Tag

ouderschap

Browsing

Janina Dubbeld is HSP-coach bij De Vuurtoren en het is haar missie om ouders de verantwoordelijkheid te laten dragen voor hun eigen pijn zodat kinderen hier niet mee belast worden en zij vrij kunnen zijn. Een prachtig streven waar ook ik mij helemaal in kan vinden. Maar.. Hoe doe je dit in de praktijk? Hoe kun je je kind(eren) zo lang mogelijk laten genieten van hun ‘kind bubbel’? De antwoorden op deze en nog veel meer vragen, vindt je in dit interview. Heel veel leesplezier!

Hoe is je missie ontstaan?

In 2009 begon ik met mijn praktijk De Vuurtoren. Destijds was het mijn missie om de kleine ‘’Janinaatjes” zichtbaar te maken; om hooggevoelige kinderen een stem te geven. Gaandeweg is dit verschoven, omdat ik inzag dat er veel onmacht bij ouders heerst vanuit hun eigen geschiedenis, en dat dáár eerst iets in moest veranderen, of beter gezegd; daar was eerst heling nodig. Vervolgens zag ik heel duidelijk dat op het moment dat ouders bereid zijn hun eigen proces aan te gaan, het gedrag van kinderen vrijwel direct verandert. Hun taak is dan volbracht zou je kunnen zeggen.

Heb je tips hoe ouders hun pijn, trauma’s e.d. kunnen verwerken zonder hun kind(eren) hier onderdeel van uit te laten maken?

Mooie vraag, en dat is precies waar ik voor sta! Hoe minder we onze kinderen hiermee belasten, hoe beter. Vaak is het eerste signaal dat je als ouder vaak emoties voelt als je kind bepaald gedrag laat zien óf als anderen op je kind reageren. Dit zit dan eerder in de ongewenste hoek, dus bijvoorbeeld boos gedrag of een negatief oordeel over je kind. Als je merkt dat je steeds vaker in je emoties blijft hangen, als je steeds vaker merkt dat je uit je slof schiet, als je powerplay begint te vertonen (dus machtsvertoon naar je kind om hem tot bepaald gedrag te dwingen), dan mag je dit serieus nemen. Natuurlijk hoeft het niet altijd volgens het boekje en hebben we allemaal weleens slechte dagen. Als het echter te vaak gebeurt of te lang aanhoudt, is er iets aan de hand dat aandacht verdient.
In mijn praktijk tref ik vaak ouders die niet per se hetzelfde reageren op hun kind. De moeder maakt zich bijvoorbeeld heel erg zorgen om de onzekerheid van haar zoon en de vader ziet het niet als probleem, of heeft er alle vertrouwen in dat het wel los zal lopen. Dat is een verschil in waarneming en vertelt mij dat het -in deze situaties- nooit echt aan het kind ligt. Het verschil in reactie van de ouders vertelt mij dat het vooral iets zegt over hoe zij in het leven staan, wat hun triggers zijn. Je eigen onmacht erkennen is vaak een belangrijke eerste stap. Aanvaarden dat je vanuit een liefdevolle intentie je best doet, maar dat het soms niet genoeg is. Dat je hier nog iets in mag leren. Dat is de eerste stap. Afhankelijk van de situatie en de persoon is het dan zaak om aan de juiste persoon hulp te vragen.

Hoe kunnen we onze kind(eren) beschermen voor de pijn/trauma’s die wij zelf (in onze jeugd) hebben meegemaakt?

We kunnen niet veranderen wat ons heeft gevormd, maar we kunnen hier wel met een andere blik naar kijken. Op het moment dat we hier een helder beeld van hebben, kunnen we op zuivere gronden besluiten een patroon in stand te houden of er mee te breken. Dit zijn veranderingen die direct invloed hebben op je manier van opvoeden. Dat is dus wat wij als ouders te doen hebben.

Je kijkt, voelt en werkt systemisch, kun je hier wat meer over vertellen? En heb je hier een voorbeeld van?

Systemisch werk (familieopstellingen) is een bepaalde methodiek die werkt in de onderlaag van ons gedrag. Er is een aantal wetmatigheden en op grond daarvan onderzoek ik waar het pijnpunt ligt. Een wetmatigheid is bijvoorbeeld dat kinderen alles aannemen wat wij ouders hen aanreiken; de goede en slechte dingen, het hele pakket. Bovendien geven ouders meer dan kinderen terug zullen geven. Dat is nu eenmaal zo en dat is oké. Als je een moeder treft die van jou verlangt dat je alles geeft wat je te geven hebt, schept dit verwarring. Je hebt als kind vooral te nemen. Dus ergens in dit soort situaties, verandert er iets in de plek die het kind in neemt omdat het op dat moment geen kind meer kan zijn. Het kind moet geven om aanvaard te worden, daarmee is de kinderlijke onschuld en alles wat hierbij hoort verdwenen. Dit zijn de mensen die als volwassenen geneigd zijn zichzelf weg te cijferen, anderen te pleasen, altijd op anderen gericht zijn en te willen zorgen voor. Liefde is voorwaardelijk en je past je gedrag hierop aan. Dit kost bergen energie en lukt op een gegeven moment niet meer.

Een andere wetmatigheid is dat iedereen zijn eigen plek heeft. Vroeger (nog steeds wel) werd er bijvoorbeeld over overleden kinderen of miskramen niet gesproken. Als jij de tweede op rij bent in een gezin en je oudere broer of zus komt te overlijden, kun je je voorstellen dat dit een enorme impact heeft. Als hier echter niet over wordt gesproken en jij wordt als vanzelfsprekend opeens als de oudste behandeld en gezien, schept dit ook verwarring. Dit klopt niet. De taak van de oudste is anders dan de tweede. Dat gaat schuren, dat doet pijn en kost energie. Het komt vaak neer op erkenning en gezien worden neer. In je volwassen leven ga je op een gegeven moment herkennen dat je niet gehoord wordt, dat je een te zware last op je schouders draagt en dat er te hoge verwachtingen zijn.

En dit zijn slechts 2 voorbeelden.

Hoe kunnen we onze kind(eren) weer gewoon kind laten zijn? Wat zijn jouw tips?

