Archive

oktober 23, 2019

Browsing

Er zijn in Nederland niet veel Animal Sanctuary’s. Sterker nog, op dit moment is er maar één waar ik persoonlijk een goed gevoel bij heb; de Nobele Hoeve. Dus toen ik vastliep met het realiseren van mijn droom, trok ik de stoute schoenen aan en klopte ik aan bij Margarit met de vraag of zij mijn mentor wil zijn. En dat wilde ze! Inmiddels is het alweer ruim een maand geleden dat ik 2 dagen mee heb gelopen bij de Nobele Hoeve. Maar wat heb ik onwijs veel gezien, geleerd en magische dingen meegemaakt. In dit verslag neem ik je mee en laat ik je deelgenoot zijn van mijn hele bijzondere verblijf. Enjoy!

Margarit als mentor

Ik houd van mensen die puur, eerlijk en helemaal zichzelf zijn. Margarit is zo iemand. Ze heeft het hart op haar tong en een hard van goud. Na jaren yoga docente te zijn geweest, heeft zij op een dag het roer om gegooid om haar leven 100% in het teken te zetten van dieren.

Margarit gelooft er in dat educatie en bewustwording de sleutel is tot een dierenleed vrije wereld. Dit is één van de redenen waarom zij er juist samen met haar man voor heeft gekozen om in Strijbeek te gaan wonen. Een klein plaatsje in Brabant, dichtbij varkenshel Boxtel. Hun prachtige huis en magische Animal Sanctuary ligt aan een weg waar dagelijks het varkenstransport langs rijd met op de heen weg volle vrachtwagens met soms gillende varkens en op de terug weg lege vrachtwagens. De Nobele Hoeve is letterlijk een lichtje in deze pikzwarte plek waar ook jagers regelmatig te vinden zijn.

Dagelijks ziet Margarit het met leden ogen aan, vaak zelfs wanneer ze voor haar van de slacht geredde varkentjes Mila en Eefje zorgt. Maar juist deze grimmigheid en weerzinwekkende waarheid, zorgt ervoor dat Margarit iedere dag weer met vol gas verder gaat. Ze organiseert huiskamerdiners, workshops, open dagen en andere mooie activiteiten die volledig in het teken staan van het creëren van meer bewustwording. Want een plantaardige wereld, waarin we allemaal compassie voelen voor dieren en veganistisch eten, is makkelijker te realiseren dan dat we denken.

Over de Nobele Hoeve

De Nobele Hoeve is letterlijk het kindje van Margarit. Het is geen Animal Sanctuary waarin je naar de dieren toe kunt rennen om ze te knuffelen. Het is wel een Animal Sanctuary die het welzijn van alle dieren op de eerste plaats zet.

Alle dieren van de Nobele Hoeve, zijn dieren gered uit de slachtindustrie of met een ander verschrikkelijk verleden. Zonder Margarit zouden dit stuk voor stuk dieren zijn geweest die er niet meer zouden zijn. En wanneer je al die lieve snoetjes ziet en hun verhalen hoort, dan kun je niet anders dan intens verdrietig worden en tegelijkertijd ongelofelijk dankbaar zijn dat er mensen zoals Margarit zijn.

De Nobele Hoeve is geen plek waar je gewoon even aan belt. Het is namelijk ook gewoon de plek waar Margarit samen met haar man woont. Regelmatig zetten zij de deuren open voor het organiseren van een event en mag je overnachten in hun heerlijke B&B. Op dat moment is de Nobele Hoeve ook voor publiek toegankelijk en mogen de dieren op afstand bekeken en bewonderd worden. Pas wanneer één van haar dieren aangeeft een knuffel of een aai te willen ontvangen, mag je dit geven. Dit zorgt er ook voor dat alle dieren, met ieder een traumatisch verhaal, zich volledig veilig voelen en vol zelfvertrouwen zijn.

Op dit moment zit de Nobele Hoeve aan haar mestbeleid. Dit betekent dat er voorlopig geen ruimte is voor het redden en een thuis geven aan nieuwe dieren. Maar dit is ook niet het doel van de Nobele Hoeve. Uiteindelijk draait alles om bewustwording en mensen te laten zien wat de kwaliteiten zijn van ieder dier. Hoe ze liefhebben en hoe wij hun lief kunnen hebben. Daar zijn niet heel veel dieren voor nodig.

Magische gesprekken

Ik bewonder Margarit enorm. Ze heeft het niet altijd makkelijk gehad in haar leven en veel dingen op eigen kracht gedaan. We hebben veel met elkaar gemeen en dat heeft ook voor een spiegel gezorgd. Ik weet nu veel beter wat ik wel wil en niet wil.

Toen ik wist dat ik een nachtje mocht logeren in de B&B en 2 dagen mocht gaan meelopen met Margarit, heb ik een hele lijst met vragen gemaakt waar ik op dit moment tegen aan loop. Margarit heeft echt de tijd genomen om iedere vraag te beantwoorden. Daar ben ik echt zo dankbaar voor!

De geredde dieren

Inmiddels leven er ongeveer 30 dieren op de Nobele Hoeve. Van kippetjes tot aan varkens, van stieren tot aan paarden, van honden tot aan katten en van konijnen tot aan geiten en rammen. Voor Margarit is ieder dier gelijk. Iedereen krijgt liefde, aandacht en alles wat ze nodig hebben qua eten en verzorging.

Toch zijn er een paar dieren waar ik persoonlijk helemaal verliefd op ben geworden. Je hebt in een aantal weekoverzichten al kunnen lezen over de super lieve Pluckje. Ook Max heeft mijn hart veroverd, net zoals Pip, Finn, Willem, Timo, Flo, Otje en Mek. En uiteraard ook alle andere lieve dieren van de Nobele Hoeve. Voor hun verhaal klik hier.     

