver waren we echter nog helemaal niet, dus in alle haast moesten de spullen nog gepakt worden, kruik gevuld en natuurlijk de kraamverzorgster gebeld worden die met alle spoed kwam. Ondertussen moest ik naar de wc en ja hoor daar kwam de eerste aandrang; de persweeën begonnen!

Toen ik net op bed lag was de kraamverzorgster er ook en een twintig minuten later was onze dochter er. Ik was er mentaal nog helemaal niet klaar voor.

Vooraf wilde ik haar heel graag aanpakken, maar toen ik dat hoopje mens zag leek het zo onwerkelijk. Dat wat 9 maanden in mij had gezeten had nu toch echt het levenslicht gezien. Zo teer en kwetsbaar, ik durfde het ook niet aan te pakken. Gelukkig veranderde dat wel snel en kregen we even een uurtje de tijd om met zijn drieën bij te komen en te wennen aan het idee.

Daarna volgde de controle en de bevalling bleek zo snel te zijn gegaan dat ik een subtotaal ruptuur had. Die controle was echt hel, erger nog dan de bevalling zelf dus ik was superblij toen ze aangaven dat we toch naar het ziekenhuis moesten. Waarop ze raar keken toen ik zo naar beneden liep van de trap, ze stonden al op het punt om de brandweer te bellen om mij door het raam er uit te tillen 😉 . We zijn in de eigen auto naar het ziekenhuis gereden en daar was ik in de ochtend de eerste. Wat was ik daar blij mee, ik kreeg een volledige verdoving en toen ik weer bij was had ik nergens meer last van.

Helaas moest ik nog wel een nacht blijven ter controle, dat vond ik vreselijk want de rest van mijn kamergenoten lieten de baby ‘ophalen’ omdat ze huilden en ik wilde haar liever bij mij houden. Ik kon echter nauwelijks bewegen vanwege een katheder en onder ‘commentaar’ van hun heb ik toch ook op de knop gedrukt dat ze met de verpleegster mee mocht. Achteraf heb ik daar toch wel spijt van.

Toen ik een jaar later zwanger was van de tweede kreeg ik dus te horen dat ik eerder moest bellen. Met 37 weken braken toen de vliezen, natuurlijk op het moment dat ik met de oudste in de babywinkel op bezoek was bij de babyfotograaf. Gelukkig kon zij gelijk mee met mijn moeder die erbij was. Die avond moesten dus de weeën beginnen anders zou ik de volgende dag naar het ziekenhuis moeten. De avond duurde heel lang, maar zonder weeën. Toen mijn man toch maar naar bed was gegaan begonnen ze spontaan, dit keer hadden we wel alles klaar liggen en was de ‘operatiekamer’ voorbereidt. Toen de weeën regelmatig werden gelijk gebeld en ja hoor, toen begon het grote wachten. Ik voelde wel weer die aandrang maar was er nog niet klaar voor. Ik had ook het gevoel dat ik moest poepen, maar schaamde mij daarvoor en op het toilet durfde ik ook niet echt want de vorige keer kwam toen de baby. Dus met zijn vieren van alles geprobeerd en eindelijk de volgende ochtend was het zo ver en werd onze zoon geboren. Het bijzondere is nog wel dat toevallig die avond dezelfde verloskundige en kraamverzorgster dienst hadden.

Mijn tips: Zorg dat je voor de bevalling de naam van je kind hebt afgesproken met je partner! Wij wisten bij de eerste niet of het een jongen of meisje zou worden. Over de meisjesnaam waren we het (gelukkig) eens, maar de jongensnaam niet. Dus tijdens de bevalling was het ‘Ja, maar wat nu als het een jongen wordt?’. Op dat moment durfde hij mij natuurlijk niet meer tegen te spreken dus werd het mijn voorkeur. Toch waren we allebei opgelucht dat het een meisje bleek te zijn, aangezien we daar wel uit waren 😀 !’’

Ingrid van Blogs by Ingrid :

‘’Mijn zwangerschap van Emma verliep prima. Ik had alleen last van een lage bloeddruk en al mijn energie ging op naar de zwangerschap en de groei van Emma. Dus ik was niet heel fit, maar verder geen spannende dingen. Op een zaterdag, zo’ n twee weken voor de uitgerekende datum, had ik het idee dat ik vruchtwater verloor. Niet zo’n hele plas zoals je wel eens in films ziet, maar gewoon een paar druppels. Dat gevoel bleef ik houden en dus belde ik de verloskundige. Door mijn verhaal en het feit dat het zo weinig was, wilde ze afwachten. Toch bleef ik het gevoel hebben vruchtwater te verliezen en dus belde ik haar weer. Ze besloot langs te komen, deed een testje en ja hoor, het was vruchtwater. En dat betekent dat je naar het ziekenhuis moet als je niet binnen 24 uur bevalt. Want dan bestaat infectiegevaar voor de baby. ’s Middags kreeg ik lichte weeën, maar niet sterk genoeg. ’s Avonds gingen we toch nog even naar het ziekenhuis omdat de weeën aanhielden. Maar ze vonden dat het kon wachten tot de volgende ochtend. Dan moesten we ons vroeg melden en zou ik ingeleid worden. We gingen weer naar huis. Ik wilde absoluut niet ingeleid worden. Ik kende alleen maar horror verhalen van inleidingen met weeën stormen en soms uiteindelijk toch een keizersnede. Nee, ik wilde Emma zelf op de wereld zetten. Maar dat moest dus deze nacht gaan gebeuren. Een uurtje nadat we weer thuis waren uit het ziekenhuis, werden de weeën sterker en gingen we dus weer naar het ziekenhuis. En daar is Emma ’s nachts, na een kwartiertje persen, geboren. Het moment dat mij het meest bij is gebleven, is het moment dat ze echt geboren werd. Die laatste pers en dan weet je en voel je, ze is er. En dan leggen ze haar bij je neer. Zo mooi. Ik had vooraf geen bevallingsplan. Ik wist wel dat ik in het ziekenhuis wilde bevallen. Gewoon, voor de zekerheid en mijn eigen rust. Ik ben blij dat ik in mijn eigen kracht heb geloofd en de wil dat ik haar zelf op de wereld wilde zetten.  Ook bij mijn eerste bevalling had ik het gevoel dat ik het kon sturen. Nu dus weer. Dat wil ik andere mama’s to be ook meegeven. Geloof in jezelf en je eigen kracht. Dan komt het zeker goed!’’


Welk verhaal (of welke tips) uit deze reeks is jou het meeste bijgebleven?

Wordt jij ook zo blij van bevallingsverhalen inclusief tips? Goed nieuws! Deel 2 staat vandaag online. In dit blog artikel delen Debby van Barcelonamom, Karin van Mama’s Meisje, Zahra van Trust Like The Birds, Ingrid van Blogs by Ingrid en Judith van Hip & Hot hun verhaal inclusief tips. Ben je net zoals ik in verwachting of mogen we jou altijd wakker maken voor dit soort verhalen? Lees dan snel verder. Heel veel lees- en inspiratieplezier!