Wat ik heel vaak zie in mijn praktijk, is dat kinderen de neiging hebben om heel lief voor hun ouders te willen zijn, ze willen hen ontzorgen. Ze voelen haarfijn aan wat nodig is en willen niets liever dan aan deze verwachtingen voldoen. Als mama verdriet heeft, gaan ze op hun tenen lopen en kusjes geven. Op zich is dit natuurlijk heel lief en is er ook niets mis mee, maar het is een dun lijntje. Wat ik ouders altijd meegeef, is dat ze hun kind mogen waarderen om hun liefdevolle aandacht (knuffel ze plat, geef een compliment, spreek je waardering uit), maar dat ze daarbij ook moeten aangeven dat zij voor zichzelf zorgen. “Ik ben je moeder, ik ben groot. Jij bent mijn kind, jij hoeft niet voor mij te zorgen, dat doe ik zelf.” Iets in die richting. Hiermee erken en waardeer je hun intentie, maar ontsla je ze direct van hun zorgtaak. Zij mogen kind zijn en bovendien is het echt waar dat we niet op onze kinderen mogen leunen, hoe lief ze ook zijn en hoe fijn dat soms ook voelt. Wees dus open, maar belast hen niet. Als je een slechte dag hebt kun je dat zeggen “Het klopt dat je aanvoelt dat ik me niet zo goed voel vandaag, ik heb slecht geslapen, dit heeft niets met jou te maken. Maar ik zorg goed voor mezelf en morgen is het vast weer beter.” Hiermee erken je het gevoel dat een kind heeft dat er iets niet oké is, maar wederom ontsla je hen van de behoefte het op te lossen. Ook aan leerkrachten geef ik graag en vaak deze tip. Belast kinderen niet met de oorzaak, maar erken dat ze het goed aanvoelen. Punt.

Aan wat voor symptomen kun je herkennen wanneer het een kind teveel wordt? En wanneer grijp je in?

Als je merkt dat je kind teveel voor je aan het zorgen is, als het nooit meer vervelend doet, als het zich niet meer uit, of juist alleen maar emotionele uitbarstingen laat zien. Eigenlijk altijd als het ‘schuurt’, is het goed om een stapje terug te nemen, een keer diep adem te halen en eens rustig te kijken naar wat er nou precies gebeurt. Ongewenst gedrag is soms irritant, maar raakt niet altijd. Als mijn zoon bijvoorbeeld heel gemeen naar een vriendje doet, kan ik hier heel rustig naar kijken en afhankelijk van de situatie ingrijpen of het met rust laten. Dat zijn ‘gewone’ dingen die geleerd mogen worden. Dus het is niet per se het gedrag, maar wat het oproept.

Andere symptomen die ik vaak hoor en altijd serieus neem zijn hoofdpijn, buikpijn, slaapproblemen, opeens weer in bed plassen of opvallende gedragsveranderingen. Hoofdpijn duidt vaak op te veel in het hoofd zitten en als je te veel in je hoofd zit, zit je niet genoeg in je lijf. Buikpijn heeft vaak met spanningen te maken, met emoties. Bedplassen ook.

Van onmacht naar ontspanning in het ouderschap; hoe doe je dit?

Eerst neem je het besluit dat het anders moet, dat het beter kan. Ik heb gemerkt dat als het om ons kind gaat, we bereid zijn ons eigen gedoe onder het tapijt vandaan te halen en ermee aan de slag te gaan. Voor onszelf was wegschuiven nog een optie, maar als het het welzijn van ons kind raakt, komen we in beweging.
Vervolgens onderzoek ik samen met de ouders waar zij vandaan komen. Welke gebeurtenissen hebben hen gevormd tot wie ze nu zijn? Welke overtuigingen hebben zij meegenomen uit hun jeugd? En staan zij hier nog wel achter?
Loyaliteit is groot, ook als je zelf volwassen bent en kinderen hebt. Het vraagt moed om hierin -als het nodig is- een andere positie in te nemen. Het vraagt lef om in te zien dat je niet altijd hebt gekregen wat je nodig had, hoe liefdevol de intentie ook was. Daarna vindt heling plaats. Dat geeft vaak direct ruimte voor een andere blik op het kind. Ruimte geeft ontspanning en dat is vaak waar mijn klanten het meest naar verlangen. Ontspanning en verbinding.

Het hoeft allemaal niet perfect, het mag best ingewikkeld of pijnlijk zijn, als het maar echt is, als het maar klopt. Vaak hebben ze hun leven lang keihard gewerkt aan een doel dat niet haalbaar was. Dit kost vreselijk veel energie en is heel frustrerend. Zodra je mag zien, mag voelen dat het anders kan, dat je doel veranderd is, geeft dit richting. Jóuw richting. En al het andere beweegt dan veel makkelijker mee. Als je op je eigen plek staat, valt alles om je heen ook op zijn plek. De puzzel is dan compleet.


Heb jij ook een vraag aan Janina Dubbeld? Plaats het dan gerust onder dit blog artikel in een reactie of mail Janina. Je kunt haar daarnaast ook volgen op Instagram.  

De komende tijd ga ik wekelijks een podium geven aan een moeder met een missie. Vandaag deelt Esther ter Beek in dit gastblog artikel waarom natuurlijk ouderschap zo belangrijk is en hoe we terug kunnen keren naar de basis. Want is het echt nodig om honderden euro’s uit te geven aan onze kinderen of hebben ze veel meer behoefte aan aandacht en liefde? En worden we voor de gek gehouden door slimme marketing of hebben baby’s echt heeeeeeel veel spullen nodig? Hoe zit het daarnaast met aanraking en waarom is het geven van borstvoeding zo belangrijk?

Het begint al tijdens de zwangerschap…

Iedere ouder wil het beste voor zijn/haar kind en daar maken de babywinkels dankbaar gebruik van. Vooral bij ouders in spe is er een onbedwingbare oerdrang om de toekomstige baby te beschermen, waardoor er heel wat euro’s over de toonbank vliegen in ruil voor een zekere (schijn)veiligheid. Door slimme marketing wordt je wijsgemaakt dat je een enorme berg spullen moet kopen om een goede ouder te zijn. Zo zijn er tegenwoordig matjes voor in de Maxi-Cosi te koop die je een appje sturen zodra je je kind vergeet en kleine radiootjes die het geluid van de hartslag van een ouder nabootsen om naast de wieg te zetten.