Wat ik trouwens heel mooi vindt, is dat ook Margarit enorm gelooft in de holistische manier en we daarin allebei hetzelfde denken. Ook zij communiceert met haar dieren en weet precies wat ze op welk moment nodig hebben. Margarit maakt zelf de combinatie tussen holistische geneeswijzen en ze heeft een vaste dierenarts wanneer problemen verder gaan dan zij ze kan oplossen. Een mooie combinatie die ik ook zelf graag wil gaan toepassen.

Donaties zijn welkom!

Margarit doet alles op eigen kracht en de Nobele Hoeve is 100% afhankelijk van donaties. Dus als je wilt mee helpen om deze magische plek en dieren te verzorgen, dan kan dit heel eenvoudig door geld over te maken naar NL49TRIO 0338 6348 86 t.n.v. Stichting de Nobele Hoeve of door maandelijks EUR 1,00 over te maken door mee te doen met Teaming. Voor meer informatie klik hier. Iedere euro helpt en ik heb zelf gezien hoe dankbaar Margarit hier voor is.

Woehoeeee: groen licht!

Er zijn wekelijks meerdere mensen die bij Margarit aankloppen omdat ze met een Animal Sanctuary willen beginnen. Toch gaat ze lang niet met iedereen in gesprek en zodra ze dit wel doet, zijn er altijd mensen bij wie ze haar twijfels heeft. Het hebben van een Animal Sanctuary is namelijk niet romantisch. Maar zoals Margarit het zo mooi zegt ‘’het is RAUW met O en een A’’.  Gelukkig heeft Margarit aangegeven alle vertrouwen te hebben in mijn plannen, ideeën en dromen. Dus… Op naar fase 2: op zoek naar grond! 😀


Wat een eer! Ik mocht Kayleigh Lee-On van poppysmic interviewen en wat een lieve, zachte en inspirerende vrouw is zij! In dit interview verteld ze meer over poppysmic, een prachtig nieuw vegan chocolademerk. Ook deelt ze haar tips voor het beginnen met een vegan lifestyle en nog veel meer. En… Ik deel mijn mening over deze yummie chocolade. Heel veel lees plezier!

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Praten met familie en vrienden. Het klinkt raar, maar daar kan ik heel enthousiast en energiek van worden. Ik vind het enorm fijn om bij mensen te zijn waarvan ik houd en om te weten wat er in hun leven speelt. Ik houd van samen lachen, eten, geluk en verdriet delen. Het is zo puur.

Ondanks dat ik echt een gewoontedier ben, heb ik niet echt rituelen. Ik probeer wel iedere dag dankbaar te zijn en te visualiseren wat ik graag zou willen voor die dag en op lange termijn. Daarbij denk ik dan onder andere aan hoe ik beter kan connecten met mensen waarvan ik houd en hoe ik meer voor hen kan betekenen.

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Rond mijn twintigste at ik twee jaar vegetarisch. Door ernstig B12 tekort adviseerde mijn huisarts weer vlees te gaan eten. Hij had natuurlijk moeten adviseren om te suppleren. Little did I know, dus volgde ik zijn advies. Achteraf heb ik daar veel spijt van, maar misschien was ik nu geen veganist als ik deze weg niet had afgelegd. Ik ben in maart (2019) veganistisch geworden. Mijn zoontje Fynn van drie jaar bleek allergisch te zijn voor koemelk. Ik ben toen op zoek gegaan naar informatie over koemelk en de productie van koemelk. Tijdens die zoektocht kwam ik verschrikkelijke beelden en informatie tegen over het leed dat schuilt achter koemelk. Als moeder en vrouw kan ik deze feiten niet negeren. Ik heb zelf borstvoeding gegeven en soms in de nacht ook gekolfd. Het is onterecht als ik nu zeg dat ik mij kan voorstellen hoe het moet zijn voor melkkoeien, gezien ik maar een fractie van mijn leven (2-3 jaar) borstvoeding heb gegeven en het ook nog aan mijn eigen kind vrijwillig kon geven. Ik heb op hetzelfde moment nog besloten om meteen veganistisch te gaan eten. Gewoon meteen de knop omgezet. Veel mensen in mijn omgeving begrepen niet hoe ik zo abrupt kon veranderen. Ook krijg ik weleens de vraag: “Maar Kayleigh mis je dit niet of dat niet?”. Ik ben vegan voor de dieren en handel vanuit mijn gevoel. Als dierenleed je ooit diep heeft geëmotioneerd, dan kun je niet meer terug. Dat betekent dat ik dieren ook heel anders ben gaan waarderen en zien, waardoor ik ook niet naar bepaalde gerechten verlang. Ik zou nooit meer dieren kunnen zien als voedsel.

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Ik maak vaak een boodschappenlijstje in de app Listonic, maar kan ook wel goed dingen onthouden. Dus vaak komt het erop neer dat ik in mijn hoofd een lijstje bijhoud, maar Listonic is een heel handige app die ervoor zorgt dat je samen met iemand anders hetzelfde boodschappenlijstje kan aanvullen of wijzigen. Soort van Google Drive, maar dan nog simpeler. In het begin was het als newbie veganist even zoeken en veel vragen stellen aan andere veganisten. En ondanks dat ik wel een boodschappenlijst bijhoud, ben ik best een impulsieve koker. Daardoor kies ik vaak ter plaatse wat ik die dag wil eten. Ik heb wel wat favorieten, ben dol op de linzenburgers van de AH, de kipstuckjes van De Vegetarische Slager en de krokante schnitzels van Vivera. Die kun je vrijwel overal kopen. Maar ik kook daarnaast ook vaak sojabonenstengels, curry, tofu ofcourse, dahl en bonenschotels. Ik maak meestal Surinaamse, Chinese, Nederlandse, Italiaanse en Indiase gerechten. Ik merk dat ik nog zoveel moet leren en er nog een hoop lekkere veganistische opties zijn. Zo gaf een veganistische vriend van mij een tijdje geleden zijn eigen recept voor een bonenburger. Dat moet ik dus nog steeds uitproberen! Het lijkt mij zo fijn om steeds puurder te gaan eten, maar met twee kleine kids merk ik toch dat ik daar niet de tijd voor neem. Dus we hebben afgesproken om een keer gezellig samen vegan burgers from scratch te gaan maken!