Voordat we gaan beginnen…

Super leuk dat je op het punt staat om dit blog artikel te lezen! Zoals je weet is Claire’s Mission een lifestyle blog met een missie en is deze heerlijke reeks met bevallingsverhalen en tips, compleet iets anders dan dat je van mij gewend bent. Maar aangezien ik in verwachting ben van een wonder, is dit wel iets wat ik ook enorm graag met je wil delen. En ik ben gezegend met prachtige vrouwen, geweldige bloggers en fantastische mama’s die één voor één hun verhaal en tips met je willen delen. In totaal bestaat deze reeks uit 3 artikelen die ik de komende weken online zal zetten (klik hier voor deel 1).

Heb je vragen of tips? Stel/deel ze gerust! Dit mag onderaan het artikel, op social media of rechtstreeks aan de blogger.

Laten we van start gaan 😀 …

Debby van Barcelonamom :

‘’Ik ben mama van twee kindjes en heb dus twee keer een bevalling gehad. Aangezien ik weet dat er veel horror verhalen de ronde doen, vertel ik graag iets meer over de bevalling van mijn jongste. Dit om te laten zien dat een bevalling ook gewoon zonder problemen en erg snel kan gaan. Mijn totale bevalling duurde namelijk maar 3 uur! Ook bij de eerste bevalling heb ik eigenlijk geen problemen gehad hoor en verliep alles vlotjes. Bij de tweede had ik eigenlijk nergens last van, tot ´s morgens na het ontbijt mijn vliezen braken. En de weeën gelijk hevig los barsten. Ik woon in Barcelona, Spanje en daar beval je in het ziekenhuis. Dus vriendlief en ik stapten in de auto, nadat we eerst nog even ontbeten hadden. Aangezien we wisten dat we eenmaal in het ziekenhuis niet meer mochten eten, wilde ik niet met een lege maag aan de bevalling beginnen. Bij de spoedeisende hulp aangekomen werd ik gelijk geholpen en bleek ik al 5 cm ontsluiting te hebben. Aangezien de bevallingskamer nog bezet was, moest ik even op de spoedeisende hulp wachten. Wel aan de monitor om mijn weeën te controleren. Een uur later kreeg ik erge persdrang. Vriendlief riep dus snel de zuster die aangaf dat dit eigenlijk niet kon omdat er pas een uur verstreken was. Maar had zij het mis. Ik had volledige ontsluiting en de kleine had zin om met de wereld kennis te maken. 

Wat mij vooral is bijgebleven is dat ik bevallen ben in de medicijnkast. ‘Wat?’ denk je nu waarschijnlijk. Maar doordat alles zo snel ging en er geen tijd was om de bevallingskamer gereed te maken na de vorige bevalling, werd ik een geïmproviseerde bevallingskamer ingereden. Dit was ook de ruimte waar medicijnen bewaard werden. Tijdens de bevalling kwam er af en toe dus een zuster binnen om wat uit de kasten te pakken. Ik heb uiteindelijk niet lang in deze kamer gelegen, aangezien de bevalling zo snel is gegaan.

Mijn tips : Luister vooral naar wat de doktoren je aangeven. Ik had vooraf geen perscursus gedaan. En ik heb dit ook niet gemist. De doktoren gaven goed aan wanneer ik kon persen, hoe ik moest ademen en namen mij door het hele proces mee.’’

Karin van Mama’s Meisje :

‘’Ik ben mama van 2 meiden en inmiddels is meisje nummer 3 onderweg. Mijn eerste bevalling was álles was ik niet had verwacht. Ik hield enorm veel vocht vast (45 kilo aangekomen), kon op een bepaald moment niet meer bewegen zonder pijn en werd vanwege het risico op zwangerschapsvergiftiging ingeleid met 39 weken en 1 dag. Helaas was mijn lichaam daar helemaal niet klaar voor en heb ik na 3 helse dagen (met 39+4), inmiddels mét zwangerschapsvergiftiging en daardoor heel ziek, een spoedkeizersnede gehad. Dat bracht veel angst voor de tweede bevalling, maar met behulp van EMDR kwam ik over die angst heen. Ik besloot het deze keer, met toestemming van de gynaecoloog, zelf te proberen. Ik werd wederom ingeleid, deze keer vanwege de grootte van de baby. Met precies 40 weken kwam ik redelijk vlot tot 10 centimeter, maar daarna traden er complicaties op. Ik kreeg verschrikkelijke pijn op de plekken van de oude littekens en had bloed in mijn katheter. Binnen 20 minuten lag ik weer op de OK voor een spoedkeizersnede. Toch heb ik die tweede bevalling als positief ervaren, omdat ik ondanks alles zo ver gekomen was. Een soort bevestiging die ik nodig had! Voor de derde bevalling is alles veel relaxter, omdat ik nu weet dat ik een geplande keizersnede ga krijgen.

Mijn tips : Probeer alles op je af te laten komen. Je kunt een heel scenario schrijven, maar de kans dat het zo gaat als jij je voorstelt is heel klein. Het voorkomt dat je teleurgesteld raakt omdat je je teveel vasthoudt aan een bepaald plaatje. Door het allemaal losser te laten, stap je meer ‘open’ in de ervaring en kun je beter anticiperen op allerlei dingen die tijdens zo’n bevalling op je pad kunnen komen.’’

Zahra van Trust Like The Birds :

‘’Mijn tips : ik heb veel baat gehad bij zwangerschapsgym en dan met name de informatie die er verstrekt werd. Wat mij erg hielp bij mijn bevalling is het mechanisme achter de bevalling te begrijpen. Wat gebeurt er precies met mijn lichaam en hoe zorg ik ervoor dat ik dat proces niet belemmer? De weeën dien je over je heen te laten komen en weg te puffen. Die zorgen namelijk voor de ontsluiting. De beste tip die ik kreeg was dat ik tijdens de bevalling goed naar de instructies van de verloskundige moest luisteren. Die tip geef ik dan ook graag door.’’