In onze westerse wereld ben je de baby vooral vaak aan het verplaatsen.

De baby zit in de box, je tilt hem/haar op en verplaatst hem/haar naar het wipstoeltje. De baby wordt wakker, je tilt hem/haar uit het wiegje en verplaatst hem/haar naar de commode. Luier verschoond? Je verplaatst de baby naar het speelkleed en even later mag hij/zij mee naar buiten toe in de kinderwagen. Het oppakken van de baby is vooral iets nuttigs.

Als je niet veel nadenkt over het ouderschap dan doe je gewoon hoe het hier in het westen lijkt te horen. Hele babywinkels zijn erop toegerust je allemaal verschillende dingen te laten kopen waar je een baby heen en mee kan verplaatsen. Wipstoeltje, wiegje, box, speelkleed, stoeltje, kinderstoel, kinderwagen,  enzovoorts. 

Ook de ouders zelf worden continu afgeleid door hun smartphone waarop mailtjes en appjes de hele dag door binnen komen. Daarnaast moet alles snel, efficiënt, tijdbesparend en makkelijk. Voor de opvoeding van een kind zijn deze dingen juist funest en geeft het alleen maar spanning. Juist voor kinderen is een ouder die zelf ontspannen is, in verbinding staat, geduldig is en zeeën van tijd heeft, zo ontzettend waardevol. 

Vraag jezelf eens af…

Als je onderweg bent met je kind en met volle aandacht bij hem of haar bent zou je je kind dan vergeten? Als je jouw baby veel bij je draagt en samen slaapt zou je dan nog een radio met hartslag nodig hebben? Als je jezelf verbindt met een jengelend kind, geborgenheid en nabijheid aanbiedt zodat hij zijn emoties kan reguleren zou hij dan liever achter een beeldscherm zitten?

Ouderschap lijkt in onze maatschappij een parttime iets te zijn geworden en dat is een gemiste kans.

In de westerse wereld heerst het idee dat je wat voorstelt wanneer je werkt. Thuisouder zijn krijgt in onze maatschappij niet veel credits. Het kromme daaraan is dat als je andermans huis gaat schoonmaken en op andermans kinderen past je ineens wel onderdeel bent van het bruto nationaal product. Als de werkelijke waarde van een thuisouder erkend zou worden dan zouden ze gevierd en rijkelijk beloont worden. 

Ook lijkt het ouderschap nu allemaal zoveel makkelijker te zijn geworden. Je kan tegenwoordig prima je eigen ding blijven doen als je een baby hebt. Je kan blijven werken want dan breng je je kind naar de opvang toe, je kan ‘s avonds blijven Netflixen want je kind ligt in zijn eigen kamertje met een babyfoon, enzovoort.

Verbinding, aanraking en ontspanning.

Een ontspannen baby slaapt goed, eet goed en is een tevreden baby. Om te ontspannen moet hij/zij zich veilig voelen. Een baby voelt zich veilig als aan de eerste levensbehoeftes zijn voldaan; zuurstof, voedsel, warmte en de wat mij betreft vergeten eerste levensbehoefte; aanraking. 

Bij iedere keuze die je maakt voor je kind zou je jezelf kunnen afvragen; ‘’wat is de meest ontspannen optie?’’ Bijvoorbeeld:

  • We moeten over een uur bij oma zijn, het is een half uur rijden. Begin ik nu met alles inpakken, klaarzetten en het kind klaarmaken en aankleden, op mijn gemak met ruimte voor een onverwachte poepbroek of begin ik gehaast 10 minuten van tevoren?
  • Welk behang of welke verf zou je kiezen voor op de muur in de kinderkamer als ontspanning het uitgangspunt zou zijn? Zou je dan kiezen voor een grote Mickey Mouse op de muur of wellicht wat zachte natuurtinten?
  • Zou je 3 bakken fel gekleurd speelgoed voor zijn/haar neus zetten of misschien één stapeltje neutrale blokken?

Wij als mensen behoren tot de primaten; laten we ons ook zo gedragen.

Wij als mensen behoren tot de primaten, dat is de orde van zoogdieren waartoe alle apen en halfapen horen. De behoeften van alle primaten is vrijwel identiek. We zien dat apen hun baby de hele dag dragen. De aap voorziet zijn baby de hele dag van lichaamscontact en aanraking. Een baby aapje wordt dus de hele dag gedragen én aangeraakt. We weten inmiddels ook hoe belangrijk dat lichaamscontact is voor een mensenbaby. Zijn hormoonsysteem en zenuwsysteem zijn in ontwikkeling, hoe minder stress, hoe beter en stabieler deze zich ontwikkelen. Al zijn/haar lichamelijke functies van zijn hartslag tot zijn ademhaling worden gereguleerd door aanraking. Je geeft je kindje dus echt iets enorm waardevols door hem zoveel mogelijk te voorzien van lichaamscontact. 

Je baby heeft bijna de hele dag door lichaamscontact nodig.

Je kan je baby bijvoorbeeld dragen in plaats van hem in de kinderwagen te leggen. Hiervoor zijn hele fijne draagdoeken te vinden. En dan heb ik het niet alleen over een wandeling of wanneer je boodschappen gaat doen. Je kan je kindje ook prima dragen bij bijna alle dagelijkse bezigheden zoals schoonmaken, boodschappen doen, stofzuigen, afwassen en koken. Door je baby de hele dag dichtbij je te dragen voelt hij/zij zich veilig en wordt hij/zij gezonder, blijer en slimmer. Een uurtje per dag even met hem op de bank liggen is echt te weinig, eigenlijk heeft hij/zij bijna de hele dag door lichaamscontact nodig. 

Borstvoeding wordt vaak alleen nog maar gezien als het geven van melk maar dat is niet het volledige verhaal. Door je kind aan de borst te leggen geef je niet alleen melk maar zoveel meer. Het hele ritueel van dicht tegen mama’s huid aan, het horen van de hartslag en de verse warme melk die precies op de goede temperatuur is en per direct, altijd en overal beschikbaar is. Daarbij komt nog dat het schijnt dat als de baby verkouden is, de moeder het virus herkend en dat de borstvoeding automatisch aangepast wordt om de baby van de juiste antistoffen te voorzien die zijn weerstand verhogen. Daar hoef je als moeder niets voor te doen dat heeft de natuur zelf helemaal perfect geregeld. In dat daglicht kan je ook je vraagtekens plaatsen bij het afkolven van de melk als je baby niet in de buurt is. De onbewuste interactie tussen moeder en kind tijdens huidcontact bij borstvoeding is enorm, jouw natuurlijke lijf regelt dat helemaal perfect voor je kleine.