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Ongetwijfeld! Mijn kinderen worden nu veganistisch opgevoed. Mijn familie houdt ook heel veel rekening, waardoor we altijd tijdens feestjes wel lekkere vegan snacks hebben. Zo vroeg mijn zus ook wat ze voor ons kon kopen en voorbereiden voor haar housewarming. Dat er zoveel begrip is, is zo enorm fijn! Ik vind het bijvoorbeeld ook leuk om te horen dat mijn zusje een vegan dag heeft ingelast. Zo zo zo trots op haar!

Je bent de oprichter van poppysmic. Hoe is het idee hiervoor ontstaan?

We wilden goede vegan varianten hebben op bepaalde producten, waaronder melkchocolade voor kinderen. Doordat ik zelf mijn hele leven een koemelkallergie heb (alhoewel ik niet meer geloof in een allergie maar gewoon in dat het niet bestemd is voor ons als mens om borstvoeding van een koe te drinken), wist ik welke ingrediënten en dus producten moest uit sluiten. Alleen bleef daardoor niet echt veel over wat betreft de chocolade. We probeerden dus eerst pure chocolade te geven aan mijn zoontje. Dat was alles behalve een succes. En dan heb je nog wel vegan chocoladerepen, alleen zijn die vrij saai voor een jongen van drie. Zoals met Pasen. Bij binnenkomst van een supermarkt staren de paashazen en de paaseieren mijn zoontje aan. Dan is het als ouder heel pijnlijk om te weigeren. Ik vroeg mij ook direct af: hoe kan het dat er nog geen enkele leuke chocoladevorm is voor vegan kinderen? Vanuit die gedachte is poppysmic ontstaan. Tijdens iedere nieuwe vorm en mal vragen we aan onze grootste criticus, onze zoon, wat hij ervan vindt. Voor de lancering van de webshop hebben we ook een testpanel samengesteld bestaande uit een aantal veganisten. Zo konden we goed kijken naar de wensen en ontvingen we goede feedback. Onze webshop is in juni gelanceerd met een aantal verschillende chocoladevormen voor kinderen en volwassenen. We hebben al heel leuke reacties ontvangen van veganisten en moeders waarvan hun kinderen geen koemelkeiwit of lactose kunnen verdragen. Dat raakte mij diep, omdat dat ook de reden is waarom wij ook ons merk zijn gestart; iedereen moet weer lekkere en eerlijke chocolade kunnen eten.

Melkvrije chocolade, heerlijk! Hoe is het recept ontstaan? Was het lastig om de juiste receptuur te ontwikkelen?

We hebben veel fabrikanten benaderd en veel gesproken over wat wij belangrijk vonden. Doordat we zelf chocoladeliefhebbers zijn vanaf dag één, wisten wij welke smaak we wilden, namelijk de smaak van echte melkchocolade maar dan zonder de melk. En dat was nogal tricky. Het lijkt heel simpel, maar je moet toch voorkomen dat er een bepaalde nasmaak is die zodanig afwijkt van wat consumenten gewend zijn. Ik wilde absoluut niet een mint of bitter nasmaak. Dus na veel proeven (hè, wat vervelend!), hebben we gekozen voor een subtiele smaak waar de kracht van cacao goed te proeven is. Ook hebben wij gekeken naar de bite, de kwaliteit en de textuur van de chocolade.

Wat maakt poppysmic uniek?

In onze slogan vind je het antwoord op deze vraag: ‘Het is alleen lekker als het eerlijk is!’. Chocolade gaat niet alleen over smaak, maar ook over mensen, dieren en het milieu. We kijken dus naar alle details binnen het proces. Onze chocolade moet niet alleen eerlijk zijn in de productie, maar ook de verpakking moet eerlijk zijn. Wij gebruiken daarom veganistische stickers en volledig composteerbaar en natuurlijk afbreekbaar opvulmateriaal voor in de verzenddozen. Ook zijn onze pakbonnen geprint op 100% gerecycled papier, maken wij klimaatneutraal shoppen mogelijk bij het afrekenen en gebruiken wij uitsluitend recyclebare verpakkingen en FSC gecertificeerde verzenddozen. Poppysmic is ook uniek in dat het een vegan chocolademerk is dat zich met name richt op kinderen. Wij vinden dat kinderen geen chocolade moeten maken voor kinderen. Daarom komt onze cacao van Cocoa Horizons boeren. Cocoa Horizons Foundation is een non-profit die zich bezighoudt met drie belangrijke pijlers: productiviteit, milieu en gemeenschap. De cacaoboeren krijgen uitgebreide trainingen om hun productie, snoeitechnieken, schaduwcontrole en oogstmomenten te optimaliseren. Ook krijgen zij informatie over welke maatregelen zij kunnen treffen als gevolg van de klimaatveranderingen. Doordat de cacaoboeren duurzamer en effectiever produceren met deze kennis, hoeven hun kinderen niet mee te helpen. Cocoa Horizons verbiedt ook kinderarbeid en richt zich op het ’empoweren’ van vrouwen. Als ondernemende vrouw met een behoorlijk feministische kijk op het leven kan ik dat alleen maar toejuichen!