Ingrid van Blogs by Ingrid :

‘’De bevalling van onze eerste dochter weet ik nog goed. Ik had een prima zwangerschap zonder kwaaltjes. Ik was met verlof en de uitgerekende datum naderde. Maar mijn man had nog een belangrijke opdracht voor zijn werk. En daarvoor moest hij een paar dagen naar Friesland. Niet echt in de buurt. En dat zat mij niet helemaal lekker. Wat nou, als de bevalling zou beginnen en hij een paar uur verderop zou zitten? Gelukkig kwam hij wel elke avond thuis slapen. Ik heb zelfs ’s avonds laat nog geholpen met de voorbereidingen voor de volgende dag. Maar wat was ik blij en opgelucht toen de opdracht er op zat. En alsof het zo moest zijn begonnen die nacht de weeën. ’s Ochtends belden we de verloskundige. Ik wilde graag in het zorghotel bevallen. Dan waren we dichtbij de medici, mocht er wat misgaan. Dat vond ik een fijn gevoel. Rond 11 uur die ochtend reden we naar het ziekenhuis. Ik had inmiddels 7 cm ontsluiting. Best een heftig ritje met drempels en rotondes, dat al met al een kwartiertje duurde, schat ik. Eenmaal in het zorghotel mocht ik eigenlijk direct beginnen met persen. Dat was nog een hele klus en na 5 kwartier werd ze dan eindelijk geboren. Wat mij onder andere is bijgebleven is het feit dat ik ingeknipt moest worden. Dat klinkt heftiger dan dat het is. Maar laat je man niet kijken! Gelukkig voel je er niks van en ook het hechten na de bevalling en het herstel viel reuze mee. Ik had geen bevallingsplan, alleen de wens om in het zorghotel te bevallen. Achteraf vond ik het heel mooi en bijzonder dat de bevalling pas begon nadat mijn man thuis was en de opdracht af was.  Zo moest het zijn en ik ben van mening dat je dit onbewust misschien toch zelf kunt sturen. De eerste bevalling liet ik vooral op mij af komen. Ik wilde er niet te veel bij stilstaan. De natuur zou vanzelf zijn werk wel doen. Dat wil ik andere mama’s to be ook meegeven. Maak je niet te druk, you can do it!’’

Judith van Hip & Hot :

‘’Ik had al veel voor weeën gehad, dus toen tegen kwart voor 1 ’s nachts ik wat lichte krampen voelde, dacht ik dat het weer loos alarm was. Het was ook heel onregelmatig, soms een kwartier niks, dan weer een soort wee, dan 5 minuten niks, dan 20 minuten niks.  Rond kwart voor 2 maakte ik mijn man wakker en besloot ik onder de douche te gaan staan. Ik dacht nog steeds niet dat het nu echt begonnen was, maar ik hoopte wel dat de warme douche misschien zou zorgen dat het ging doorzetten. Dat gebeurde ook, en hoe! Om kwart over 2 werden de weeën echt heftiger en had ik wel door dat het nu echt begonnen was. De tijd tussen de weeën was wel lang, soms nog steeds 5-10 minuten. Dat was ik van mijn eerdere bevallingen niet gewend.  De weeën werden wel steeds pijnlijker en krachtiger, ik kon niet meer rechtop blijven staan.  Mijn man wilde naar het ziekenhuis toe dus belde ik zijn ouders. Die waren er om half 3, zodat wij weg konden. Onderweg naar het ziekenhuis werden de weeën zo ontzettend heftig, dat ik bang was dat de baby in de auto zou komen.  Ik zat op handen en knieën en vroeg steeds waar we waren, want het kon mij niet snel genoeg gaan.  Om 10 over half 3 gingen we door de slagboom van het ziekenhuis, dit heb ik later terug gezien op het kaartje van het parkeren. Ik wist amper hoe ik de auto moest uitkomen, maar met wat hulp ging het.  De weeën waren zò sterk, ik voelde echt dat de baby elk moment kon komen. Het enige wat ik dacht was: ‘ik moet naar een bed, ik moet naar een bed!’ In ons ziekenhuis is de afdeling verloskunde op de eerste verdieping. Ik durfde niet met de lift, dus ging ik met de trap. Vlak voor ik die op liep, braken mijn vliezen. Tussen de weeën door ben ik echt de trap op gerend. Toen ik op de een-na-laatste tree stond, kwam er een wee en voelde ik ineens het hoofdje tussen mijn benen zakken. Ik gilde naar mijn man dat de baby kwam. Hij rende weg om hulp te halen. Ondertussen deed ik mijn joggingbroek naar beneden om de baby te pakken. Op dat moment viel de baby er helemaal uit. Omdat ik op de trap stond schrok ik daar enorm van. Ik gaf vanuit instinct de baby een tikje, zodat het niet van de trap af zou vallen, maar op de grond boven de laatste trede. Dat lukte. Na een minuut kwamen allerlei verpleegkundigen aanrennen die mij op een bed hielpen en mijn baby van de grond pakten. Daarna werd ik een verloskamer ingereden en werd mijn baby nagekeken. Gelukkig was alles in orde, maar de bevalling was verre van hoe ik mij deze had voorgesteld! Het ging super snel. Nu was het natuurlijk ook de vierde, maar dat het zo zou gaan had ik niet verwacht! Het is allemaal goed afgelopen en ze is inmiddels al bijna 5 jaar.

De trap waar Judith het leven schonk aan haar dochter.

Mijn tips : houd je handen open en maak geen vuisten. Veel vrouwen doen dat omdat ze zich verzetten tegen de pijn, maar dan duurt het langer.’’


Volgende week donderdag komt alweer het laatste deel van deze reeks online, met daarin de bevallingsverhalen en tips van andere bloggers. Ben jij ook al zo benieuwd?

Woehoeeeee! Het aftellen is begonnen! We zijn deze week alweer 27 weken in verwachting en dat betekent dat we officieel het 3de trimester zijn ingegaan. In dit blog artikel praat ik je helemaal bij over onze zwangerschap en deel ik met je hoe wij het 2de trimester ervaren hebben en wat er allemaal is gebeurt. Van verhuizen, harde buiken tot aan ultiem gelukkig zijn, cadeautjes en genieten van een babymoon naar Zeeland. Heel veel lees plezier!

Bruisen van de energie.

Na week 14 werd ik plotseling verrast; de moeheid maakte plaats voor meer energie, de misselijkheid werd steeds minder en ik kreeg mijn liefde voor lekker eten terug. Hoewel het eerste trimester magisch mooi was en we van iedere seconde genoten hebben, was ik zo blij toen het tweede trimester begon. Eindelijk begon ik weer te bruisen van de energie! Ook voelde het zo fijn om uit de meest spannende periode te zijn.

20 weken echo.

Al was er in het tweede trimester wel iets waar ik aan de ene kant enorm tegenop zag, maar waar wij ons tegelijkertijd enorm op verheugde; de 20 weken echo. Dit wordt ook wel een medische echo genoemd omdat de echoscopist naar alle zichtbare organen en structuren van de baby kijkt, naar de groei van de baby en naar de hoeveelheid vruchtwater. Zodra er grote afwijkingen zijn, dan kunnen ze hierbij zichtbaar worden. Hoewel wij er bewust voor hebben gekozen om geen testen te doen, wilde wij wel graag voor de 20 weken echo gaan omdat als er situaties zijn die levensbedreigend zijn, de artsen tijdens de geboorte op tijd hulp kunnen bieden als dit nodig is.

Na anderhalf uur flink onderzocht te zijn, met een druk trappelende baby en een volle blaas, kregen we geweldig nieuws; alles is goed! De kleine is perfect! En nu al heel eigenwijs, super bewegelijk en actief. Zo lief!

