Lucie Klaassen wil niets liever dan een bezielde bijdrage leveren aan de paardenwereld. En dat doet zij onder andere met haar trainingen en haar prachtige boek; Wired 4 Connection. Ik ging met haar in gesprek over haar bijzondere reis, ervaringen en missie.
Mijn liefde voor paarden begon toen ik een jaar of acht was.
Ik had geen eigen pony, maar ik had wel altijd verzorg pony’s. Dat voelde voor mij ook als een toevluchtsoord. Dat komt omdat mijn moeder bipolair was. Daardoor wist ik nooit precies hoe ze zou zijn. Ik had thuis dus niet echt een ‘veilig’ gevoel. Wanneer ik uit school kwam, ging ik thuis snel omkleden en door naar mijn verzorg pony’s. Dat was echt mijn veilige plek waar ik kon zijn wie ik was.
Er was geen manege waar ik woonde, de pony’s die ik verzorgde stonden bij een boer in de wei. Een zadel had ik niet dus als ik wilde rijden, moest ik ze uitleggen om naast het hek te komen staan zodat ik erop kon klimmen. Als ik nu terugkijk dan is dat de periode geweest dat ik geleerd heb om op een natuurlijke manier met paarden te communiceren, gewoon met mijn intentie en lichaamstaal.
Het is mijn missie om een bezielde bijdrage te leveren aan de paardenwereld, waarin welzijn, verbinding en communicatie tussen mens en paard de basis vormen.
Ik zie heel veel frustratie in de paardenwereld vaak door miscommunicatie en gebrek aan verbinding. Omdat paarden zoveel voor mij hebben betekend in mijn leven wil ik wat terugdoen om het leven van paarden beter te maken. Ik doe dat door uitleg over het zenuwstelsel en het gedrag van paarden omdat veel signalen van het paard verkeerd begrepen worden. Alles wat vaak bestempeld wordt als ongewenst gedrag is eigenlijk maar 1 vraag van het paard: ben ik veilig.
Je kunt alleen maar verbinding maken met een ander als je verbinding hebt met jezelf.
Veel mensen leven te veel in hun hoofd. Dat was ook mijn eigen beschermingsmechanisme want dan hoef je niet te voelen. Ik heb over de hele wereld clinics gegeven en eigenlijk is de vraag altijd hetzelfde; ‘hoe zorg ik ervoor dat mijn paard bij mij WIL zijn‘. Mensen willen een verbinding met een paard, maar zijn niet in verbinding met zichzelf. Je moet dus eerst weer verbinding maken met je eigen lichaam en je intuïtie. Ik zeg altijd; ‘een goede training begint bij jezelf’.
Een paard is een levend wezen met gevoel en bewustzijn.
Mijn paard is mijn beste vriend, mijn maatje. Op een manege zie je vaak paarden die meer als ‘instrument’ worden gebruikt om te leren rijden. Ze zijn vaak wat in zichzelf gekeerd, voeren braaf hun dagelijkse ritjes uit, maar zijn niet meer echt aanwezig. Ze hebben geen stem meer. Ik vind dat echt pijnlijk om te zien. Als ik wil rijden, en dat is een aparte discussie op zichzelf, dan wil ik rijden vanuit verbinding. Ik wil het gevoel hebben dat we het samen doen en dat mijn paard er ook plezier in heeft.
Van Bombero, mijn eerste eigen paard uit Spanje, heb ik heel veel geleerd over het fysieke aspect van trainen.
Bombero had problemen in zijn rechter voorbeen waardoor hij niet regelmatig liep. Twee verschillende dierenartsen adviseerde mij om hem in te laten slapen omdat ik hem niet meer kon rijden. Daar waren we allebei nog niet klaar voor, dus nam ik hem weer mee naar huis. Ik ben mij toen gaan verdiepen in alles wat zijn ongemak zou kunnen verlichten. Grondwerk, rechtrichten, de Academische Rijkunst en ook de Masterson Methode, een manier om paarden te helpen fysieke en mentale spanning los te laten. Hiermee heb ik hem nog zes jaar in goede gezondheid kunnen houden.
Door de zij gangen kon ik zijn achterhand sterker maken waardoor hij zijn voorbenen kon ontlasten. Bombero had een hekel aan iets om zijn hoofd dus met hem ben ik gaan experimenteren met het werken in vrijheid. Toen kwam vanzelf weer naar boven wat ik als kind geleerd had. Het gaat niet om de tools, het gaat om intentie, energie en lichaamstaal. Ik leerde over echt aanwezig zijn en over hartcoherentie. Dat zet ik altijd in en zorgt ervoor dat we vanuit echte verbinding kunnen samenwerken.
Nadat ik 25 jaar in de financiële wereld hebt gewerkt, door een burn-out stopte, maakte ik de switch om fulltime met paarden te gaan werken.