En de figuurtjes, zo leuk! Kun je hier wat meer over vertellen?

Ik wist meteen dat kinderen chocolade zoals in de vorm van dierenfiguren (Dierenvriendjes) of smileys (Gekke bekjes) te gek zouden vinden. Mijn 3-jarig zoontje vond repen namelijk nooit lekker en chocoladevormen wel. Vanuit die gedachte ben ik gaan nadenken wat we in ons assortiment moesten opnemen. Ik ben enorm trots dat we als startup al een bescheiden collectie aan vegan chocoladevormen kunnen aanbieden!

Kun je wat meer vertellen over jullie toekomstplannen en ideeën?

We willen met de feestdagen en met name Sinterklaas gaan uitpakken. De exacte plannen daarvan kan ik helaas nog niet delen, maar het wordt echt zo leuk en lekker. Voor volwassenen en kinderen! We hebben sinds kort ook hazelnootrepen waar ik zelf echt helemaal gek van word zodra ik ze zie en proef. En ik zou heel graag in de toekomst met meer smaken en vullingen willen gaan experimenteren.

Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ja, absoluut. Ik ambieer samenwerking met gepassioneerde vegan brands en bedrijven, zodat we een grotere doelgroep kunnen bereiken en meer consumenten kunnen inspireren om een veganistische levensstijl aan te nemen.

Heb je tips voor andere vegans die graag een vegan onderneming willen oprichten?

Mijn lieve zus Véronique, ik noem haar Moei, vertelde eens over een workshop van Remco Claassen die ze had gevolgd op haar werk. Remco zei dat je je als mens moet afvragen waarvan je staart gaat kwispelen. Nadat ze dit aan mij vertelde, dacht ik: er is geen betere tip dan dit, toepasbaar op heel je leven! Het is zo simpel; kijk diep in je hart, zonder meningen van anderen, zonder te denken aan financiën, zonder te denken aan beren op de weg en stel jezelf dan die vraag. Ik geloof namelijk dat als je gepassioneerd bent en 100% voor een onderneming gaat, geen droom te groot is. Daar begint het. Die lange dagen en emotionele of financiële struggles zijn alleen te overleven als je ergens passie voor hebt.

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Jim Kwik heeft helemaal niets met veganisme te maken, maar hij laat wel zien hoe een brein werkt en hoe je daar zelf invloed op kunt uitoefenen. Nu besef ik mij ineens dat hij toch wel een link heeft, omdat gedragsverandering juist alles te maken heeft met veganisme en dus ook het brein. Ik raak altijd geïnspireerd van gedragsbeïnvloeding, omdat je daarmee feitelijk alles kunt bereiken. Met je brein kun je ook allerlei emoties en gedrag stimuleren of juist deactiveren. Ik geloof ook dat je leven door jezelf is gevormd en dat het allemaal is begonnen met je eigen kijk op de wereld.

Wat is het mooiste boek dat je ooit gelezen hebt en waarom is juist dat boek je bij gebleven?

Gebr. van Ted van Lieshout heb ik gelezen toen ik mijn master volgde. Tijdens het vak Jeugdliteratuur stond dat boek op de leeslijst. Dat verhaal heeft nooit mijn hart verlaten om meerdere redenen. Ik heb op jonge leeftijd ook iemand verloren. Dat had een behoorlijke impact op mijn eigen leven. Eigenlijk heb ik daar tot op heden nog last van, maar het is wel één van de oorzaken geweest waarom ik zo gevoelig ben. En Ted omschrijft homoseksuele gevoelens als geen ander, zo prachtig verwoord! Ook heb ik een enorm hechte band met mijn zussen en kan ik dus ieder verhaal met siblings waarderen.

Ooit had ik ook een boekje met gedichten en teksten van oorlogsweduwen. Dat boekje zit ergens in een doos op zolder, omdat ik dit na de verhuizing (van twee jaar geleden, I know!) nog niet eruit heb gehaald. Helaas weet ik daarvan niet de titel. Die teksten uit dat boekje raken 10.000 zielen met enkele woorden. Bijzonder mooi geschreven door de vrouwen zelf!

Ik houd van diepe emoties waar ook het verhaal je eigen leven verrijkt. En ik probeer vaak boeken te lezen met onderwerpen die juist ver van mij afstaan, zodat ik anderen beter leer begrijpen. 

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

Ik raad geïnteresseerden aan om naar een outreach te gaan van The Save Movement. Je kunt de outreach data vinden op Facebook. Tijdens een outreach staan lieve activisten klaar voor je om alle vragen te beantwoorden en een leuk gesprek aan te gaan over veganisme. Ook is het belangrijk om te beseffen dat er tegenwoordig online van alles wordt geschreven en geroepen. Daarom adviseer ik om informatie over veganisme van betrouwbare websites af te halen, zoals veganisme.org van de Nederlandse Vereniging voor Veganisme. Ook sociaal gezien is het aan te raden om te connecten met andere veganisten. Ik voelde mij bijvoorbeeld in het begin heel erg eenzaam als enige veganist in mijn familie en vriendengroep. Nu heb ik het geluk dat ik er een aantal ken, waarvan twee al goede vrienden zijn geworden. Als het lastig is om in de directe omgeving andere veganisten te vinden, dan kun je altijd op Facebook kijken naar openbare events of potlucks waarbij je andere veganisten kan ontmoeten.