Tijd en er helemaal zijn; zijn voor mij kernwaarden in mijn ouderschap.

Haast en druk maakt zoveel stuk. Heb geen tijdslimiet bij het naar bed toe brengen. De frustratie als je kind nog niet slaapt op de bedachte tijd is het echt niet waard. Je kind doet het niet expres om wakker te blijven. Help hem/haar te ontspannen; masseer zijn/haar voetjes, kriebel zijn/haar ruggetje, aai zijn/haar wangetje. 

Probeer daarnaast in je ouderschap ontspanning als basis te hebben; bij alles. Moet je weg samen met de kids? Probeer dan altijd vanuit ontspanning te vertrekken. Geen stress of gemopper omdat ze niet opschieten of niet meewerken. Begin op tijd, blijf rustig doorademen in je buik en verbind je met de wereld van je kind. ‘’Ik ben verantwoordelijk om mij in de wereld van mijn kind te verplaatsen en hem/haar van daaruit te begrijpen.’’ Dat vraagt dus ook wat van jezelf om bij je gevoel en bij de verbinding met je kind te blijven zodat je zelf ook ontspannen kunt blijven. 

Blijf daarnaast altijd naar je kind kijken en liefdevol meebewegen. 

Over Esther ter Beek

Esther is moeder van een tweeling van 12 jaar oud. In haar praktijk gaat Esther stress en burn-out effectief te lijf door middel van massage en yo-chi. Op de website van Praktijk Esther ter Beek kun je meer informatie vinden. Daarnaast kun je Esther ook volgen op Facebook en Instagram.


Wat betekent natuurlijk ouderschap voor jou?

Wauw, wat is de tijd voorbij gevlogen! Onze dochter is alweer 9 maandjes oud! 9 maanden! Voordat we het weten vieren we haar eerste verjaardag. En daarom even een momentje om stil te staan en achterom te kijken. Want wat een ontwikkelingen heeft ze de afgelopen maanden doorgemaakt. Ben je benieuwd hoe het met Lana en ons gaat? Lees dan snel verder…

‘’Lily & Jaimy here I come!’’

Sinds een paar weken is ons meisje aan het kruipen en, haha, ze lijkt sprekend op mij. Hoewel ze haar speelgoedjes heel leuk vindt, kan niets tippen aan knuffelen met Lily en Jaimy. Het allereerste wat ze deed toen we haar op de grond neerlegde, was op zoek gaan naar ze en hun pootjes aaien. Zo lief! Met alle hondenharen is het wel minimaal 1x en soms wel 2x per dag stofzuigen geblazen. Voor de toekomst zouden we dan ook dolgraag een PVC vloer willen. Dit omdat het toch wat warmer is in combinatie met de vloerverwarming die we hebben en het nog makkelijker schoon te maken is.

PS: Wist je dat PVC vloeren heel erg duurzaam zijn? Daarnaast is het net zo mooi als echt hout of steen en net zo gemakkelijk te leggen als laminaat. Naast dat PVC vloeren geschikt zijn voor vloerverwarming, zijn PVC vloeren ook nog eens heel stil én waterbestendig. Ideaal voor met een kleintje (en honden) dus! 😀

Zitten en staan.

Razendsnel was Lana met zelfstandig zitten. En het staan is ze nu aan het ontdekken. Wanneer Lily blaft omdat ze buiten een hondje ziet lopen en ik Lana tegen de leuning van de bank aanzet, dan kijken ze samen naar buiten toe. Je weet niet wat je ziet, zo schattig! Ik heb trouwens alweer even een fietsstoeltje binnen van Qibbel. Deze gaan we binnenkort op mijn fiets zetten zodat ik met Lana kan gaan fietsen. We gaan iedere dag naar buiten toe voor lange wandelingen, maar met de fiets kom je toch iets verder. En we zijn er helemaal klaar voor om de wereld samen te gaan ontdekken 😀 .  

3 woordjes en haar stem aan het ontdekken.

Sinds 2 maanden roept ons meisje ‘’mama’’ wanneer ze verdrietig is en ‘’papa’’ wanneer ze euforisch blij is. Sinds een paar weken is daar ook het woordje ‘’eten’’ aan toegevoegd. Haha! Echt ons kind! Ze zegt het vooral wanneer ze honger heeft maar soms ook net nadat ze gegeten heeft. Daarnaast is ze heerlijk aan het brabbelen en kletst ze nu al de oren van ons hoofd. Zo lief! Ook aan het stemvolume wordt gewerkt. En het begint er op te lijken dat ze mijn stem heeft geërfd.

De hele dag door cadeautjes ontvangen.

Samen spelen is zooooo fantastisch! Hoewel Lana dol is op al haar speelgoed (met in het bijzonder houtenspelletjes), doet ze niets liever dan ons allemaal van cadeautjes voorzien. Ook Lily en Jaimy ontvangen regelmatig een houten blokje. En dan wacht ze en kijkt ze je met haar prachtige grote ogen aan net zolang tot dat je lacht en haar bedankt. Op dat moment smelt zij en smelten wij.

De teller staat op 6!

Precies 7 maandjes oud was ze toen het eerste ondertandje zichtbaar werd. Een dag later was ook het tweede ondertandje door. Zo fijn! Want wat had ze een last van de tandjes die door moesten komen. Zo zielig! Maar gelukkig liggen deze dagen achter ons en staat de teller nu ons meisje 9 maanden is op 6. Want ook de 2 voortandjes en 2 snijtandjes zijn sinds kort door 😀 .

Heerlijk smikkelen.

En de tandjes worden goed gebruikt! Ons meisje eet 3x op een dag met soms ook nog een snackje. Ze heeft echt een voorkeur voor vers eten en hapt het liefste gezellig met ons mee. Mocht je het leuk vinden om haar voedingsschema te zien met daarin alle vegan hapjes die wij maken, laat het dan even weten in een reactie onder dit blog artikel. Ik deel het met liefde!

Zzzzzz… En hoe gaat het slapen?