Verhuizen en klussen; hoe is het gegaan?

Zoals je vast hebt gelezen in dit blog artikel was december voor ons een absolute rollercoaster waarin wij gedwongen werden om per direct een woning te vinden en… Wonder boven wonder is dat gelukt! En wat zijn wij dankbaar voor alle hulp die we hebben gekregen! Uiteindelijk hebben de vele handen licht werk gemaakt en kwam ik erachter dat ik toch mocht helpen met verven omdat we een latex hebben gekozen op waterbasis. Jeeeeej!

Mijn knappe hubby!

Inmiddels wonen we alweer een maand in ons nieuwe nestje en zijn wij er zo intens gelukkig mee! Er zijn nog steeds een aantal dingen die moeten gebeuren. Zo moeten de plintjes op hun plek gebracht worden, moet er van alles opgehangen worden en zijn wij aan het sparen voor 2 kasten. Maar.. Er is nu een project die écht prioriteit heeft; de babykamer 😀 (zeg ik met een enorme glimlach, want YES! Het is nu echt zover)!

Ik en stilzitten…

Nu ben ik altijd al een spring in het veld geweest die het moeilijk vind om stil te zitten, maar dat is helemaal een ding wanneer je verhuist en niet zo heel veel mag doen. Wat vind ik het moeilijk om stil te zitten! Maar… Er kan er momenteel maar één zijn die super veel beweegt; en dat is ons kleintje. Regelmatig werd ik dan ook teruggeroepen omdat ik last kreeg van een enorm harde buik, pijn in mijn rug en voeten. Hoewel dit aan het begin van het tweede trimester redelijk onschuldig was, kreeg ik hier verder in het trimester toch wel echt last van. Teveel doen is er gewoon niet meer bij. Al blijf ik het lastig vinden om die grens te bewaken van dingen doen die ik kan en teveel doen. Het blijft een work in progress… Toch hoop ik wel door wat rustiger aan doen enge dingen als zwangerschapsvergiftiging en Hellp-syndroom te kunnen voorkomen.

Een keuze maken; thuis bevallen of in het ziekenhuis?

Hoewel ik nooit had verwacht dat ik iemand zou worden die vrijwillig naar informatie avonden zou gaan over bevallen, gaf ik mezelf er compleet aan over tijdens het tweede trimester. En… Ik sleepte Roy overal mee naar toe. Haha! Nee zonder gekkigheid, we hebben een geweldig informatieve avond gehad bij de verloskundige over bevallen en alle mogelijkheden. Dit was voor mij ook een reden om ons in te schrijven bij 2 ziekenhuizen voor een informatie avond en om de ‘bevalsuites’ te bekijken. De eerste avond was in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp omdat ik verliefd was geworden op hun bevalsuite en beval bad. Alleen werden we hier zo slecht ontvangen en waren er een aantal hele chagrijnige zusters, waardoor Roy mij aan mijn mouw trok en we met gierende banden weg zijn gereden. De tweede avond beleefde we in het Ziekenhuis in Amstelveen waar ik ook zelf ben geboren. Hoewel het verre van ideaal is, heeft het ons wel geholpen met het maken van onze beslissing. Wij willen het allerliefste thuis gaan bevallen. En als dit om wat voor reden dan ook niet kan, dan zien we wel waar de ambulance ons heen brengt. Maar.. Fingers crossed dat alles goed gaat, want we hebben het bevalbad voor thuis al gereserveerd! 😀

Overladen worden met cadeautjes.

Hoewel veel mensen in het eerste trimester toch nog een beetje voorzichtig waren, ging iedereen in het tweede trimester helemaal los. We zijn en worden nog steeds overladen met onwijs veel cadeautjes. Echt zoooooooo onwijs leuk en lief!! Het is echt zo bijzonder om te zien hoeveel harten ons kleintje nu al aan het veroveren is. Vooral van zijn/haar oma, opa en overgroot oma. Zo hartverwarmend!

Ook zijn er enorm veel mooie merken en bedrijven die ons regelmatig cadeautjes sturen waar ik weer over mag bloggen. Zo leuk en fijn! De komende weken zit ik dan ook zeker niet stil met het schrijven van reviews en andere toffe blog artikelen.

Met zijn 4tjes genieten van een babymoon naar… Zeeland!

Met kerst werden we verrast met een onwijs groot cadeau van mijn mama en haar vriend; een vakantie van 5 dagen naar Zeeland toe! We zijn net weer terug van onze babymoon, die Roy en ik samen met de hondenkinderen hebben doorgebracht. En wat hebben we intens genoten! Heerlijke lange wandelingen met onze hondenkinderen, een super mooi strand, bubbelen in een bubbelbad, Doggywash, zwemmen, genieten van een regendouche, goddelijk eten en echt even samen zijn. Het was magisch mooi! En… Precies de goede timing! Want wat met onwijs veel energie begon werd steeds ietsje minder. We zitten nu officieel in het laatste trimester van onze zwangerschap. Jeetje, wat is de tijd voorbij gevlogen!

Hoe gaat het nu?

We zijn intens gelukkig en genieten van iedere seconde! Terwijl ik dit artikel schrijf, beweegt de kleine er driftig op los alsof hij/zij jullie nu alvast wil groeten. Zo lief! Wel merk ik dat ik langzaam steeds een beetje vermoeider raak en zorgt het extra gewicht ervoor dat ik steeds wat minder lang kan staan en minder ver kan lopen. De periode van rustiger aan doen is weer aangebroken. Iets waar ik mij compleet aan probeer over te geven omdat harde buiken nu serieus niet grappig meer zijn en erg pijnlijk (oh god, dat belooft wat). Inmiddels staan de laatste 2 Kintsugi workshops voor mijn verlof ingepland op zaterdag 1 februari en 15 februari.

De focus voor de komende periode ligt vooral op mijn blog, ons huisje helemaal klaar maken voor de baby, onze babyuitzet verder in orde maken, er zijn nog een aantal boeken die ik graag wil lezen en rustig aan doen. Het aftellen is begonnen!! ♥


Zijn er blog artikelen die je de komende periode graag zou willen lezen?

Ik kan er momenteel geen genoeg van krijgen; bevallingsverhalen inclusief tips. Aan de ene kant vind ik het namelijk zo magisch mooi maar aan de andere kant vind ik het ook doodeng. Want wat als mijn ergste nachtmerrie van compleet uitscheuren uitkomt (de horror!!!)? Hoog tijd om een aantal bloggers te vragen naar hun bevallingsverhalen en tips! Hopelijk kunnen ze mij en andere zwangere vrouwen een beetje gerust stellen… In dit eerste blog artikel is Ellen van MamaScrapelle aan het woord, Linda van Go-or-No-Go, Rosanne van Life by Rosie, Jasmina van Sparkles Inside en Debbie blogt voor Mamaplaats.nl. Heel veel lees- en inspiratieplezier!