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

Allereerst wil ik even zeggen dat ik het enorm gul vind. Haha! En dat is niet grappig bedoeld hoor, maar met één wens zou ik al zo dankbaar zijn. Het is heel lastig, want aan de ene kant heb ik veel wensen omdat ik denk dat er nog zoveel te halen valt wat betreft gelijke rechten. Aan de andere kant denk ik toch dat we alles samen als mens kunnen oplossen, dus dan zijn wensen, al is het er maar één, overbodig. Maar here we go:

  • Ieder kind kan naar school en is uitgezonderd van kinderarbeid; van alle problemen raak ik het meest geëmotioneerd van kinderarbeid. In de vorm van slavernij, dwangarbeid en vooral in de vorm van prostitutie. Dat heb ik al sinds ik jong ben en een keer iets op televisie zag over kinderprostitutie. Hartverscheurend.
  • Iedereen wordt veganistisch; misschien is dit een beetje overbodig om uit te leggen, maar dierenleed staat voor mij gelijk aan mensenleed. Daarom zie ik een veganistische levensstijl als de enige levensstijl waarin volledige liefde kan worden gegeven. Ook heb ik van mezelf ontdekt dat deze levensstijl mij niet alleen bewust heeft gemaakt van wat ik consumeer maar ook hoe ik denk over alle andere gevoelige onderwerpen. Onderwerpen die uit het oog zijn verloren zonder dat ik dat wilde. En dat zorgt wel even voor wat gerommel in mijn leven, maar het pakt uiteindelijk positief uit.
  • Iedereen leeft duurzaam; ik hoop dat meer mensen zullen beseffen dat zij, hoe miniem dan ook, kunnen bijdragen aan een gezonder milieu. Dat ieder beetje helpt, hoe stom het ook klinkt. Dat we dit toch echt met z’n allen moeten waarmaken. Dat vingertjes wijzen geen nut heeft als we zo verder blijven omgaan met ons enige thuis als we straks alleen kunnen wijzen naar een volledig uitgestorven planeet.

Ben je gelukkig?

Ik vind deze vraag heel lastig op dit moment in mijn leven, omdat dit een zakelijk interview is en tegelijkertijd wil ik wel voldoen aan mijn eigen bedrijfsslogan waarin eerlijkheid wordt genoemd. Daarom wil ik eerlijk aangeven dat ik absoluut niet gelukkig ben in mijn huidige woonomgeving en dat ik heel graag wil verhuizen naar Amsterdam. Daar ben ik opgegroeid, wonen mijn familieleden en voel ik mij thuis. Ik vind mijn geluk nu onder andere in mijn kindjes als ik ze samen zie knuffelen. Zo schattig is dat! Als ik dat zie, voel ik mij de hele dag als een weggesmolten waterijsje op een hete tuintegel.

Wat is jouw definitie van succes?

Succes is het eindstation van een gelukkig proces. Als je tijdens het proces op weg naar ‘succes’ niet geniet, niet leeft, niet deelt en niet geeft om, dan is succes slechts tijdelijk. Ik ontving kortgeleden een berichtje via Facebook van een moeder over dat haar dochter eindelijk eens lekkere chocolade kon eten en hoe intens blij zij als moeder was met poppysmic. Dat doet mij als mens, moeder en bedrijfseigenaar echt heel veel en zie ik als succes.

Gedeeld: Claire’s review

”Ik ben fan van Kayleigh! Zoals je hebt kunnen lezen in het interview is zij zo’n lief, mooi en oprecht mens. Dat vertaald zich ook door in de chocolade. Echt overal is aan gedacht. De stickers zijn prachtig, het logo lekker fris en ik ben verliefd op de mooie vormpjes! Daarnaast is de chocolade echt heeeeeeeerlijk! Je hebt die echte smaak van melkchocolade zonder de vegan nasmaak. Daarnaast is ook de bite en hoe het smelt op je tong, subliem! Absoluut een aanrader! Mijn favoriet? De dierenvriendjes. Kijk nou, zo cute!”


Samen met Mariëlle Kleyn Winkel van Movement Matters geef ik een hele bijzondere Kintsugi workshop waarin wij deelnemers leren hoe zij hun imperfecties kunnen omarmen. En omdat kwetsbaarheid van 2 kanten werkt, hebben Mariëlle en ik besloten om beide te vertellen hoe wij persoonlijk geleerd hebben om onze imperfecties te omarmen. In dit mooie en kwetsbare blog artikel deelt Mariëlle haar persoonlijke verhaal. Benieuwd naar haar tips en tricks?

Het belang van kwetsbaarheid.

Toen ik studeerde aan de theaterschool, maakte ik een voorstelling met dak- en thuislozen. Nooit eerder heb ik een groep mensen leren kennen die zo kwetsbaar durfde te zijn. Toen ik een keer aan één van de spelers vroeg waarom dit was, vertelde hij mij dat dit kwam omdat hij niets meer te verliezen had. Dit raakte mij.

Ik voel mij altijd op mijn gemak bij mensen die kwetsbaar durven te zijn. Dit omdat zij zichzelf durven te laten raken; de manier waarop wij ons levend kunnen voelen.

Maar ook ik houdt mij bezig met hoe ik er uit zie en wat voor indruk ik op iemand maak. Ik denk ook dat we dit laagje ‘imago’ in deze maatschappij nodig hebben. Ons ego is een overlevingsmechanisme geworden zodat wij mee kunnen draaien in de samenleving. Dat is eigenlijk enorm jammer, omdat juíst kwetsbaarheid en het loslaten van ons ego, heel veel mooie en goede dingen kan opleveren.  

Waarom is een imperfectie niet perfect?

Alles om ons heen is perfect juist in zijn imperfectie. Maar toch voelen we onvrede bij de imperfecties van onszelf en ons leven. Want een imperfectie staat gelijk aan vergankelijkheid en vergankelijkheid staat gelijk aan dingen die breken. Dat is ook één van de redenen waarom wij mensen vaak mooi weer spelen of standaard ‘’goed’’ antwoorden op de vraag hoe het met ons gaat.