In september deelde ik in dit blog artikel trots dat ons meisje alweer even doorsliep. Ik heb het misschien iets te hard geroepen want sindsdien is ze toch wel regelmatig wakker ’s nachts. Gelukkig valt ze ook zo weer in slaap, maar het huiltje dat ze ’s nachts maakt is vooral bedoelt om mij in beweging te krijgen. Ze vindt namelijk niets zo fijn dan om te slapen in mijn arm, in het grote bed. En direct zodra ze ziet dat ik haar kom pakken, dan wordt ik getrakteerd op een grote glimlach. Zodra ze bij mij ligt en in slaap valt, dan leg ik haar vaak weer terug in haar eigen bedje en soms slaapt ze verder bij ons. Ach, we mogen niet klagen. We genieten er intens van!

Ook nu Lana 9 maanden oud is, doet ze gedurende de dag toch nog wel 3 langere dutjes. Tijd die ik weer gebruik om blog artikelen te schrijven en mailtjes te beantwoorden.

Nu al gevoelig voor energie.

Roy en ik zijn allebei heel gevoelig voor energie. Toen Lana nog in mijn buik zat, voelde ik haar hartje al kloppen toen ze nog maar 7 weken oud was. Zo bijzonder! En dat we met zijn 3e zo aan elkaar verbonden zijn wordt ons iedere dag duidelijker. Al vanaf haar geboorte, legt Lana haar handje op dieren en mensen hun hoofdje om te voelen. We hebben het gevoel dat ze nu al kan helen. Er is ook werkelijk niemand die niet helemaal smelt en kriebels in zijn buik voelt wanneer ze dit doet.

Borstvoeding.

En ik geef nog steeds borstvoeding! Ik kolf alweer 9 maanden fulltime. Daar ben ik zo trots op! Inmiddels drinkt ze wel wat minder melk, maar ook dat vind ik niet erg. De vriezer is namelijk al lekker gevuld en ik heb alle kunstvoeding die we in huis hadden weggegeven aan Lana haar vriendinnetje die dit wel drinkt.

En hoe bevalt het moederschap?

Ik vind het moederschap magisch mooi. Ik had nooit durven dromen dat het mij zo natuurlijk en goed af zou gaan. Iedere dag is een geschenk en ik vind het zo’n eer dat Lana ons heeft uitgekozen en dat wij haar ouders mogen zijn. Ik ben ook zo blij dat ik fulltime vanuit huis werk en dat ook Roy veel thuis werkt. We krijgen op deze manier echt alles van haar mee.


Nog maar 3 maandjes en dan wordt ons meisje 1 jaar! Hoe heb jij de eerste verjaardag van je kindje gevierd? Alle tips en inspiratie is welkom 😀 .


Het is alweer 3 jaar geleden dat ik Giulia interviewde en wat is het bijzonder wat er in 3 jaar tijd allemaal kan veranderen! Niet alleen verhuisde we allebei, we zijn allebei ook trotse mama’s geworden en hebben allebei een andere wending gegeven aan ons blog. Hoog tijd dus voor een nieuw interview met mijn vriendinnetje! Ben je benieuwd naar alles wat haar bezighoud, de lessen die zij in de afgelopen jaren heeft geleerd en wil je een zak overheerlijke granola winnen?

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik je voor de laatste keer interviewde (klik hier) en wat is er in de tussentijd een hoop verandert! Kun je ons meenemen in de tijd?

Jeetje, er is inderdaad heel veel veranderd! Ik heb het vorige interview maar even opnieuw gelezen om te kunnen vergelijken. Een korte opsomming: mijn blog heet niet meer renmeisje.com, ik werk niet meer in loondienst én ik heb een dochter! Mooi om te zien dat een aantal dingen waar ik op dat moment al over nadacht, inmiddels werkelijkheid zijn geworden. 

En hoe gaat het nu met je?

Goed! Het was altijd mijn grootste droom om moeder te worden en die droom is uitgekomen, dus wat dat betreft ben ik absoluut gelukkiger dan ooit. Daarnaast had ik het in het vorige interview over mijn wens om volledig zelfstandig te werken en ook dat is gelukt! Verder kan ik wel clichés gaan opnoemen over dat ik het druk heb, maar hé: wie niet?! 😉

Jullie prachtige dochter Ella, is inmiddels alweer een jaar! Hoe bevalt het moederschap je?

Inderdaad, inmiddels is ze alweer bijna 13 maanden! Ik vind het moederschap fantastisch en zo ongeveer met de dag leuker worden. Knuffelen met zo’n klein frummeltje vond ik heerlijk, maar zo’n eigenwijs meisje met een heel eigen karaktertje is nog zó veel leuker! Ella leert inmiddels vrijwel elke dag iets nieuws en ik sta bij elke ontdekking als een gek te juichen. Ik kan werkelijk niet omschrijven hoe het voelt om je kind zo te zien groeien, maar iedere ouder weet wel wat ik bedoel.

Natuurlijk is het soms ook vermoeiend en frustrerend. Zeker de eerste 9 maanden waarin ik op een enkele keer na maximaal 4 uur achter elkaar kon slapen, waren behoorlijk vermoeiend. Nu ben ik dolblij dat Ella meestal wel tot ergens tussen 5 en 6 uur slaapt, maar toevallig heeft ze de afgelopen nacht weer meer dan twee uur liggen spoken. Dan realiseer ik me wel weer even: mijn eigen vrijheid heb ik voorlopig nog niet terug. En dan heb ik niet eens veel vrijheid nodig, maar slapen wanneer het mij uitkomt zou wel prettig zijn 😉 . Ella hoeft maar één keer te lachen en alles is weer goed, hoor! Ze is het méér dan waard. Maar ook die kant probeer ik af en toe te laten zien. Inmiddels weten we wel dat het moederschap niet alleen maar rozengeur en maneschijn is, maar zeker op social media lijkt het gras vaak toch veel groener aan de overkant. In onze tuin moet het gras nog aangelegd worden, dus ik kan je verzekeren; bij ons is het gras niet groener dan bij jou!

Wat zijn de belangrijkste lessen die je het afgelopen jaar hebt geleerd?