Voordat we gaan beginnen…

Super leuk dat je op het punt staat om dit blog artikel te lezen! Zoals je weet is Claire’s Mission een lifestyle blog met een missie en is deze heerlijke reeks met bevallingsverhalen en tips, compleet iets anders dan dat je van mij gewend bent. Maar aangezien ik in verwachting ben van een wonder, is dit wel iets wat ik ook enorm graag met je wil delen. En ik ben gezegend met prachtige vrouwen, geweldige bloggers en fantastische mama’s die één voor één hun verhaal en tips met je willen delen. In totaal bestaat deze reeks uit 3 artikelen die ik de komende weken online zal zetten.

Heb je vragen? Stel ze gerust! Dit mag onderaan het artikel, op social media of rechtstreeks aan de blogger.

Laten we van start gaan 😀 …

Ellen van MamaScrapelle :

‘’Het was 3 dagen voor de uitgerekende datum toen ik mijn ‘vluchtkoffer’ meenam naar het ziekenhuis. Nadat ik was geïnstalleerd kreeg ik al snel het eerste pilletje met prostaglandine ingebracht om de baarmoedermond voor te bereiden. Daarna lag ik een uur aan het CTG om te kijken of er weeën kwamen. Die bleven uit gedurende 3 dagen! Zelfs een onaangekondigde stripactie (au die is mij bij gebleven) mocht niet helpen. Na het maximale aantal tabletten gekregen te hebben, recordhouder zonder resultaat aldus de verpleegkundige, werd er besloten tot een keizersnede. Daar was ik blij mee want hoogzwanger op een afdeling rondjes wandelen, 40 spelletjes Rummikub met manlief om de dagen door te komen en de een na de ander die bij je op de zaal ligt en wel gaat bevallen is geen pretje! Na 3 dagen inleiding en een geplande keizersnede mochten we 24 maart ons dochter ontmoeten.

Mijn tips : neem in je bevallingsplan op dat je alles van te voren wilt doorpraten, als ze je willen strippen laat ze toestemming vragen. Het is jouw lijf! En neem een spelletje mee voor het geval je net als ik een paar dagen moet wachten tot je je kleine wonder in je armen mag sluiten.’’

Linda van Go-or-No-Go.nl :

‘’Ik ben met 38 weken natuurlijk en in ongeveer 12 uur bevallen van onze tweeling. Wat mij het meeste is bijgebleven is dat de bevalling zwaar is, maar wel écht goed te doen was. Ik heb overigens wel een ruggenprik gekregen om de pijn tijdens de voor weeën iets dragelijker te maken. Tijdens het bevallen had ik veel steun aan mijn man, die bij mij zat en zei dat ik het goed deed. Een pufcursus heb ik niet gevolgd en ik merkte ook dat ik die niet nodig had: ik volgde het ritme van mijn man die rustig ademde. Dat hielp mij enorm!
Wat vooral bijzonder was aan mijn tweelingbevalling is het moment toen ik van mijn eerste kindje was bevallen. Ik kreeg hem in mijn armen en zat volledig op een roze wolk. Ik hoorde na vijf minuten dat mijn tweede zoon op komst was en of ik wilde persen. Dat deed ik en 11 minuten na mijn eerste zoon was daar dan ook mijn tweede zoon. En heel eerlijk: zover ik weet was dat echt zonder pijn en ging het vanzelf. Maar dat kan natuurlijk ook komen omdat ik lekker weg lag te dromen met mijn eerste zoon al in mijn armen.

Mijn tip? Benoem duidelijk naar je partner toe dat het jou helpt als hij of zij rustig blijft. Dat helpt echt!’’

De prachtige tweeling van Linda en haar man; Daan en Jesse.

Rosanne van Life by Rosie :

‘’Mijn tips : wat je ook doet; zorg dat je je voorbereid. Je wilt er natuurlijk positief in staan, en dat is ook heel goed, maar praat ook over afwijkende scenario’s met je partner en leg dingen vast in een bevallingsplan. Denk er bijvoorbeeld aan of je medicatie wilt maar ook aan dingen als het laten uitkloppen van de navelstreng, welke houdingen wil je aannemen tijdens het opvangen van de weeën etc. Tijdens je bevalling is het maken van keuzes bijna niet te doen, denk vooraf na over wat je wel en niet wilt. Jij bent de baas over jouw lichaam, informeer je dus goed en laat je niks aanpraten.’’ 

Jasmina van Sparkles Inside :

‘’Wij hebben 8 jaar op ons kleine meisje moeten wachten. Tijdens mijn weeën, zei mijn man ‘we hadden nooit gedacht dat dit zou lukken, misschien kunnen we ook proberen om voor een

2de te gaan?’ Mijn antwoord; ‘de dag dat jij kunt bevallen, gaan we voor een 2de’ 😛 .

Mijn tips :

  • Doe iets lekkers in je koffer voor tijdens de nachten (als je in het ziekenhuis moet blijven). Je slaapt amper dus dan is er wat te snacken. Neem ook druivensuiker of dadels mee, die zul je tijdens de bevalling wel nodig hebben.
  • Beperk daarnaast het bezoek voor de eerste dag. Ik mocht vanwege mijn complexe bevalling niet meteen bezoek ontvangen. Het resultaat? De 2de dag heb ik de hele dag door bezoek gehad en was ik kapot.
  • Neem onderbroeken maatje oma mee en een nachthemd met knopen als je borstvoeding wilt gaan geven. Je krijgt in het ziekenhuis van die wegwerp onderbroeken die heel erg lekker en elastisch zijn + die je amper voelt. Ook maatje tent overigens. Toen ik naar huis toe ging heb ik er 2 meegevraagd en telkens gewassen want damn (!) wat zaten die dingen heerlijk.
  • Schrijf in je geboorte plan wat je wel en niet wilt, ook of je wel of geen stagiaires aan je bed wilt.
  • Pak de setjes babykleding in en doe ze in een zipperlockerbag met alles wat er bij hoort. Dus mutsje, pakje, sokjes, etc. Mannen zijn nou eenmaal niet echt altijd sterren in combineren. Ik had daarom ook op de zipperlockerbags geschreven: eerste pakje, 2e pakje etc. etc.
  • Vertel niemand de exact datum dat je uitgerekend bent, reken er maar op dat je gestalkt wordt als de datum nadert.
  • Maak een briefje voor je man met daarop wie hij moet bellen na de bevalling en wat te doen (kraamhulp bellen, zorgverzekering etc.)
  • En dan nog een paar tips voor het meenemen van spullen. Neem niet alleen babykleding in maat 50 mee, maar ook maat 56. Onze meid paste met ruim 8 pond niet alle kleding. Neem iets mee voor je lippen, die van mij waren kurkdroog. Neem je voedingskussen mee om comfortabel op te kunnen liggen, die in het ziekenhuis zijn 10x niks. Neem muntgeld mee voor de rolstoel.
  • Schaf niet teveel luiers in maat 0 en 1 aan, mijn dochter heeft maat 0 nooit gepast en maat 1 max 2 weken.
  • Tip voor de man: praat niet teveel en stel al helemaal geen moeilijke vragen tijdens de weeën.’’