Wij vergeten weleens dat het leven heel dynamisch is, dat heb ik ook gezien toen ik een voorstelling maakte met dak- en thuislozen. Wat hun overkomt kan ons ook overkomen. Laten we nu eens zeggen ‘’ik zie je en ik ben daar ook ooit geweest’’. Met kwetsbaarheid laat je de echtheid zijn. Juist dit zorgt voor verbinding.

Wat een imperfectie voor mij betekent.

Ik heb een tijd in Berlijn gewoond. Ik houd van die stad! Veel dingen in Berlijn zijn rauw, onafgewerkt en in alle facetten imperfect. Maar daarom zie je dat het in beweging is, groeit. En dat is voor mij de perfectie in een imperfectie.

Mariëlle als docente tijdens onze Kintsugi workshop.

Mijn imperfecties.

Ook ik ben imperfect en heb daar soms last van, zowel qua uiterlijk als op innerlijk vlak. Zo heb ik mij jaren verschuilt achter spiritualiteit en dacht ik dat ik goed bezig was. Ik mediteerde dagelijks en beoefende yoga. Ondanks dat dit heel goed voor mij was, gebruikte ik het ook als façade. Er waren persoonlijke dingen die mij dwars zaten. Zo kon ik mij bijvoorbeeld onzeker in groepen voelen en in communicatie met anderen. Ook was ik heel hard voor mezelf. Regelmatig zei ik tegen mezelf dat ik niet moest zeuren, gewoon moest doorgaan, harder moest werken. En deze innerlijke criticus beloonde ik dan door nog harder te werken, nog meer te mediteren en nog vaker yoga te beoefenen in de hoop dat alles dan perfect zou worden.  

Over mijn uiterlijk ben ik ook erg onzeker geweest. Vooral na de geboorte van mijn zoon Kik, veranderde mijn lichaam erg. Regelmatig dacht ik terug aan het lichaam wat ik had, toen ik geen kinderen. Toen zag ik er anders uit, maar was ik (vreemd genoeg) ook onzekerder.

Hoe ik mijn imperfecties heb leren omarmen.

Ik liep op een gegeven moment tegen een muur en toen wist ik dat het tijd was om hulp in te schakelen. En zoals dat vaak gebeurt, vond ik deze helpende hand dichtbij. Roy Richardson (de man van Claire) is een goede lifecoach waar ik regelmatig diepe gesprekken mee voer. Hij laat mij ook duidelijk zien dat ik niet altijd lief ben voor mezelf. En dat zie ik nu ook, waardoor ik er vriendelijker mee om kan gaan. Ook mediteer ik weer regelmatig. Dit alles zorgt er ook voor dat ik mij de laatste weken weer écht vrouw voel. Ik zit lekkerder in mijn vel. En daar helpt mijn beroep als masseur ook enorm bij. Dit geeft mij enorm veel voldoening! En de fitheid van mijn lijf, dat bewonder ik nu vaker. Dit doe ik ook door kleine dingen, door bijvoorbeeld soms letterlijk de tijd te nemen om mijn handen te verzorgen.

Wat Kintsugi voor mij betekent.

Tijd nemen om te kijken naar een imperfectie en deze juist zichtbaar maken, dat betekent Kintsugi voor mij. Dat iets niet meer heel is, brengt enorm veel emoties teweeg. Voor iedereen. De eerste reactie is vaak om het te repareren.

Goud schijnt door alles. Je hebt een scheur nodig, dat breekbare. Pas dan ontstaat er verbinding en dat is ook de menselijke kant. Ikzelf geloof er heilig in dat een liefdeskoppel samen komt door hun trauma. Ook al is dit niet altijd goed zichtbaar in het begin, maar later in je relatie kom je er vaak achter dat je best wat overeenkomsten met elkaar hebt. Met Kintsugi leer je te kijken naar de imperfectie en om juist dit te accentueren. Dit is niet altijd alleen maar in de vorm van een tastbare reparatie, maar ook op mind niveau hersteld het verbindingen die verbroken zijn maar die we opnieuw willen herstellen.

Een prachtige foto gemaakt door Kim Kesterink van Kimkommers tijdens onze afgelopen workshop.

Wat ik nog wil leren lijmen met goudlijm.

Ik heb een dynamische gevoelskant in mij, waar ik mij soms voor schaam. En ook een kant die lijkt op dat van een onbezonnen kind. Soms betrap ik mij er juist op dat ik het leven leef op de automatische piloot. Dit is niet wat mij gelukkig maakt. Om die reden wil ik leren hoe ik er voor kan zorgen dat de speelse kant van mij gecultiveerd blijft maar zonder dat het te veel wordt meegevoerd door impulsiviteit en emoties die mij soms overspoelen.

Ook komt het weleens voor dat ik in paniek raak wanneer ik het overzicht kwijt ben, vooral bij financiële kwesties. Dan merk ik dat het weer tijd is om te aarden, anders stijg ik op in de lucht. Mijn kinderen hebben mij dit ook echt geleerd. Ik heb ook iemand nodig die van rust en structuur houd, die goed is in de praktische zaken. Dit heb ik gelukkig gevonden in mijn lief; Branko.

Mijn tips om te leren hoe je je imperfecties kunt omarmen.

Zie je imperfectie als een kunst zoals Kintsugi. Geniet ervan. Als je er naar kijkt. Je het aan elkaar lijmt. Het prachtige goud. Omarm het. Realiseer je dat het een enorm geluk is dat je dit leven hebt. Dat je dit leven hebt waar je iets van mag maken. Waar je mag oefenen.

Ik geloof dat alles energie is. Alles is met elkaar verbonden. Stel jezelf vragen:

  • Wie ben ik?
  • Wat dien ik?
  • Waarom ben ik hier?

 Geniet van de imperfecties in alles.