Een kind leert je zoveel! Mij tenminste wel. Ik ben een echte control freak, maar Ella heeft daar geen boodschap aan. Een kind zorgt juist altijd weer voor verrassingen en vraagt om flexibiliteit. Daar ben ik dan ook enorm in gegroeid! Zeker de laatste weken, nu ik wat meer tijd voor mezelf begin te nemen. Ik heb maandenlang vrijwel elk vrij moment gebruikt voor werk of huishouden en lag om 21.00 uur al te slapen in een poging genoeg nachtrust te krijgen. Inmiddels slaapt Ella (meestal) een stuk beter en nu ze weer naar de gastouder en de opa’s en oma’s kan heb ik wat meer ademruimte. Ik kan weer werken terwijl zij goed verzorgd wordt en heb ’s avonds nog even tijd voor mezelf. Het duurde wel een poos voordat ik die tijd voor mezelf ook daadwerkelijk begon te nemen; pas sinds een week of drie heb ik daar mijn draai in gevonden. Ik weet dat ik slecht ben in ontspannen en voor mezelf zorgen, maar ik merkte steeds vaker dat dat niet alleen effect had op mezelf maar ook op Ella. Haar nachtelijke avonturen kon ik steeds slechter aan – niet alleen door slaapgebrek – maar ook omdat ik nooit tijd voor mezelf nam. Ik at wel goed en bewoog voldoende, maar even lekker wegduiken in een boek of een paar nummers zingen? Dat had ik al meer dan een jaar niet meer gedaan. Op de een of andere manier lukt het mij nu wel! Ik lijk eindelijk een balans te vinden en mezelf ontspanning te gunnen. Ik ben er nog lang niet, maar als ik nu om 21.00 uur in bed lig met een boek ben ik al heel tevreden! En het allermooiste is; ik merk direct dat het werkt! Ik ben veel rustiger naar Ella toe, veel minder gestrest als ze een dagje nergens zin in heeft of ’s nachts ligt te spoken. Waar ik eerder meteen begon te piekeren over de slaap die ik miste en mijn planning die in de soep liep, kan ik dat nu al veel beter loslaten. Zo’n kleine verandering, met voor mij mentaal enorm veel resultaat!

Zo zijn er dus heel veel lessen die ik het afgelopen jaar heb geleerd, maar de belangrijkste zijn wel bovenstaande twee; loslaten en goed voor mezelf zorgen. Door los te laten zorg ik beter voor mezelf en als ik beter voor mezelf zorg kan ik ook gemakkelijker loslaten. Het klinkt zo eenvoudig, hè 😉 !

Oh, wacht! Er is toch nog een andere hele belangrijke les die ik heb geleerd; geniet NU van dit moment, want je kunt het niet voor eeuwig vasthouden. Ik heb altijd al de drang gehad om alles vast te leggen, omdat ik niets wil vergeten. Vooral gevoelens zou ik zo graag in een potje willen stoppen om voor altijd te bewaren. Op vakantie zag ik vrijwel alles altijd door een lens, want ik maakte echt óveral een foto van. Zonde, dat weet ik! Maar pas nu Ella er is en het écht niet meer mogelijk is om alles vast te leggen, leer ik meer te genieten van het moment. Ik kan nu eenmaal niet overal een foto of video van maken (al doe ik nog steeds enorm mijn best), dus ik moet nu wel vaker bewust aanwezig zijn in het moment en gewoon genieten. Genieten van wat ik heb; een fantastische dochter!

Recent nadat je mama bent geworden van Ella, schreef je een heel mooi blog artikel waarin je aangeeft te stoppen met jezelf labels op te leggen en gewoon te doen waar je gelukkig van wordt. Kun je hier wat meer over vertellen?

Bedankt voor je compliment! En bedankt dat je mij weer even op dit artikel wijst. Ik moet echt weer eens meer over onderwerpen zoals deze gaan bloggen. Of beter gezegd; ik WIL meer over dit soort onderwerpen bloggen!

Terug naar je vraag. Ik merkte steeds vaker dat ik mij in hokjes geduwd voelde en dat het idee dat ik daar voor altijd in vast zou zitten mij benauwde. Van de enkeling die van mij weet hoe ik echt ben hoorde ik bovendien dat ik juist doordat ik niet perfect ben andere mensen inspireer. Tel daarbij op dat ik er soms over twijfelde of ik wel door zou gaan met bloggen, puur omdat ik mij ‘schaam’ voor mijn niet perfecte keuzes en mij realiseerde dat ik hier iets mee moest doen. Het duurde even voordat dit artikel online stond, maar de reacties erop waren overweldigend! Veel positiever dan ik had verwacht. Sindsdien durf ik ook meer van mezelf te laten zien, al zou ik daar nog veel verder in willen gaan. Dat heeft tijd nodig, zowel om angsten te overwinnen als om een balans te vinden in hoe ik mijn leven online wil delen. Maar dit artikel was voor mij in ieder geval al een enorme stap in de goede richting!

Heeft het ook geholpen? Ontvang je nu minder kritiek en levert het meer positieve gesprekken op?

Daarvoor moet ik er denk ik echt nog meer mee gaan doen. In mijn naaste omgeving is mijn boodschap wel heel goed ontvangen en hoor ik nu ook wat vaker dat het zo fijn is dat ik daar open in ben. Online merk ik dat mensen de laatste tijd ook wel iets milder zijn. Of misschien volgen de ergste critici me niet meer 😉 . In ieder geval verwacht ik wel dat hoe meer ik van mezelf laat zien, hoe positiever de reacties zullen worden!

Je hebt de naam van je blog verandert van Renmeisje naar Bij Mama Thuis. Kun je hier wat meer over vertellen?

Renmeisje startte als mijn hardloopblog en groeide uit tot een soort lifestyleblog. Toch merkte ik dat iedereen die mij benaderde dat deed vanuit een sportief perspectief. Zeker toen ik tijdens de zwangerschap van Ella al vrij snel niet meer kon hardlopen, voelde dat verkeerd. Ik deelde immers niet veel meer over sport en juist wel veel over andere onderwerpen. Toen Ella eenmaal geboren was pakte ik het sporten wel weer enigszins op, maar mijn lijf deed (en doet) niet echt van harte mee. Ik geef wel weer drie keer per week les in de sportschool, maar hardlopen doe ik tot op heden niet. Of dat er ooit weer van gaat komen? Dat weet ik zeker. Ik genoot er zo intens van! Maar met een dreumes, een drukke man, een eigen bedrijf en gelukkig toch drie vaste sportmomenten per week komt het er nu niet van. Daarnaast lijkt mijn lijf nog steeds niet hersteld van de zwangerschap, dus voorlopig houd ik het bij achter mijn dreumes aanrennen en mijn eigen lessen yoga en BodyBalance.