Debbie blogt voor Mamaplaats.nl :

‘’Op 23 oktober 2019 ben ik bevallen van mijn tweede kindje, heel bijzonder omdat ons eerste kindje geboren is op 23 oktober (ja dezelfde datum!) 2017. De eerste keer was het een geplande keizersnede, omdat mijn placenta tegen de baarmoedermond aan lag. De 2de keer mocht ik wel gewoon op een natuurlijke manier bevallen, wat alles nog een stuk spannender maakte.

We zijn er met 16 weken zwangerschap achter gekomen dat ons kindje een schisis heeft; een lip, kaak en gehemeltespleet. Dit maakte het nog spannender, ook omdat we heel benieuwd waren hoe hij eruit zou zien.

Op 23 oktober was onze dochter jarig. Ik had ’s nachts wat voor weeën gehad, maar die zakten wel weer weg. We zijn daarom gewoon naar de kerstshow van de Intratuin gegaan en eenmaal weer thuis heb ik even gelegen omdat ik moe was. Daarna tegen half 5 toch maar het ziekenhuis gebeld, omdat ik de hele dag al wel wat krampen had en ook wat bloedverlies had. Mijn schoonvader kwam onze oudste opvangen en omdat het nu toch wel serieuzere krampen werden gingen we bepakt met alle spullen naar het ziekenhuis toe. Eenmaal daar bleek dat ik inderdaad al echte weeën had en bij de eerste keer toucheren bleek ik al op 5 cm te zitten. Ik had een week eerder al 3 cm, maar het schoot dus al op.

Eenmaal op de kamer na een beetje geïnstalleerd te zijn, ging het toch wel erg rap. Ik had meteen regelmatige weeën. Ik dacht nog dat hij wel na 12 uur, dus een dag later zou komen, maar ik weet nog goed dat na anderhalf uur de verloskundige zei dat hij toch echt vandaag nog wel zou komen. Ik dacht echt ‘huh? Zo snel? Maar dat kan toch niet?’ Maar blijkbaar kon het wel. Ik heb ongeveer 3 uur weeën gehad en daarna een half uurtje geperst en toe was hij er al. Het ging allemaal zo snel dat ik geen moment aan pijnstilling heb gedacht. Ik zat er goed in, ontspande zoveel dat kon tussen de weeën door en deed mijn uiterste best tijdens het persen.

Het mooiste moment was toen hij er was, ik hem vast hield, hem bekeek en geen moment ben geschrokken van zijn schisis. Hij was prachtig, het hoort bij hem en het was gewoon zo. Dat vond ik echt heel bijzonder en zo mooi.

Bodhi, de prachtige zoon van Debbie.

Ik wil anderen vooral mee geven niet bang te zijn, dingen lopen zoals ze lopen. Vind je eigen rust en leg je erbij neer. Je kunt dit!’’


Volgende week donderdag komt deel 2 online, met daarin de bevallingsverhalen en tips van andere bloggers. Ik kan niet wachten! En jij?

Er is zoveel leed in de wereld. Zoveel dierenleed waardoor ik dagelijks op meerdere momenten mijn ogen ten hemel sla en mezelf afvraag of ik ooit mijn levensmissie zal gaan realiseren. Een einde maken aan dierenleed wereldwijd; hoe haalbaar is dat nog? In dit blog artikel neem ik je mee in mijn dagelijkse struggle van een wereldverbeteraar willen zijn. Benieuwd naar mijn pieken en dalen?

Zwanger zijn en een missie hebben.

De afgelopen jaren hebben non-stop in het teken gestaan van mijn levensmissie. Ik deed vegan werk dat bijdroeg aan een dierenleedvrije wereld creëren, daarnaast gebruikte ik ieder vrij uurtje om vrijwilligerswerk te doen, blogde en interviewde ik ook wekelijks over mijn missie en was ik dagelijks druk bezig met het realiseren van mijn droom voor het opzetten van een animal sanctuary. Is mijn leven veranderd sinds ik zwanger ben? Zeker. Ik doe geen vrijwilligerswerk meer, ik ben helemaal niet meer activistisch bezig, ik werk fulltime vanuit huis en ben alleen nog maar bezig met mindful dingen. Maar toch is mijn drang voor het realiseren van mijn levensmissie nog nooit zo groot geweest als nu.

Dierenleed; het is overal.

Nog nooit ben ik zo ontvankelijk geweest voor het voelen van de pijn die dieren voelen als nu. Van Nederland tot aan Australië en ver daarbuiten. Mijn hart huilt dagelijks op zoveel momenten. Het lijkt wel of het niet uitmaakt waar je kijkt, overal is dierenleed. Maar toch kies ik ervoor om mijn lijden niet van jou te maken. Daarom deel ik de dingen die ik zie, voel en hoor niet op mijn blog en niet op social media. Dat is mijn persoonlijke keuze.

Liever stroop ik mijn eigen mouwen op en onderneem ik zelf activiteiten die zorgen dat dierenleed verdwijnt. En bij voorkeur; dierenliefde weer terug in de maatschappij gebracht wordt zodat dierenleed verdwijnt.

Activiteiten ondernemen wanneer je 24 + 6 weken zwanger bent.

Als je mij zou vragen wat ik op dit moment het allerliefste zou doen, dan zou ik zeggen in een vliegtuig stappen en naar Australië toegaan. Ik zou de dieren letterlijk willen gaan redden uit de branden en wanneer ze gewond zijn, willen verzorgen. Maar.. Ik ben nu 24 + 6 weken zwanger en hoewel ik absoluut niets te klagen heb want ik geniet intens van het wonder dat in mijn buik beweegt, is even op en neer naar Australië gaan nu niet haalbaar. Het is ook niet haalbaar om allerlei acties te gaan organiseren en letterlijk dingen te gaan doen. Want lang stilstaan en veel bewegen wordt steeds een beetje lastiger. Kan ik dan alleen maar toekijken en niets doen?

Je bent toch vegan?

Ik heb jarenlang gedacht door vegan te zijn, ik automatisch toe werkte naar een dierenleedvrije wereld. Maar als er iets is wat ik heb geleerd de afgelopen jaren is dat alleen vegan zijn niet betekent dat je automatisch een wereldverbeteraar bent. Want ondanks dat je zelf geen bijdrage meer levert aan dierenleed, zorgt het er niet voor dat dierenleed verdwijnt. De druppel is te klein. Want je kunt nog zo hard roepen hoe duivels de slachtindustrie, bontindustrie, jachtindustrie etc. is, het probleem is dat veel mensen gewoonweg geen idee meer hebben wat dierenliefde is en daarom de pijn ook niet meer voelen. Ik ben zelf vegan en zal ook nooit meer de stap terug zetten, maar ik ben opener en liefdevoller geworden voor dierenvrienden die vegetarisch zijn of af en toe nog vlees eten omdat ik erin geloof dat we samen sterker staan. En natuurlijk juich ik het nog steeds toe wanneer iemand kiest voor een veganistische levensstijl, het is alleen niet meer mijn doel an sich.