Over onze Kintsugi workshop.

Geduld, matigheid, rustig aan doen. Hoe uiteengevallen iets ook is, er valt altijd weer iets van te maken. Dat zijn een paar lessen die ik persoonlijk als docent heb geleerd van onze Kintsugi workshop. En dat is ook wat het zo krachtig maakt. Claire en ik leren onze deelnemers enorm veel, maar ontvangen daar zelf ook weer enorm mooie en waardevolle lessen uit. Zo heb ik geleerd dat je kwetsbaar durven opstellen niet tijd gebonden is. Onze workshop duurt maar 2 uur. Maar als je ziet wat er ontstaat, hoe intens geroerd en hersteld mensen naar huis toe gaan, dat is heel bijzonder. De unieke verbinding die wij maken met het lijf, meditatie en praktische bezig zijn, dat is ons succesgeheim. Zelf vind ik het ook heel mooi dat het lijmen ook een meditatie is. Dit zorgt voor dat sprankje boeddhistische zen meditatie, waar Claire al zoveel jaar in thuis is. Het is heel bijzonder hoe wij samen onze imperfecties aan elkaar verbinden waardoor er een, in al haar imperfecties, perfecte workshop ontstaat. Daar ben ik intens dankbaar voor!


Wil jij ook een keer mee doen met één van onze workshops? Klik dan hier voor een overzicht met alle data en meer informatie.

Ze heeft één van de allermooiste kleurrijke vegan Instagram walls van Nederland. Ik heb het uiteraard over Miriam van the Veggie Reporter. In dit interview deelt ze haar verhaal over crash diëten en hoe ze terecht is gekomen bij de vegan lifestyle én nog veel meer. Ik wens je heel veel lees plezier!

Wat geeft jou energie? Hoe verwerk je dit in dagelijkse activiteiten? Wat zijn jouw rituelen?

Waar ik echt energie van krijg, is creëren. Dit kan in de keuken zijn, maar ook wanneer ik achter mijn laptop zit. Ik vind het heerlijk om kleurrijke gerechten te maken en te fotograferen, maar nog leuker vind ik het om dingen te onderzoeken en daarover te schrijven. Dat ik zo graag in de keuken sta, is ook een beetje mijn valkuil. Want nergens krijg ik zoveel energie als in de buitenlucht

Wanneer en waarom ben je veganistisch geworden? Hoe heeft jouw reis eruit gezien, waar liep je tegenaan en wat kun je aanbevelen of juist niet?

Ik ben nu iets langer dan twee jaar veganist. Mijn interesse voor een plantaardige levensstijl ontstond toen ik een crashdieet volgde. Ik viel heel veel af en was op zoek naar een oplossing voor na het dieet, want dat kon ik natuurlijk niet eeuwig volhouden. Door middel van YouTube, kwam ik bij allemaal vegans terecht die echt de mooiste en lekkerste dingen maakten van planten.  Ik besloot na mijn dieet mee te doen aan de VeganChallenge en heb nooit meer omgekeken. Na een jaar kwam ik er pas achter hoe de vee-industrie eruit ziet. Verschrikkelijk vond ik dat. Ik ben mij toen in gaan zetten als activist bij de Cube of Truth en tijdens animal saves. Nu doe ik dat veel minder. Het is emotioneel best zwaar om op straat te staan en beelden te tonen van zo’n onmenselijke industrie. Toch vind ik het wel belangrijk dat dit gebeurt. Momenteel houd ik mij vooral bezig met lekker ogend voedsel om mensen aan het denken te zetten. Dat is een stuk positiever en ik merk dat ook dit mensen helpt om meer plantaardig te gaan eten.

Hoe ziet boodschappen doen er voor jou uit?

Ik ben zo iemand die alle folders doorbladert en zoekt naar de beste aanbiedingen. Bij mij om de hoek zit een goede, Turkse winkel. Daar koop ik veel groenten en fruit, maar ook peulvruchten enz. Groenten en fruit zijn daar niet ingepakt. Dat vind ik heel prettig. Al dat plastic, dat is toch niet nodig? Het liefst koop ik producten bij de boer. Gewoon, zo van het land. Dat kan in de stad best lastig zijn (ik woon nu in Eindhoven), maar ik weet zeker dat er mogelijkheden zijn. Ik moet mezelf even een schop onder de kont geven en uitzoeken waar ik de beste, lokale producten kan halen.

Heeft jouw keuze voor het veganisme ook invloed gehad op het leven van de mensen en dieren om je heen?

Iedereen houdt rekening met mij en dat vind ik echt ontzettend fijn. Mijn ouders vinden het prachtig om op deze manier nieuwe dingen te ontdekken in de keuken. De appeltaart van mijn moeder wordt met verjaardagen alleen nog maar veganistisch gemaakt, want het bleek heel makkelijk te zijn om de eieren te vervangen voor gebroken lijnzaad. Ook bij andere mensen zie veranderingen. Zo hebben mijn schoonouders de margarine vervangen voor wajang en mijn partner heeft zijn ontbijt met Griekse yoghurt vervangen voor plantaardige yoghurt. Dit zijn dingen die ze zelf hebben ontdekt, maar mijn levensstijl wel enige invloed op heeft gehad. Het ontroert me, want dit zijn de kleine beetjes die helpen.

Je blogt op the Veggie Reporter in zowel het Engels als het Nederlands. Super tof! Waarom heb je deze keuze gemaakt?

Dat weet ik eigenlijk ook niet zo goed. Mijn Instagram is in het Engels en ik heb nu zoveel buitenlandse volgers, dat ik eigenlijk niet meer van dat Engelse af kan stappen. Ik merk dat de bezoekers van mijn blog vooral Nederlands zijn, maar lang niet allemaal. In het Nederlands schrijf ik wel het makkelijkst. Dat is natuurlijk mijn moedertaal. Ik weet nog niet zo goed wat ik nu wil, Engels of Nederlands. Ik doe gewoon wat goed voelt per artikel. Het zal elke keer weer een verrassing zijn!