Over sporten schrijf ik dus niet veel meer, maar wel over alles wat in mijn hoofd en bij mij thuis afspeelt. Nu ik moeder ben, bij mama thuis dus!

Over welke onderwerpen blog je nu allemaal?

Ik blog eigenlijk over alles wat mij op het moment van schrijven bezighoudt. Dat is nu dus vooral het moederschap, ons huis(houden) en mijn werk. Uiteraard komen er zo nu en dan plantaardige recepten voorbij en ook voor reviews sta ik altijd open! Mijn blog is gewoon mijn uitlaatklep; als ik vind dat ik iets met de wereld moet delen en daar meer tekst voor nodig heb dan handig is om op Instagram en Facebook te plaatsen, dan schrijf ik een blog!

Al doe ik dat de laatste tijd veel te weinig. Ook iets met geen tijd en stiekem ook geen rust. Maar nu ik, zoals eerder gezegd, weer wat meer de tijd neem voor mezelf merk ik dat ik het bloggen wel weer wat actiever op wil pakken. Schrijven is immers mijn werk, maar ook een stukje ontspanning. In ieder geval voor mijn eigen blog, want wat ik daarvoor schrijf bepaal ik helemaal zelf. Ik ga er dus wel vanuit dat de frequentie waarin mijn blogs verschijnen de komende tijd wat omhoog geschroefd wordt!

En je schrijft nu ook regelmatig gastblogs! Kun je hier wat meer over vertellen?

Ja, dat vind ik heel leuk! Schrijven voor een andere doelgroep, misschien weer nieuwe mensen leren kennen en een stukje publiciteit voor mezelf. Ik heb tijdens mijn zwangerschap blogs geschreven voor WIJ.nl en ben onlangs gestart met columns voor Ouders Online. Zulke gastblogs stimuleren mij weer om te schrijven over net iets andere onderwerpen of op een net iets andere manier en dat vind ik een mooie uitdaging!

Zijn er ook dingen qua bloggen die je nu niet meer doet?

Ik leg er vooral niet meer zoveel druk op. Een hele tijd geleden publiceerde ik elke dag een blog, daarna ging ik over op een paar keer per week en nu zie ik het wel. Ik erger mij dan soms wel aan mezelf dat ik al een tijdje niets heb gepost, maar realiseer mij ook dat de teksten die ik schrijf voor opdrachtgevers voorrang hebben. En het feit dat ik meer opdrachten heb is alleen maar een goed teken!

En je bent veel actiever geworden op Instagram! Kun je hier wat meer over vertellen?

Inderdaad, ik probeer meer aanwezig te zijn! Mijn eigen bedrijf is sinds mijn zwangerschapsverlof is afgelopen mijn enige inkomstenbron, dus ik moet mezelf wel op de kaart zetten. Daarvoor volg ik af en toe wat cursussen of webinars en de tips die ik daar krijg probeer ik toe te passen. Soms lukt dat een tijdje heel goed en soms weer wat minder, maar dat is oké. Ik vind het leuk om actiever te zijn en daar resultaten mee te boeken. Het levert mij vooral veel meer interactie met mijn volgers op en dat is hartstikke gezellig! Zeker als je zelfstandig ondernemer bent en dus geen collega’s hebt. Maar het kost ook veel tijd. Ik krijg steeds meer privéberichtjes en hoe leuk ik dat ook vind, het kost wel veel tijd. Ik beantwoord ze met veel liefde en er komen soms de leukste gesprekken uit voort! Zo heb ik via Instagram onder andere Lisa leren kennen. Een fantastische fotografe, zo blijkt! De foto’s van ons die je bij dit artikel ziet zijn door haar gemaakt. We kletsten online wat af, spraken af om deze foto’s te maken en kletsten online weer verder. Inmiddels hebben we alweer plannen voor nieuwe samenwerkingen! Dat vind ik echt heel mooi van social media. Een andere manier om mensen te leren kennen en dat kan hele waardevolle contacten opleveren.

Wanneer ik het echter even een periode wat drukker heb, ben ik minder actief. Dan is het iets te veel om ook nog continu updates te plaatsen én al die privéberichtjes bij te houden. Eerst had ik daar moeite mee, maar nu accepteer ik het. Het zijn mijn kanalen, dus ik ben de baas!

Hoe gaat het met Schrijfmeisje?

Heel goed! Na mijn verlof breidde ik mijn werkzaamheden langzaam weer uit en toen de coronacrisis begon was ik net met een paar nieuwe klanten gestart. Helaas had ik het in die periode wel erg rustig, omdat veel van mijn opdrachtgevers gedupeerd waren. Sommigen van hen kunnen nog steeds nauwelijks klanten bedienen, dus hebben ze ook geen budget om mij als tekstschrijver in te huren. Gelukkig voor mij zijn andere opdrachtgevers wel weer volop bezig, dus ik heb het inmiddels ook weer lekker druk! Ik schrijf nu voornamelijk SEO-teksten voor websites en verzorg de social media voor een aantal klanten. Zo gaandeweg ontdek ik steeds meer wat ik echt leuk vind om te doen en ik hoor van mijn opdrachtgevers natuurlijk ook welke waarde ik hen bied. Dat brengt mij verder in de ontwikkeling van mijn bedrijf en daar krijg ik héél veel energie van!

En voordat ik het vergeet; mijn droom is uitgekomen! Je bent Nederland aan het veroveren met je goddelijke granola! Kun je hier wat meer over vertellen?

Wat een heerlijk compliment! Mijn granola is inmiddels inderdaad landelijk te bestellen. Ik lever al jaren granola bij mij in de buurt, maar sinds een paar maanden lever ik ook aan Mengelmoes. Dit is een heel leuk winkeltje hier in de stad, waar je zowel cadeautjes kunt kopen als een lekker hapje kunt eten. Mengelmoes heeft tijdens de coronacrisis een webshop geopend en verzendt nu door heel Nederland! Zo is het dus ook mogelijk om mijn granola, in drie verschillende smaken, thuis te laten bezorgen!