Dingen die ik wél doe.

Naast dat ik dagelijks voor mezelf en onze kleine wereldverbeteraar to be zorg, ben ik ook druk bezig met het smeden van plannen. Mijn droom voor het openen van een animal sanctuary is nog steeds heel groot. Dagelijks ben ik dan ook nog steeds bezig met het lezen van boeken om meer informatie te verzamelen en doe ik onderzoek. Volgende maand ga ik samen met Roy naar de Emigratiebeurs om nieuwe ideeën en contacten op te doen. Daarnaast ben ik druk bezig met het uitstippelen van acties en vrijwilligersprojecten die ik ga oppakken zodra de kleine in april geboren is. Ik heb een heerlijke idealistisch beeld waarin ik de kleine overal met mij naar toe ga nemen in een draagdoek. Ik weet nu al zeker dat hij of zij net zoveel van dieren houdt als ik. Al tijdens de zwangerschap is ons kleintje namelijk in contact gebracht met heel veel verschillende soorten dieren en daar gaan we strakjes gewoon mee verder. 😀

Ook zijn er kleine praktische dingen die ik doe (naast vegan zijn), zo ben ik bezig met afval scheiden, verspillen we zo min mogelijk eten en leven we zo duurzaam mogelijk. Oh, en ik blog natuurlijk!

Mag ik mezelf nog wel een wereldverbeteraar noemen?

Ondanks de dingen die ik wél doe, voelt het dagelijks als een struggle waarin ik vind dat ik te weinig doe. Al vanaf een hele jonge leeftijd zei mijn moeder tegen mij dat ik het leed van de wereld op mijn schouders draag en nu ik strakjes verantwoordelijk ben voor het leven van ons kleintje, lijkt die last alleen maar zwaarder geworden te zijn. Want ik heb tijdens mijn leven een hoop leed moeten zien en een hoop dieren zien uitsterven, hoe zal dat straks wel niet zijn voor ons kleintje?

Bewustzijn en intenties zetten.

Ik mediteer nog steeds dagelijks en tijdens deze momenten van bewustzijn, bundel ik de mooie energie en stuur ik deze naar alle dieren toe. Ik geef ze reiki, mijn mooiste hartenwensen en intenties. Alles is energie. En ik wil graag geloven dat ze deze warmte en liefde voelen. Om die reden leer ik ook andere om te mediteren en hoe ze dit kunnen doen. Wie weet ga ik daar binnenkort een filmpje over maken. Zou jij dat interessant vinden?


Welke dingen doe jij om de wereld mooier te maken en zie jij jezelf als wereldverbeteraar?

Ondanks dat we echt nét verhuist zijn en op dit moment tussen de dozen zitten, kon ik het niet laten om toch even de tijd te nemen voor het schrijven van mijn terugblik op 2019 en goede voornemens voor 2020. Want jeetje wat een jaar! Een jaar vol verrassingen, veranderingen en nieuwe dingen. Zoveel moois! In dit blog artikel neem ik je mee naar mijn 2019, met mijn hoogte- en dieptepunten van dit jaar. Ook deel ik mijn goede voornemens voor 2020. Het jaar waarin ik officieel mama mag gaan worden van ons wonder. Ik kan niet wachten! Ik wens je alvast een hele fijne jaarwisseling toe en een magisch 2020! ♥

Heerlijk meditatief.

Als ik 2019 in één woord zou moeten samenvatten zou dit zonder twijfel ‘meditatief’ zijn. Hoewel ik al sinds mijn 18de dagelijks mediteer en het zen boeddhisme in de praktijk breng, heb ik dit jaar zo ontzettend veel gedaan en geleerd. Zo deed ik in januari mee met een wandel- en meditatiedag van WanderMind (klik hier voor de review). Waar ik mezelf op de Veluwe enorm tegenkwam maar ook zoveel mocht leren. Niet lang daarna kreeg ik tijdens het mediteren het inzicht dat de tijd is aangebroken om ook zelf meditatielessen, yoga nidra en kintsugi workshops te gaan geven. Het gevoel dat ik er helemaal klaar voor ben om alles wat ik zelf heb geleerd tijdens al die jaren beoefening door te mogen geven, was (en is!) zo bijzonder en magisch! In maart ben ik dan ook mijn eerste lessen en workshops gaan geven in kintsugi, (boeddhistische) meditatie, mindfulness en yoga nidra. Verder waren we dit jaar enorm lang en vaak buiten te vinden samen en met de hondenkindjes. Zo maakte we lange wandelingen op het strand en in het bos. Heerlijk!

Lid van de dertigersclub.

Op 20 februari was het dan echt gebeurd met mijn leven en ben ik 30 jaar geworden… Haha! Nee, hoor! Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en bleek dit een leeftijd te zijn waarin ik zoveel meer rust vond. Het begon al met de locatie waar we mijn verjaardag vierde; in een idyllisch huisje middenin het bos van Berg en Dal (klik hier voor alle foto’s). En ik moet toegeven dat alles wat ze zeggen over dertigers waar is. Zo ben ik lang niet meer zo onzeker, heb ik veel meer zelfvertrouwen, weet ik precies wat ik wel en niet wil én… Ik ben dit jaar gewoon zwanger geraakt!

En toen crashte mijn website…

In maart 2019 kwam mijn ergste nachtmerrie als blogger uit; mijn website crashte. Ik schreef er een heel artikel over (klik hier). Uiteindelijk was het één van de grootste drama’s van 2019 waaruit ik enorm waardevolle lessen haalde. Waaronder hoeveel ik nog steeds van bloggen houd! Ik kan mij gewoon geen leven zonder schrijven en bloggen voorstellen. Het was dan ook een enorm groot cadeau toen mijn website weer stond! Mooier en beter dan ooit. Ik ben er nog steeds heel erg blij mee.

Yoga, suppen en fit zijn.

Maanden heb ik het volgehouden dit jaar; 4x per week naar yogales en in de zomer waren we ook bijna dagelijks op het water te vinden om intens te genieten tijdens het suppen. Nog nooit eerder heb ik mij zo fit en lekker in mijn lijf gevoeld. Hoewel ik er sinds september (de maand dat we erachter kwamen in verwachting te zijn) compleet mee ben gestopt, ga ik het zeker weer oppakken zodra de kleine geboren is. Maar tot die tijd ga ik even lekker genieten van alle activiteiten in mijn buik en het compleet oké vinden dat de kilo’s eraan vliegen (ik heb mij laten vertellen dat deze er net zo hard weer vanaf gaan zodra je borstvoeding gaat geven).