Waar blog je allemaal over?

Ik blog over van alles. Een tijdje geleden schreef ik een Vegan Starters Kit. Deze bestond uit een handjevol blogposts vol informatie dat mij geholpen heeft toen ik vegan werd. Daarnaast doe ik interviews voor mijn rubriek Vegan Stories en recenseer ik kookboeken, hotspots en veganistische producten. En ik deel mijn favoriete recepten natuurlijk. Maar het meest trots ben ik op mijn Instagram-pagina. Ik ben gek op kleurrijke foto’s en ik vind dat Instagram daar het beste platform voor is.

Wat maakt jou als blogger uniek?

Ik onderscheid mij van anderen doordat ik ook een vleugje body positivity verwerk in mijn posts op the Veggie Reporter. Ik ben geboren met één hand en ik vind het heerlijk om daar grapjes over te maken. Beetje zelfspot moet kunnen. Daarbij heb ik jarenlang geworsteld met mijn gewicht. In de winter van 2018 besloot ik mij daar niet meer druk om te maken. Ik vind mezelf nu prachtig en dat gun ik anderen ook. Als ik de mogelijkheid zie om hier wat over te delen, doe ik dat graag

Wat betekent bloggen voor jou?

Schrijven is voor mij een creatieve uitlaatklep. Ik vind het heerlijk om mijn vijf vingers en mijn gedachten hun gang te laten gaan. Op deze manier kan ik de mooiste, leukste, grappigste en soms zelfs ontroerendste verhalen op papier zetten. Ook de slechtste verhalen worden door mij geschreven, maar dat zijn allemaal dingen waar ik van leer.

Wat zijn de 3 mooiste reacties die je van lezers ontvangen hebt?

Ik vind het geweldig als mensen mij vertellen dat ze door the Veggie Reporter geïnspireerd zijn geraakt om meer plantaardig te eten en te leven. Dat ontroerd mij.

Ontvang je ook weleens kritiek en zo ja, hoe ga je hiermee om?

Eigenlijk ontvang ik nauwelijks kritiek. Soms snappen mensen niet dat ik het vervelend vind om dieren achter een hek te zien staan. Dat deel ik een enkele keer in mijn stories op Instagram. Deze mensen hebben de connectie niet gemaakt, dat het een levend wezen is en geen slaaf om kinderen van te stelen of je vork in te prikken. Maar dat is oké. Blijkbaar doet het wel iets met ze, want ze reageren er wel op. Maar echt kritiek… Nee, ik denk dat mensen me dan gewoon ontvolgen. Lekker doen. Dat doe ik ook als iemand mij die spark of joy niet geeft.

Heb je tips voor andere vegans die graag een blog willen oprichten?

Wees niet te streng voor jezelf. Ik heb mezelf wel eens opgelegd om drie posts per week te maken en dat hield ik dan een maand vol, maar op een gegeven moment is je inspiratie gewoon op. Nu post ik wanneer ik wil en wat ik wil. Doe het ook niet voor een ander, maar voor jezelf. Jij hoort er blij van te worden!

Wie is jouw grootste voorbeeld en wat is de belangrijkste les die je van hem of haar hebt geleerd?

Mijn grootste voorbeeld is mijn moeder en de belangrijkste les die ik van haar heb geleerd, is dat het oké is om fouten te maken. Ze heeft er zelfs een liedje bij bedacht. ‘Foutjes maken mag, foutjes maken mag…’ Verder weet ik de tekst niet meer 🙂

Heb je tips, do’s en don’ts voor mensen die graag willen overstappen naar een veganistische lifestyle?

Do: lekker op je eigen tempo. Don’t: jezelf allerlei moeilijke verplichtingen opleggen. Het is al zo mooi dat je bewust bent van wat er om je heen gebeurt.

Waar droom je over? Zijn er samenwerkingen waar je op zoek naar bent of open voor staat?

Ik zou het echt te gek vinden om mijn eigen kookboek uit te brengen. Dat zou toch mooi zijn. Een boek met mijn naam op de cover. En dan zoveel mogelijk mooie plaatjes! Ik ben gek op plaatjes.

Stel je mag 3 wensen doen. Welke zouden dit zijn en waarom?

Ik doe elke dag om 11:11 uur een wens, maar ik ga niet vertellen wat het is. Dan komt-ie niet uit! Vroeger wenste ik bij vallende sterren dat ik mijn toenmalige idolen als Justin Bieber, One Direction, Ed Sheeran en Ariana Grande kon ontmoeten. Deze wensen zijn toen allemaal uitgekomen, dus ik geloof daar wel in.

Ben je gelukkig?

Dat is zo’n groot woord hè, gelukkig. Er zijn momenten waarop ik echt gelukkig kan zijn. Als de zon in mijn gezicht schijnt, bijvoorbeeld. Of als ik bij mijn ouders ben en de kat op mijn schoot gaat zitten. Maar voor nu zou ik eerder zeggen: ik ben content.

Wat is jouw definitie van succes?

Succes is voor mij dat je mag en kan doen wat je leuk vindt.

Gedeeld: mijn lievelingsvideo

Ik wil graag deze video delen die ik maakte toen ik naar Zweden verhuisde. Ik heb daar een half jaar voor een studie gewoond. Samen met mijn vriend ben ik langs de kust gereisd. Dat was zo’n mooie ervaring… Wonen in Zweden was een mooie ervaring. Ik mis het enorm en kan niet wachten om weer terug te gaan.

Pin It