Wat zijn je wensen en dromen?

Ik wens uiteraard een mooiere wereld, waarin we beter zorgen voor elkaar en de natuur. Voor mezelf wens ik dat ik heel lang mag genieten van mijn familie en vrienden. Dat Ella een broertje of zusje mag krijgen met wie ze een hechte band opbouwt. Dat ze beiden opgroeien tot mooie mensen die doen waar ze gelukkig van worden, goed zorgen voor zichzelf en voor elkaar en heel lang van hun families mogen genieten. Ik hoop dat mijn man en ik volop kunnen genieten van ons huidige klushuis en over een aantal jaren verhuizen naar een iets groter huis met een grotere tuin om nog langer van te kunnen genieten. Op carrièregebied hoop ik van mijn bedrijf een groot succes te maken, zodat ik ook in de toekomst geniet van wat ik doe en we voldoende inkomsten hebben om het leven te leiden waar wij gelukkig van worden. 

Hoe wil je dat je leven er over 3 jaar uit ziet?

Over 3 jaar hoop ik dat we wel een beetje klaar zijn met de grootste verbouwingen hier in huis, hoop ik dat Ella een broertje of zusje heeft waarmee ze de meest geweldige avonturen beleeft, hoop ik mijn bedrijf écht op de kaart te hebben gezet zodat alles wat ik doe eigenlijk op rolletjes loopt, hoop ik dat onze tuin volop bloeit en ons voorziet van heerlijke kruiden en groenten, hoop ik met ons gezin een cruise te kunnen maken en hoop ik dat ook mijn familieleden in Italië mijn kind(eren) in het echt ontmoet hebben!

Zijn er samenwerkingen waar je voor openstaat?

Absoluut! Ik sta vrijwel overal voor open. Zolang het maar bij mij past. En wat bij mij past, dat zie ik op dat moment wel. Ik blijf mezelf ontwikkelen en wil mij niet vastpinnen aan bepaalde ideeën die ik nu heb, maar waar ik in de toekomst wellicht compleet anders over denk. Dat is toch ook wel het mooie van mens-zijn? Alsmaar leren, alsmaar veranderen. Ik voel mij vandaag niet anders dan gisteren en voelde mij gisteren echt niet anders dan eergisteren, maar ik voel mij wél heel anders dan een paar jaar geleden! Zonder het echt in de gaten te hebben zijn we onszelf aan het ontwikkelen. Waar ik nu sta, is niet waar ik over een jaar sta. Dus voor welke samenwerkingen ik opensta, dat ontdek ik gaandeweg. 

Niet perfect, wel gelukkig. Dat is je nieuwe lijfspreuk. Heb je tips, tricks do’s and don’ts voor iedereen die hetzelfde najaagt?

Die lijfspreuk past echt bij mij, juist omdat ik er moeite mee heb. Ik ben een perfectionist en heb moeite met gelukkig zijn. Maar hoe vaker ik die zin uitspreek of opschrijf, hoe beter het lukt! Helaas is er geen schakelaar die je om kunt zetten om je gedachten te veranderen. Het is je mindset die moet veranderen en dat gaat niet van het ene op het andere moment. Het is een proces. Op sommige vlakken kan ik mijn perfectie inmiddels wel loslaten en gelukkig zijn, maar wat andere dingen betreft nog niet. En dat is oké! Vroeger was ik elke avond boos op mezelf als het mij niet was gelukt om te ontspannen. Tegenwoordig zie ik veel beter wat er wél lukt. Oké, ik heb vandaag niet gelezen. Maar ik lag wél op tijd in bed! Ik heb wél mijn nagels gevijld! En niet minutenlang doelloos door mijn Instagram-feed gescrold. Ik ben milder naar mezelf geworden en dat is denk ik wel de sleutel tot succes. Het is echter niet een kwestie van die sleutel omdraaien en je bent er. Het is twee stappen vooruit, een stap terug. En je dan vooral niet laten ontmoedigen door die ene stap terug!

Een tip is misschien wel om je te focussen op kleine dingen, echt hele kleine dingen. Voor mij is het bijvoorbeeld een belangrijk doel dat ik weer veel ga lezen, omdat ik daar echt van geniet en ik door te lezen ook echt kan ontspannen. Jarenlang probeerde ik mezelf dan te pushen om hele boeken te lezen door lijstjes te maken van wat ik wilde lezen of door ‘lezen’ in mijn agenda te zetten. Het werkte allemaal niet. Nu liggen er verschillende boeken in mijn nachtkastje en neem ik mezelf elke dag voor te lezen. Geen minimum, geen maximum. Geen verplichte kost, ik kan elke avond weer kiezen voor het boek waar ik op dat moment behoefte aan heb. De ene keer lukt het, de andere keer niet. Gisteren las ik in het ene boek, vandaag komt het er misschien niet van en morgen lees ik misschien slechts weer één bladzijde uit een ander boek. Natuurlijk erger ik mij dan alsnog aan het feit dat ik nauwelijks vooruitkom in die boeken, maar zo langzaamaan hoor ik mezelf steeds vaker denken; maar je komt wél vooruit! Dan zie ik op Instagram weer een of andere boekenwurm voorbij komen en ben ik jaloers, maar denk ik nu; ik ben onderweg. Ik zet stappen, hoe klein ze ook zijn.  

Gedeeld: vegan cheesecake & win een zak granola!

Eigenlijk had ik dit aan het begin van dit interview moeten doen, dan had ik gezegd; ren even naar de supermarkt, haal de ingrediënten voor dit recept, maak ‘m en kom morgen terug om onder het genot van een stukje taart dit interview te lezen. Maar hé, deze cheesecake smaakt al-tijd goed!

Aangezien je zelf zo dol bent op mijn granola, lijkt het mij ook heel leuk om een van je volgers blij te maken met een zak verse granola! Dus ik zou zeggen: volg @clairesmission en @schrijfmeisje_ op Instagram, laat een leuke reactie achter onder mijn meest recente post en stuur mij even een privéberichtje om te laten weten dat je meedoet! Dan kunnen we meteen kennismaken, gezellig 😀 !

Ik stuur de winnaar op dinsdag 18 augustus een berichtje!


Welke vraag zou jij aan Giulia willen stellen?

Pin It