Ik kon altijd goed leren en dat heeft mij ver gebracht in de corporate wereld, maar het was niet wat ik in deze wereld kwam doen. Ik kreeg een flinke burn-out en kwam daarna in een outplacementtraject waarin ze mij vroegen naar mijn passies als kind. Ik vertelde over mijn passie voor paarden, maar ik had diverse belemmerende overtuigingen. Zoals; ‘daar ben ik te oud voor, daar kan ik geen geld mee verdienen etc’. Maar het zaadje voor het werken met paarden was geplant. Als ik het nu niet ging doen, dan zou ik het nooit meer doen, want ik was inmiddels al in de veertig.
Bij de Rabobank hadden ze toen een starterstraject (2012). Ik diende een plan in om een bedrijf te starten met paarden, waarbij verbinding, communicatie en lichaamsbewustzijn de basis vormen. Ik kreeg de meeste stemmen en er werd door de Rabobank een artikel over geschreven. Ik deed diverse opleidingen, begon met lesgeven en werd gevraagd om een clinic te geven in Oostenrijk. Toen ging het rollen via social media.
Ik werd gevraagd in Noorwegen, Denemarken, Zweden, de UK en nog meer landen in Europa. Daarna werd ik gevraagd in Canada en zelfs Australië en Nieuw-Zeeland. Toen ik in 2020 voor de derde keer in Australië was werd ineens alles anders. Al mijn clinics werden gecanceld en ik heb een week vastgezeten in Australië omdat er geen vluchten meer gingen.
Mensen vroegen mij toen om online cursussen. Ik heb toen alles omgezet naar online trainingen met zoom support en vanaf toen kon ik ervan leven en werd het eigenlijk een goed lopend bedrijf. Nu geef ik weer clinics en workshops in Nederland Europa maar het grootste deel gebeurt online.
Over Wired 4 Connection.
Het jaar 2020 was een heftig jaar voor heel veel mensen. Ook voor mij. In dat jaar kwam mijn eigen trauma naar boven, werd ik opgenomen en besloot mijn broer een einde te maken aan zijn leven. Ik heb mij toen verdiept in alles wat met trauma te maken heeft en kwam in aanraking met de polyvagaal theorie en de Window of Tolerance. Dat heeft mijn leven echt veranderd. Ik herkende de signalen van stress in een vroeg stadium en ik heb oefeningen geleerd zodat ik mezelf weer kan reguleren.
Eind 2021 kocht ik mijn huidige paard Jajão. Hij kwam uit Portugal en was getraind voor het stierenvechten. Ik herkende direct zijn signalen van stress. Ik heb toen alles wat ik geleerd heb over traumavertaald naar het weer opbouwen van vertrouwen tussen mens en paard. Jajão heeft me veel geleerd over vertrouwen en het mentale aspect van training. Daar heb ik toen een online cursus over gemaakt ‘Wired 4 Connection’. Veel mensen zeiden dat ik daar een boek over moest schrijven en dat heb ik in 2024 gedaan. Eerst in het Engels en daarna in het Nederlands.
Het boek bestaat uit 4 delen: uitleg van trauma en de polyvagaal theorie, hoe ik het vertaald heb naar het werkend met paarden, simpele oefeningen om zelf ontspanning te vinden en praktische technieken om je paard te helpen spanning los te laten. Er zijn nu ruim 5000 exemplaren van verkocht, en dat vind ik heel bijzonder.
Wil je meer informatie over Lucie Klaassen en het prachtige werk dat zij doet? Neem dan een kijkje op haar True Connection Horse Training website. En als je vragen hebt aan haar, dan ben je uiteraard ook altijd welkom om deze onderaan het blog artikel te stellen ♥ .
4 reacties
Het lezen van dit verhaal raakt ergens een herkenbaar punt bij mij. Een veilig thuissituatie heb ik nooit gekend. Van jongsafaan heb ik kennis gemaakt met de slechte kant van mensen. Maar ik herinner me nog de eerste keer dat ik een gevoel van geluk en rust vond. En dat was toen ik met paarden in contact kwam. Al mijn vrije tijd was ik op de manege en voor ik het wist had ik zelf mijn eigen paarden, allemaal quarters. Dagelijks stond ik in de weide met de paarden om me heen. Sommige noemden me een paardenfluisteraar. Maar dat woord vond ik niet passen. Ik voelde me eerder iemand die naar paarden ‘luisterde in plaats van fluisterde’. Of misschien voelden de paarden iets herkenbaars in mij: een bepaalde angst voor mensen, niet uit verlegenheid maar gebaseerd op een harde realiteit uit het verleden.
Wat fijn te lezen. Hier was ik al verzot op paarden van mijn zes jaar. Maar nooit een eigen paard of pony gehad. Dat was voor mijn ouders te duur en zeker als je zeven kinderen hebt. Gelukkig woon ik nu, waar er veel paarden rijden en zijn en dat maakt me gelukkig.
Wat een ontroerend en indrukwekkend verhaal. Ik ben zó dankbaar dat jij op deze bijzondere manier paarden kunt helpen. Ik wens je alle succes en heel veel geluk.
Wat een indrukwekkend, maar ook inspirerend verhaal om te lezen (o.a. over het volgen van je hart). Wat naar om te lezen dat je je thuis nooit veilig hebt gevoeld als kind. Prachtig hoe je het uiteindelijk hebt weten om te buigen naar iets unieks en bijzonders.