Wij zijn in verwachting!

Het allergrootste en mooiste cadeau van 2019 is zonder twijfel ons kleintje. We hadden nooit meer durven dromen en wensen dat we dit ooit nog mochten meemaken (klik hier voor ons verhaal). Juist daarom genieten we er zo intens van. Toen ik ooit de boeddhistische uitspraak hoorde ‘kinderen krijg je pas wanneer het raam openstaat en de ouders er klaar voor zijn’ voelde het altijd zo dubbel omdat ik altijd heb gedacht dat we er klaar voor waren. Maar nu we zo gezegend zijn, kan ik deze uitspraak enorm goed plaatsen. We zijn nu met alles zo zen en mindful, kunnen nu intens genieten. Als het ons een paar jaar geleden was overkomen, waren we waarschijnlijk heel angstig geworden; bang voor onze vrijheid en de extra verantwoordelijkheden. Maar nu voelt alles alsof het zo heeft moeten zijn. En ik weet zeker dat we geweldige ouders zullen zijn.

Bloggen.

Naast een nieuwe website, maakte ik qua blogger dit jaar best wel wat veranderingen door. Gelukkig is dat één van de voordelen van een ‘lifestyle’ blogger zijn; je kunt gewoon heerlijk met de stroom mee dobberen en doen wat goed voelt. Zo maakte ik de switch van een activistisch vegan blogger zijn naar mindful dierenvriend blogger en nu langzaam steeds meer naar mindful mama blogger met een missie. Want mijn missie is nog steeds iets wat zelfs in al die jaren tijd onveranderd is gebleven.

Animal Sanctuary.

Vorig jaar schreef ik nog dat ik vastliep in mijn droom voor het starten van een Animal Sanctuary, maar gelukkig kon ik daar dit jaar verandering in brengen. Zo liep ik mee met Margarit van de Nobele Hoeve aan wie ik al mijn vragen mocht stellen. Het was een magisch weekend waarin ik zoveel heb geleerd! Later kwam ik er trouwens achter dat ik al een paar weekjes zwanger was toen ik bij Margarit logeerde. Zo’n bijzondere gedachten dat ik mijn missie en levenswerk nu al mag gaan mee geven aan ons kleintje. Ik ben trouwens ook niet van plan om te stoppen met mijn missie en droom voor het openen van een Animal Sanctuary. Ik vind het namelijk heel erg belangrijk om ons kleintje vanaf dag 1 mee te nemen en op te voeden als een wereldverbeteraar.

Verhuizen en op afstand mantelzorger zijn.

Wij sluiten dit jaar af in ons nieuwe huisje waar we net in zijn getrokken. Hoewel we op dit moment nog tussen de dozen zitten, weet ik zeker dat we ons hier zo thuis mogen gaan voelen. Ik ben Roy, mijn mama en oma ook zo intens dankbaar voor alles!

Mijn schoonvader woont op 15 minuten afstand. Als mantelzorger zullen we er dan ook nog steeds voor hem zijn, maar hoe dat er in 2020 precies uit gaat zien dat laten we volledig op ons af komen.   

Goede voornemens voor 2020.

Mama worden.

Hoewel ik mij al jaren mama voel van onze hondenkinderen Lily Lotus en Jaimy Jessey, staat er in 2020 toch iets heel bijzonders op onze planning. In dit jaar mogen wij mama en papa gaan worden van ons mensenkind wonder. Iets waarvan we nooit verwacht hadden dat het nog zou mogen gebeuren. Wij zijn zo intens dankbaar! Iedere dag leven we steeds een beetje meer toe naar onze uitgerekende datum; 24 april 2020. Ik ben zo onwijs benieuwd!

Ik ben nu 23 weekjes zwanger.

Gezond blijven en opnieuw fit worden.

Ik heb mezelf voorgenomen dat ik zodra de kleine geboren is, direct weer begin met fit worden en lekker gaan suppen. Niet alleen voor mezelf, maar ook omdat ik heel graag gezond wil blijven en een leuke fitte mama wil zijn. En.. Ik mis het water! Ik kan niet wachten om weer mooie tours te gaan maken en ook lekker te gaan zwemmen. Wie weet, nemen we de kleine wel een keer mee.

Fulltime voor mezelf blijven werken.

In 2020 wil ik 100% fulltime voor mezelf werken. In 2019 heb ik toch weer een aantal parttime banen in loondienst gehad, maar zodra de kleine geboren is wil ik er gewoon fulltime voor hem/haar kunnen zijn. Ik ben van plan om mij grotendeels op mijn blog te focussen en daarnaast door te gaan met het geven van meditatielessen, yoga nidra, kintsugi workshops en meer. Daar haal ik zoveel voldoening uit!

Bloggen.

In 2020 wil ik nog veel meer artikelen gaan schrijven en een betere planning maken zodat er nog vaker artikelen online komen te staan. Ook wil ik het maken van weekoverzichten weer oppakken en heb ik eindelijk een manier gevonden waardoor ik vaker nieuwe foto’s van mezelf en dierbaren kan maken. En wie weet ga ik toch eindelijk beginnen met YouTube…

Ik wil vooral in de flow blijven van mijn hart volgen en doorgaan met het maken van mooie content. Ik sta enorm open voor samenwerkingen met andere bloggers en nieuwe opdrachtgevers. Maar ondanks al deze veranderingen blijf ik natuurlijk dichtbij mezelf en mijn missie; een einde maken aan dierenleed wereldwijd (als mindful mama).

Liefde, vrienden en familie.

Eén ding is zeker, in 2020 wordt ik een nog groter huismusje dan dat ik al ben. Misschien komt het door de hormonen, maar ik kan niet wachten om nog meer tijd door te brengen samen met al mijn geliefde. 2020 start trouwens heerlijk voor Roy en mij, we hebben een babymoon vakantie cadeau gekregen van mijn mama en haar vriend. We gaan in januari heerlijk een midweekje genieten van elkaar samen met de hondenkinderen in een heel fijn huisje op loopafstand van het strand in Zeeland. Ik heb er zoveel zin in!

Animal Sanctuary.

Ook in 2020 ga ik door met het realiseren van mijn droom voor het openen van een animal sanctuary. In februari ga ik opnieuw samen met Roy naar de emigratiebeurs toe en gaan we ons verder oriënteren op stukken land. We zijn nooit uit gedroomd. Wie wat 2020 ons allemaal gaat brengen!


En dit was ‘m dan weer! Traditiegetrouw, mijn terugblik en goede voornemens. Hoe zagen jouw hoogte- en dieptepunten eruit dit jaar? En wat zijn jouw goede voornemens voor 2020?


Ik wens jullie allemaal een magisch 2020 toe waarin de wereld weer een stukje mooier is en waarin je al je dromen werkelijkheid mag gaan maken!

Pin It